Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Ηγεμόνες με το... ζόρι

 Στη Γερμανία ανάβει πάλι η συζήτηση για τον ρόλο της «πρωτοπορίας» που πρέπει να παίξει η ισχυρότερη οικονομικά χώρα μέσα στην Ευρώπη, αλλά πολιτικοί και πολίτες μοιάζουν απρόθυμοι να τον αποδεχτούν

του Κώστα Αργυρού

Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες-μετανάστες που πέρασαν τους τελευταίους μήνες από τη χώρα μας έλεγαν ότι είχαν έναν προορισμό: Τη Γερμανία. Περίπου 800.000 αιτήσεις ασύλου υπολογίζουν στο Βερολίνο ότι θα έχουν να «διεκπεραιώσουν» φέτος και, αν η «έξοδος των Σύρων» συνεχιστεί, τότε αυτός ο αριθμός μπορεί να ξεπεράσει και το εκατομμύριο. Παραδόξως, μάλιστα, κάποιες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ένα μεγάλο ποσοστό Γερμανών συμφωνεί ότι η χώρα οφείλει να βοηθήσει, αλλά ταυτόχρονα κιόλας να αξιοποιήσει τους πρόσφυγες. Ισως όχι όλους και ίσως όχι σε τόσο μεγάλο αριθμό, αλλά η κοινωνία φαίνεται πιο έτοιμη και από την πολιτική της ηγεσία να «μοιραστεί» κάποια πράγματα.
Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι αποκρουστική και φανερώθηκε στο Χάιντεναου της Σαξονίας, εκεί που ακροδεξιοί επιτέθηκαν με πραγματικά δολοφονικές διαθέσεις σε καταυλισμό προσφύγων. Δεν ήταν η πρώτη φορά και δυστυχώς κανείς δεν ελπίζει ότι θα είναι και η τελευταία. Η γερμανική κοινωνία είναι βαθιά διχασμένη και αυτή τη φορά δεν πρόκειται απλώς για «χρήματα» που πάνε σε ένα «βαρέλι δίχως πάτο» που το έλεγαν Ελλάδα. Αυτή τη φορά οι μετανάστες είναι εδώ και ζητούν το δικαίωμα να ζήσουν μαζί με τον Γερμανό μικροαστό, να πάρουν ένα μικρό κομμάτι από την ευημερία μιας οικονομικής δύναμης που η φήμη της έχει ξεπεράσει προ πολλού τα σύνορα της Ευρώπης.
Εστω και βίαια και με χαρακτηριστικά σοκ, ο μέσος ψηφοφόρος της κυρίας Μέρκελ συνειδητοποιεί ότι όταν καμαρώνεις για το «θαύμα» που πέτυχες, για τις επιδόσεις σου και τις συνθήκες ζωής σου, είναι λογικό να αποτελείς τον μαγνήτη για όσους δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν. Οπως ακριβώς η Γερμανία έγινε μαγνήτης για νέους επιστήμονες από την Ελλάδα, την Ισπανία και την Πορτογαλία, που οι ελπίδες τους να βρουν δουλειά στην πατρίδα τους τοποθετούνται χρονικά σε κάποιο... μνημόνιο της επόμενης δεκαετίας.
Η χώρα που κατά γενική ομολογία βγήκε κερδισμένη από την κρίση και από τον τρόπο που αποφάσισε να την αντιμετωπίσει η Ευρώπη, η Κομισιόν, η ΕΚΤ, όλοι οι θεσμοί, καταλαβαίνει τώρα ότι θα πρέπει να γευθεί όχι μόνο τις γλυκές πλευρές αυτής της ηγεμονίας, την οποία κατέκτησε σχεδόν με το... ζόρι.

Υψηλές προσδοκίες
Οπως επισήμαινε ο πολιτικός επιστήμονας Χέρφριντ Μούνκλερ σε ανάλυσή του στη συντηρητική «Frankfurter Allgemeine» το περασμένο Σάββατο, οι ευθύνες αυτής της ηγεμονίας, οι προσδοκίες που γεννά, δεν είναι μόνο αυτές των μεταναστών από τον Νότο, από τα Βαλκάνια ή από τη Μέση Ανατολή. Είναι πολύ περισσότερο οι ευθύνες που δείχνει να εναποθέτει στο Βερολίνο μια ευρωπαϊκή ελίτ, που βιώνει καθημερινά σκηνές αποσύνθεσης του ευρωπαϊκού οράματος και ξέρει ότι «χωρίς τους Γερμανούς τίποτα δεν κινείται».
Η γερμανική ηγεσία έγραφε ο Μούνκλερ «πρέπει να έχει υπομονή, αλλά να δρα αποφασιστικά, να στηρίζει οικονομικά τους συμβιβασμούς για να μπορεί να τους κάνει αποδεκτούς από όλες τις πλευρές και να προσέχει να μην καταστρατηγούνται οι συνθήκες». Και παράλληλα να κερδίζει την υποστήριξη των πολιτών για όλα τα παραπάνω, καθήκον που πραγματικά μοιάζει με «τετραγωνισμό του κύκλου».
Στο παρελθόν η Γερμανία έχει δείξει ανίκανη να διαχειριστεί τον ηγεμονικό ρόλο της και το ίδιο δείχνει μέχρι τώρα, όπως εκτιμούν στην πλειονότητά τους πολλοί πολιτικοί επιστήμονες. Γιατί η φράση «αν αποτύχουμε εμείς, θα αποτύχει η Ευρώπη», που φαίνεται να αρέσει στην Ανγκελα Μέρκελ, είναι εύκολο να ειπωθεί. Δύσκολο να γίνει πράξη, αδιαφορώντας για τις σειρήνες του λαϊκισμού και των πρόσκαιρων δημοσκοπήσεων.

Ο Μούνκλερ έλεγε ότι η συζήτηση για την ευθύνη της ηγεμονικής δύναμης θα πρέπει να διαπεράσει όλη την κοινωνία και να μην περιοριστεί σε κάποια ελίτ. Οπως, επίσης, να αρχίσει τώρα, πριν δηλαδή κάποιος «κύκλος» οικονομικής επιβράδυνσης «καταστρέψει» τις ευνοϊκές συνθήκες. Η προειδοποίηση της Ανγκελα Μέρκελ για τις μεγάλες προκλήσεις που έρχονται δείχνει ότι το ξέρει. Αν θα ανοίξει μια τέτοια συζήτηση είναι ένα άλλο θέμα.

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Κάτω από τα ερείπια της Τιεντζίν

Η έκρηξη στη βιομηχανική ζώνη αυτής της «άγνωστης» ως τώρα πόλης στην Κίνα μας βοηθά να ψάξουμε στα ...αποκαϊδια και να δούμε ποιά είναι η μεγάλη απειλή της «παγκοσμιοποίησης» για την Ευρώπη



Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

Τα κανάλια εστίασαν φυσικά στις «συγκλονιστικές», «βιβλικές», «απίστευτες» εικόνες στην ευρύτερη περιοχή της πόλης Τιεντζίν στη βορειοανατολική Κίνα, της έκτης μεγαλύτερης πόλης της χώρας και ενός από τα σημαντικότερα βιομηχανικά της κέντρα, εκεί που η έκρηξη στη βιομηχανική ζώνη σκότωσε δεκάδες ανθρώπους, τραυμάτισε εκατοντάδες προκάλεσε ανείπωτη οικολογική καταστροφή και ζημιές δισεκατομμυρίων. Οι εικόνες με τα σακατεμένα κτίρια-μαμούθ, τα παραταγμένα λείψανα καμένων αυτοκινήτων ή του τοξικού σύννεφου, που αιωρειται για μέρες στην περιοχή προσφέρονται πράγματι για μελοδραματικά-λυρικά σπικάζ των 100 δευτερολέπτων.
Ομως η καταστροφή αυτή, τα αίτια της αλλά και τα όσα την ακολούθησαν δείχνουν ακριβώς ποιό είναι το πρόβλημα «ανταγωνιστικότητας» της σημερινής Ευρώπης, όπου ο καταναλωτισμός έχει γίνει τμήμα του DNA των ανθρώπων μέσα από μια ...γονιδιακή μετάλλαξη που βαστά δεκαετίες και συνεχίζεται.
Δεν υπάρχει χώρα της Ευρώπης, όπου αυτός ο στρατιωτικού τύπου καπιταλισμός με κομμουνιστική ηγεσία θα μπορούσε να εφαρμοστεί και να ρίξει τόσο χαμηλά το κόστος παραγωγής, αδιαφορώντας πλήρως για το κόστος της ανθρώπινης ζωής. Μπορεί στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού η ανθρώπινη εργασία, ακόμα και η αξιοπρέπεια να έχουν υποστεί σοβαρές... υποτιμήσεις αλλά τόσο χαμηλά δεν έχουμε πέσει. Τουλάχιστον προς το παρόν. Εκτός αν τα σχέδια «ανταγωνιστικότητας» τα οποία μας κραδαίνουν εδώ και μερικά χρόνια ορισμένοι τεχνοκράτες για χώρες σε κρίση, όπως η Ελλάδα έχουν την καταγωγή τους κάπου στην Ασία. Αλλά αυτό μοιάζει απίθανο.
Η παντελής έλλειψη όχι μόνο εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και οικολογικών μέτρων προστασίας ή προδιαγραφών ασφαλείας μπορεί να συντηρούν ακόμα το «σινικό θαύμα». Οπως και η «εγωιστική» νομισματική πολιτική που αναστάτωσε και πάλι τις παγκόσμιες αγορές πριν από μερικές ημέρες. Αλλά είναι πρόδηλο ότι στην Ευρώπη τέτοιες μέθοδοι δεν μπορούν να επιβληθούν. Τουλάχιστον όσο συνεχίζουμε να ζούμε σε ένα πολιτικό σύστημα, που θέλει να αυτοαποκαλείται «δημοκρατικό».

Το «μοντέλο ενημέρωσης»
Αξίζει εδώ να ρίξουμε μια ματιά στα όσα ακολούθησαν την «βιβλική καταστροφή». Την αρχική αμηχανία των κινεζικών αρχών, η οποία και επέτρεψε να ...διαρρεύσουν στο διαδίκτυο όχι μόνο βίντεος και εικόνες από το βομβαρδισμένο τοπίο, αλλά και πληροφορίες για τα πιθανά αίτια της τραγωδίας, ακολούθησε η γνωστή κλασσική αντίδραση ενός αυταρχικού καθεστώτος: Λογοκρισία. Δύο μέρες μετά στο κινέζικο ίντερνετ άρχισαν να εξαφανίζονται οι τρομακτικές εικόνες και τα μέσα ενημέρωσης έλαβαν σαφή εντολή να χρησιμοποιούν και να αναδημοσιεύουν μόνο επίσημα κείμενα σε σχέση με το δυστύχημα, τις πιθανές αστοχίες άμεσης αντιμετώπισής του, αλλά και για τις πιθανές συνέπειες του, για παράδειγμα από το τοξικό σύννεφο που προκάλεσε.

Και σε αυτό το επίπεδο (ευτυχώς) η Ευρώπη δε μπορεί να ανταγωνιστεί το κινέζικο μοντέλο. Με όλα της τα ψεγάδια και τις εξαρτήσεις η δημοσιογραφία, η ενημέρωση γενικότερα δεν έχει φτάσει στο επίπεδο του απλού φερέφωνου της εξουσίας. Αν και καμιά φορά όταν ακούει κανείς εκπροσώπους της πολιτικής και της οικονομίας να εκθειάζουν το «σινικό μοντέλο» γεννιέται η υποψία μήπως τελικά αυτό είναι το όραμά τους. Η «κινεζοποίηση» της Ευρώπης. Αλλωστε η συνταγή είναι η ίδια. Απλά η δοσολογία διαφέρει. Συγκλονίζεις τον κόσμο με το δράμα και τον κάνεις να αδιαφορήσει για τα αίτια του κάνοντας να φαίνεται σχεδόν σαν «φυσικό φαινόμενο» ή «θέλημα θεού». Εκθειάζεις τον «ηρωισμό των πυροσβεστών» και ξεχνάς να αναφέρεις αν τελικά τα σχέδια αντιμετώπισης ενός ατυχήματος ήταν ανεπαρκή ή παντελώς ανύπαρκτα. Περιγράφεις τα μέτρα για τη βοήθεια προς τα θύματα και σβήνεις με μιας την πρότερη ασυνήθιστα βραχεία βιογραφία των εκατομμυρίων σύγχρονων σκλάβων-εργατών. Υπόσχεσαι ότι όλοι μαζί θα ανασκουμπωθούμε και θα ξαναχτίσουμε «αυτό που γκρεμίστηκε». Και κανείς δεν τολμά να ρωτήσει αν αυτό ήταν τελικά αντάξιο της ανθρώπινης φύσης.  

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2015

Η φορο-μετανάστευση των Γάλλων καλά κρατεί

Η προσπάθεια της κυβέρνησης Ολάντ να φορολογήσει νέο και παλιό πλούτο συναντά τις αντιδράσεις των θιγόμενων που επιλέγουν να γίνουν …Βέλγοι ή Ελβετοί για να γλυτώσουν εκατομμύρια

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

Ολοι στην Ευρώπη μιλούν για φορολογική δικαιοσύνη, ειδικά μετά τις αποκαλύψεις των LuxLeaks για τις μεθόδους φοροαποφυγής μεγάλων εταιριών αλλά και διάσημων φυσικών προσώπων. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κάνει λόγο για έναν ενιαίο ευρωπαϊκό φόρο και μια σειρά πολιτικοί τονίζουν τη σημασία της φορολογικής αλληλεγγύης στα χρόνια της κρίσης. Όμως κανείς δεν πληρώνει ευχάριστα φόρους και αυτό αποδεικνύεται στη Γαλλία του Φρανσουά Ολάντ. Από την επικράτηση των Γάλλων σοσιαλιστών το Μάιο του 2012 και τις εξαγγελίες τους για μεγαλύτερη φορολόγηση του πλούτου και των μεγάλων εισοδημάτων το κύμα φυγής πλουσίων από τη χώρα αποδεικνύει για μια ακόμα φορά ότι ο πατριωτισμός μπορεί να περνά από οπουδήποτε αλλού, αλλά όχι και από την τσέπη.
Tα τελευταία χρόνια ο αριθμός των πλούσιων Γάλλων που …αλλάζουν έδρα για φορολογικούς λόγους ολοένα και διογκώνεται. Μάλιστα η κυβέρνηση της χώρας ετοιμάζει μια σχετική αναλυτική έκθεση, η οποία θα δημοσιευτεί επίσημα το Σεπτέμβριο, στοιχεία της οποίας όμως έχουν ήδη διαρρεύσει στον Τύπο και αποδεικνύουν ότι το ευρώ πραγματικά δεν έχει …πατρίδα.
Δεν είναι μόνο κάποιοι διάσημοι σαν τον ηθοποιό Ζεράρ Ντεπαρντιέ, τους αδερφούς Βερτχάιμερ του οίκου «Chanel» ή τον ιδιοκτήτη της Louis Vuitton Μπερνάρ Αρνό, ο οποίος θεωρείται ο πλουσιότερος άνθρωπος της χώρας και ο οποίος ανακοίνωσε ότι γίνεται μόνιμος κάτοικος Βελγίου, ζητώντας μάλιστα να αποκτήσει και την υπηκοότητα της χώρας. Το 2013 συνολικά 3.744 Γάλλοι με ετήσιο εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ μετανάστευσαν από τη χώρα αριθμός περίπου τριπλάσιος σε σχέση με το 2010. Κάτι ανάλογο συνέβη και με αυτούς, που έχουν περιουσία που υπολογίζεται σε ύψος άνω των 1,3 εκατομμυρίου ευρώ με 714 …αποχωρήσεις από τη γαλλική επικράτεια. Αφορμή αποτέλεσε η εισαγωγή έκτακτου φόρου για δύο χρόνια ύψους 75% για όσους είχαν εισόδημα άνω του ενός εκατομμυρίου. Η έκτακτη αυτή εισφορά καταργήθηκε στα τέλη του περασμένου χρόνου αλλά η φορολογία περιουσιακών στοιχείων παραμένει υψηλή.
Αυτό που ενοχλεί περισσότερο τους Γάλλους με τις γεμάτες τσέπες είναι ο φόρος μεγάλης περιουσίας, όπως τουλάχιστον εκτιμούν οι ειδικοί. Κανείς βεβαίως δεν το δηλώνει επίσημα, αφού στα χαρτιά «η πατρίδα είναι υπεράνω χρημάτων». Ωστόσο η κυβέρνηση Ολάντ επιμένει ότι δε σκοπεύει να κάνει πίσω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Μην ξεχνάμε ότι και στο μπεστ σέλερ του με τίτλο «Το Κεφάλαιο» ο Τομά Πικετύ αναφέρεται ακριβώς στον πλούτο που συσσωρεύεται και κληρονομείται και λειτουργεί ανασταλτικά και για περισσότερη αναδιανομή και κοινωνική δικαιοσύνη αλλά και για την ίδια την ανάπτυξη της οικονομίας.
Πάντως και η κυβέρνηση Φιγιόν επί προεδρίας Νικολά Σαρκοζί είχε αποφασίσει να αυξήσει την φορολόγηση για πολύ υψηλά εισοδήματα, ενώ είχε προσπαθήσει μέσω ενός «exit tax»να εμποδίσει τη φορολογική μετανάστευση. Στη γαλλική κοινωνία θεωρητικά η κυρίαρχη άποψη είναι ότι όποιος αγαπά την πατρίδα δεν μπορεί να την εγκαταλείπει για …οικονομικούς λόγους. Ο σοσιαλιστής βουλευτής Ολιβιέ Φορέ δεν δίστασε πρόσφατα να αποκαλέσει «απατεώνες» χωρίς συναίσθηση των ευθυνών τους ως πολίτες, όσους κάνουν κάτι τέτοιο. «Σκανδαλώδη και απαράδεκτη» έχουν χαρακτηρίσει αυτή τη στάση και άλλα στελέχη του σοσιαλιστικού κόμματος, ενώ την ευκαιρία να κάνουν ανάλογη κριτική δεν χάνουν φυσικά και οι «υπερπατριώτες» του Εθνικού Μετώπου.

Ωστόσο η αποφυγή της φορολόγησης μέσω μετανάστευσης δεν είναι κάτι καινούριο. Ηδη από τη δεκαετία του ’70 ο Σαρλ Αζναβούρ προτιμούσε να δηλώνει κάτοικος Ελβετίας και να φορολογείται εκεί. Το παράδειγμά του ακολούθησε το 1999 και ο Αλέν Ντελόν, λαμβάνοντας ελβετική υπηκοότητα. Ο διάσημος τραγουδιστής Τζόνυ Χάλιντεϋ είναι δημότης Γκσντάαντ από το 2006, ενώ κάτοικοι Ελβετίας έγιναν κατά καιρούς και διάσημοι τενίστες, όπως ο Ανρί Λεκόντ ή ο Γκι Φορζέ και οδηγοί αγώνων ταχύτητας, όπως ο Σεμπάστιαν Λεμπ. Το κόλπο λοιπόν δεν είναι καινούριο και προφανώς δεν θα σταματήσει να εφαρμόζεται ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση θα βρίσκεται στα πράγματα στο Παρίσι και τι μπορεί να σχεδιάζει.

Πολύ πιο πέρα από την Ελλάδα

Γράφει ο Κώστας Αργυρός

Από την προεκλογική ακόμα περίοδο η τακτική του Αλέξη Τσίπρα ήταν να προσπαθήσει να δείξει τον «παγκόσμιο» χαρακτήρα του αποκαλούμενου ελληνικού προβλήματος. Η σύλληψη αυτή δεν ήταν λανθασμένη, όπως αποδείχτηκε στην πορεία και όπως επιβεβαιώνεται και τώρα από την κόντρα που συνεχίζει να προκαλεί η αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους μεταξύ των εκπροσώπων των μεγάλων οικονομιών της Ευρώπης.
Ομως ενώ είχε καταλάβει την ευρύτητα του προβλήματος, η ελληνική κυβέρνηση στη μεγαλύτερη διάρκεια της διαπραγμάτευσης το χειρίστηκε με επαρχιώτικο τρόπο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι πολύ συχνά ασχολήθηκε με τις εντυπώσεις πέφτοντας στην παγίδα του «επικοινωνισμού». Την ενδιέφερε πώς θα …βαφτίσει την τρόικα ή πώς θα δώσει κάποια ευχάριστα «περήφανα» πρωτοσέλιδα στον φιλικό της τύπο, πώς θα δείξει ότι δεν κάθεται σούζα στους Γερμανούς, πώς θα πείσει τους δικούς της βουλευτές ότι δεν πρόκειται να ψηφίσουν …μνημόνιο. Το αποτέλεσμα είναι πλέον ορατό.
Αυτό που πρέπει ωστόσο να καταλάβουν όλοι μέσα στη Βουλή είναι ότι το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει. Η δυστοκία επίτευξης συμφωνίας Αθήνας-κουαρτέτου είχε σαν αποτέλεσμα να ξεσπάσει συνολικά μια έντονη διαμάχη για το μέλλον της ευρωζώνης. Οι δύο μεγάλες σχολές, γερμανική και γαλλική συγκρούονται ανοικτά, συνειδητοποιώντας ότι η αντιπαράθεση για την ουσία δε μπορεί να συνεχίζει να μετατίθεται για το μέλλον και να κρύβεται πίσω από φτηνά πρωτοσέλιδα φυλλάδων τύπου Bild Zeitung.
Πίσω από κοινά διατυπωμένα ευχολόγια για μια πιο λειτουργική αρχιτεκτονική της ευρωζώνης κρύβεται η μεγαλοϊδεατική επιθυμία των Γάλλων για μια «πολιτική» στροφή της οικονομικής ενοποίησης και η αριθμολάγνα εμμονή των Γερμανών για ακόμα πιο αυστηρούς και θεσμικά κατοχυρωμένους κανόνες τήρησης της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Στη μάχη αυτή είναι αποφασισμένοι να θυσιάσουν ακόμα και την τιμή και την υπόληψη της ίδιας της Κομισιόν. Πόσο μάλλον την τύχη της εξαρτημένης από την «αλληλεγγύη» των άλλων Ελλάδας.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι επειδή το ζήτημα ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της Ελλάδας δεν επιτρέπει επικοινωνιακές σκοπιμότητες. Θα είναι εγκληματικό να προταχθούν πάλι τα σχέδια ενός κόμματος, πλατφόρμας, ομάδας ή ενός δελφίνου και να χαθεί η ουσία, που δεν είναι άλλη από την ανάγκη να παραμείνει η χώρα εντός του πλαισίου, που με μεγάλη πλειοψηφία έχει αποφασίσει ότι δε μπορεί να εγκαταλείψει.


Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

Θεωρίες βολικές για κάθε γούστο

γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΓΥΡΟΣ (Επένδυση plus)

«Εγώ προσωπικά απεχθάνομαι τις θεωρίες συνωμοσίας, αλλά προκαλεί ερωτηματικά το γεγονός ότι τη στιγμή που…». Μη μου πείτε ότι δεν σας θυμίζει κάτι η αρχή της παραπάνω πρότασης. Μη μου πείτε ότι δεν την έχετε ακούσει αμέτρητες φορές από πολιτικούς, δημοσιογράφους και αγνώστου ειδικότητας «ειδικούς αναλυτές» σε τηλεπαράθυρα. Οι θεωρίες συνωμοσίας δεν συχνάζουν μόνο στα συνοικιακά καφενεία. Εχουν μπει προ πολλού στα καλύτερα σαλόνια, έχουν υιοθετηθεί από έγκριτους. Και τώρα στην εποχή της «πρώτης φοράς Αριστερά» ανθίζουν και πολλαπλασιάζονται με ιλιγγιώδεις ταχύτητες.
Από τη μια οι κυβερνώντες που πιστεύουν ότι δικαιώθηκε η ρήση του Ροκφέλλερ ότι «αυτό που χρειαζόμαστε για να εγκαταστήσουμε μια νέα παγκόσμια διακυβέρνηση είναι μια καλή και γερή κρίση» και κατά συνέπεια ξένα και ντόπια κέντρα συνωμοτούν για να ρίξουν την κυβέρνηση.
Κι από την άλλη εκείνοι που είχαν συνηθίσει να είναι… κυβέρνηση και θεωρούν ότι οι τωρινοί κατέχοντες την …υπουργική εξουσία συνωμοτούν νυχθημερόν για να κάνουν πράξη τις πιο ακραίες φαντασιώσεις του «πατερούλη Στάλιν».
Προδοσίες, ίντριγκες, δολοπλοκίες, βρώμικα σχέδια επί χάρτου, καταγγελίες και απειλές εκατέρωθεν για ειδικά δικαστήρια και άτακτες διαφυγές με… ελικόπτερα. Κάποιοι δείχνουν να το απολαμβάνουν. Αλλοι απλά έχουν καταλάβει ότι η συνωμοσιολογία σε εκτοξεύει στις προνομιούχες θέσεις στους «οδηγούς» των τηλεοπτικών ειδήσεων, σε περιφέρει ως «αποκάλυψη» από site σε site
Μοιάζει με μια συνταγή που τους βολεύει όλους. Είναι απλό να αποδίδεις την αποτυχία σου σε κάποιους συνωμότες. Είναι κολακευτικό να σε φοβούνται ως πανούργο συνωμότη, χωρίς να μπορούν να το αποδείξουν. Είναι «άνετο» να κλείνεις τα μάτια και να αφήνεις τη φαντασία να οργιάζει.
Το μόνο πρακτικό πρόβλημα είναι ότι η γη συνεχίζει να κινείται, όταν εμείς νομίζουμε ότι την… σταματήσαμε για να ασχοληθούμε με όλα αυτά τα σενάρια.
Η Ευρώπη έχει μπει σε μια συζήτηση για το μέλλον της, αλλά κυρίως για το μέλλον της Ευρωζώνης από την οποία απουσιάζουμε ως χώρα. Διαπραγματευόμαστε μια συμφωνία, που θα καθορίσει την πορεία μας για τα επόμενα χρόνια και η οποία ουσιαστικά είναι γραμμένη στο μεγαλύτερο ποσοστό της από ξένο χέρι, χωρίς κανείς να έχει μια πραγματική αντιπρόταση για το πώς θα μπορούσαμε να σταματήσουμε κάποτε να λειτουργούμε ως αιώνια ετερόφωτοι. Αλλά φυσικά όταν τα καταλάβουμε όλα αυτά η απάντηση θα είναι απλή: κάποιοι συνωμότες θα φταίνε πάλι.

Κάγκελα (και σύρματα) παντού

Το μεταναστευτικό πρόβλημα αποδεικνύει για μια ακόμα φορά ότι η ΕΕ αδυνατεί να βρει λύσεις σε προβλήματα, που ξεπερνούν το επίπεδο… αρχαρίων

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ

Είμαστε μια ωραία, ευρωπαϊκή ατμόσφαιρα. Μόνο τις τελευταίες ημέρες σημειώσαμε τα παρακάτω:
- Η Ουγγαρία χτίζει φράχτες προς τη Σερβία.
- Η Τσεχία έχει φτιάξει κάποια «μοντέρνα» στρατόπεδα συγκέντρωσης και ο πρωθυπουργός της, Μίλος Τσέμαν δηλώνει πώς σε όποιον δεν αρέσουν μπορεί να φύγει από τη χώρα.
- Στη Σουηδία οι ακροδεξιοί έκαναν «αφισοκόλληση» στο μετρό εναντίον των μεταναστών.
- Η Αυστρία και η Γερμανία σπαράσσονται από εσωπολιτικές αντιπαραθέσεις για το πώς θα «απομονώσουν» το πρόβλημα.
- Και σαν αποκορύφωμα η Γαλλία και η Αγγλία «κλείνουν» η μία τα σύνορα της προς την άλλη για να μην επιτρέπουν την διέλευση ανεπιθύμητων. Θερμικές κάμερες, συρματοπλέγματα, καλύτερη και περισσότερη αστυνόμευση. Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή από αυτό που θα λέγαμε να χτυπηθεί το πρόβλημα στη ρίζα του. Ναι, εννοούμε το μεταναστευτικό.
Φυσικά τα ελληνικά νησιά βουλιάζουν από πρόσφυγες και μετανάστες, το ιταλικό λιμενικό σώζει όποιον προλαβαίνει να σώσει και τον μεταφέρει σε κάποια προσωρινά θλιβερά καταλύματα αλλά οι ιδέες της Κοιμισιόν για «μοίρασμα» του προβλήματος καθόλου δεν ενθουσιάζουν βόρειες ή κεντροευρωπαϊκές χώρες, που δείχνουν να βλέπουν τα κάγκελα και τους φράχτες προς το Νότο ως τη μοναδική λύση για να απαλλαγούν από το «βραχνά». Ισως αυτός να είναι ένας πρόσθετος λόγος, που θα επιθυμούσαν την Ελλάδα εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης μόνη της αφημένη με το πρόβλημα.
Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για το μεταναστευτικό. Αλλά για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι η ΕΕ είναι ιδανική για να βρίσκει λύσεις εκεί που δεν υπάρχουν… προβλήματα. Σε συνθήκες κρίσης σηκώνει τα χέρια ψηλά και ο καθένας κοιτάει να σώσει το τομάρι του.
Οι εικόνες με το κυνηγητό των μεταναστών στο Καλαί, οι σκληρές δηλώσεις του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον για «σμήνος» που έκανε κάποιους να πουν ότι βλέπει τους μετανάστες σαν «έντομα» επιβεβαιώνουν ότι η σωτηρία αναζητείται πάντα στην περιχαράκωση σε εθνικές πολιτικές, όταν ένα πρόβλημα ξεκινάει να διαπερνά τα σύνορα και να γίνεται ευρωπαϊκό. Τότε ο καθένας κλείνει την πόρτα του και κοιτάει να το κρατήσει όσο πιο μακριά γίνεται από την αυλή του. Προφανώς και στην Βρετανία δεν υπάρχουν πλακόστρωτα φτιαγμένα από χρυσάφι όπως έγραψε η «Daily Telegraph» αλλά μήπως υπάρχουν στην Ιταλία ή στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης 97.000 μετανάστες έχουν φτάσει φέτος στην Ελλάδα και 90.500 στην Ιταλία.
Βρετανικές, γαλλικές και γερμανικές εφημερίδες γέμισαν από εικόνες του «Eurotunnel» και «ευαισθητοποιήθηκαν» τώρα που περίπου 2.000 έχουν μαζευτεί εκεί, στα παράλια της Μάγχης. Είναι περίπου όσοι έχουν πνιγεί (επίσημα) από τις αρχές του χρόνου στη Μεσόγειο.
Θα περίμενε κανείς από τη Βρετανία, τον παραδοσιακά πιστότερο σύμμαχο της υπερδύναμης στην άλλη όχθη του Ατλαντικού λίγο περισσότερη εγκράτεια στους αφορισμούς. Μην ξεχνάμε ποιοι στήριξαν τον ISIS και ουσιαστικά διέλυσαν τη Συρία, στέλνοντας στην προσφυγιά εκατομμύρια ανθρώπων. Ποιοι έκαναν τα στραβά μάτια όταν η Τουρκία εκμεταλλευόταν την θέση της για να γίνει μεγάλος κόμβος διακίνησης στρατιωτικής και λογιστικής στήριξης προς τους Τζιχαντιστές στη Συρία και στο Ιράκ. Αλλά βεβαίως αυτά είναι πολύ περίπλοκα για να τα καταλάβουν οι δύσμοιροι «Βρετανοί παραθεριστές, που ταλαιπωρούνται από το κυκλοφοριακό χάος» λόγω των αυξημένων μέτρων ασφαλείας στο πέρασμα της Μάγχης.

Γιατί λοιπόν ξαφνικά τόση φασαρία, όταν το πρόβλημα δεν είναι καινούριο. Τα αυτοσχέδια καταλύματα στο Καλαί δεν εμφανίστηκαν τώρα. Υπάρχουν εδώ και μήνες. Κάποιοι θεωρούν ότι το πρόβλημα «σηκώθηκε» τόσο πολύ στον τύπο του «Μεγάλου Νησιού» ακριβώς για να δείξει στα εκατομμύρια αναγνώστες των ταμπλόιντ τα «δεινά», που πρέπει να υποστούν εξαιτίας της πολιτικής των «ανοικτών συνόρων» της ΕΕ. Για να μπορέσει η κυβέρνηση Κάμερον να πιέσει για ακόμα περισσότερους περιορισμούς και εξαιρέσεις από την κοινοτική νομοθεσία σε ότι αφορά τη διακίνηση προσώπων, αν τελικά δεν αποφασίσει την πλήρη έξοδό της από την Ενωση. Κατά τα άλλα ο μύθος που αρέσκονται να αναπαράγουν στις Βρυξέλλες είναι ότι μέσα από τις κρίσεις σφυρηλατείται η μεγαλύτερη ενότητα του κοινού οικοδομήματος. 

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Είναι ο Γιόσκα Φίσερ ο «όμορφος Γερμανός»;

ΜΙΣΟΛΟΓΑ>>> Η κριτική του πρώην υπουργού Εξωτερικών εναντίον των εκβιασμών του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι η «γερμανοποίηση» της ευρωπαϊκής πολιτικής του Βερολίνου ξεκίνησε επί των ημερών του

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ

Λες και ξύπνησε από κάποιο λήθαργο ετών. Ο Γιόσκα Φίσερ, το άλλοτε «τρομερό παιδί» των Πρασίνων της Γερμανίας και υπουργός Εξωτερικών με τον Γκέρχαρντ Σρέντερ αποφάσισε να παρέμβει στη συζήτηση για την κατάσταση στην Ελλάδα και να προειδοποιήσει ότι με την στάση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει αναστηθεί πάλι το φάντασμα του «άσχημου Γερμανού», που τόσα δεινά φόρτωσε στην Ευρώπη τον περασμένο αιώνα.
Η παρέμβαση Φίσερ είναι ενδιαφέρουσα και έτυχε και της δέουσας αναπαραγωγής, αφού πολλά από αυτά που λέει είναι πράγματι σωστά και τεκμηριωμένα. Το πρόβλημα έχει να κάνει όμως με εκείνα που ξεχνά να αναφέρει. Κάνει λόγο για παράδειγμα ο Γιόσκα Φίσερ για την επανεθνικοποίηση της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής με «ευρωπαϊκό μανδύα» και αναρωτιέται αν το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε συνειδητοποίησε πόσο μοιραία, θανάσιμη σχεδόν για την ευρωπαϊκή ιδέα ήταν η στάση του.

# Το πρώτο που δε λέει όμως ο πολύς Γιόσι είναι ότι αυτή την «επανεθνικοποίηση» της πολιτικής του Βερολίνου είχαμε αρχίσει να την βιώνουμε στα ...δικά του χρόνια, τότε που ο Γκέρχαρντ Σρέντερ ορθά κοφτά είχε διαμηνύσει στους υπόλοιπους Ευρωπαίους ότι η πατρίδα του δεν είναι πλέον διατεθιμένη να βάζει το χέρι στην τσέπη για να χρηματοδοτεί ωραίες ευρωπαϊκές (συχνά γαλλικές) ιδέες.
Ο Φίσερ αναφέρεται ακόμα στην εκβιαστική «προσφορά» του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προς την ελληνική κυβέρνηση είτε να αποχωρήσει από την ευρωζώνη είτε να συμφωνήσει με ένα πρόγραμμα που θα μετέτρεπε την Ελλάδα «σε ένα ευρωπαϊκό προτεκτοράτο χωρίς καμιά ελπίδα για οικονομική βελτίωση». Και προειδοποιεί και αυτός με τη σειρά του για την εμμονή του σημερινού Γερμανού υπουργού Οικονομικού να επιτύχει ένα Grexit, σχέδιο που σε καμιά περίπτωση δεν έχει εγκαταλείψει η γερμανική κυβέρνηση, στο πλαίσιο της φαντασίωσής της για μια ευρωζώνη των προθύμων και ισχυρών.
# Το δεύτερο λοιπόν που δεν μας λέει ο πρώην Γερμανός υπουργός Εξωτερικών είναι ότι και ο ίδιος στην ιστορική του ομιλία στο πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου, το Μάιο του 2000 είχε δείξει να υιοθετεί τον «πυρήνα» της ιδέας του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για μια «Ευρώπη-πυρήνα». Αυτός είχε κάνει λόγο για μια «πρωτοπορία» (avantgarde) κρατών που θα πρέπει να προχωρήσουν σε μια πιο ολοκληρωμένη Ενωση, αφήνοντας πίσω όσους δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ακολουθήσουν. Αυτός ο «ελιτίστικος» χαρακτήρας της πρότασής του ήταν που είχε προκαλέσει και τότε πολλές αντιδράσεις.
Ενα τρίτο σημείο, στο οποίο έχει δίκιο στην παρέμβαση του o 67χρονος πολιτικός είναι ότι η Γερμανία είναι ένας από τους μεγάλους αν όχι ο μεγαλύτερος κερδισμένος της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η λογική της «μετεκπαίδευσης» των Νοτίων, το να τους «αλλάξουμε μυαλά» όπως θα μπορούσε να το πει κανείς πιο απλά, είναι μια λογική και αλλαζονική αλλά και επικίνδυνα λανθασμένη, όπως αποδεικνύεται και στην περίπτωση της Ελλάδας αλλά και από τις τις τριβές που προκαλεί τώρα και με τους άλλους «παραβάτες» του Νότου, τη Γαλλία και την Ιταλία.
# Το τρίτο που αποσιωπά ο επί 7 χρόνια υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας είναι ότι αυτή τη λαϊκίστικη φρασεολογία για τους κακομαθημένους Ελληνες την υπηρέτησε και ο ίδιος εδώ και αρκετό καιρό, επιτιθέμενος εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης με σκληρά λόγια και ενισχύοντας ουσιαστικά το οπλοστάσιο της σημερινής γερμανικής κυβέρνησης, η οποία θα πρέπει να αισθάνεται ιδιαίτερα ευγνώμων για το απρόσμενο ...πράσινο δώρο.

Το συμπέρασμα είναι απλό και δε μπορεί να κρυφτεί πίσω από κάποια ωραία κείμενα του ανθρώπου, που εγκατέλειψε την πολιτική για να ταχθεί στην υπηρεσία πολυεθνικών. Η «γερμανοποίηση» της ευρωπαϊκής πολιτικής του Βερολίνου είναι μια διαδικασία που συντελείται σταθερά εδώ και δύο δεκαετίες. Ουσιαστικά από την περίοδο της κοκκινοπράσινης κυβέρνησης (1998-2005) είχε αποσαφηνιστεί ότι το Βερολίνο επιδιώκει όχι περισσότερη, αλλά λιγότερη Ευρώπη, τουλάχιστον όταν αυτή η Ευρώπη δε μπορεί να συμπορευτεί με τους δικούς του αυστηρούς σχεδιασμούς.  

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Ο Ζακ, ο Πεπ και η Ευρώπη

Ο 90χρονος Ντελόρ και ο 45χρονος Γκουαρντιόλα με τις «παρεμβάσεις» τους αυτή την εβδομάδα μας έδειξαν ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο ...βασίλειο αυτής της συγκεντρωτικής ΕΕ

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

Η απόσταση, που τους χωρίζει είναι ηλικιακά τεράστια. Ο ένας συμπλήρωσε τα 90 την περασμένη εβδομάδα και έδωσε αφορμή για να θυμηθεί ο ευρωπαϊκός τύπος το έργο του ως ενός από τους λίγους «σοφούς οραματιστές» της ηπείρου μας. Ο άλλος έχει ακριβώς τα μισά του χρόνια και θεωρείται ένας από τους «εμπνευσμένους νεωτεριστές» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Και οι δύο με τις τόσο «διαφορετικές» παρεμβάσεις τους έδειξαν στην ουσία τις δύο όψεις ενός ...νομίσματος που αρχίζει να προκαλεί αμφιβολίες για το μέλλον του.
Ο Ζακ Ντελόρ ήταν από τους αρχιτέκτονες της ευρωπαϊκής οικονομικής ένωσης. Το σχέδιο του είχε γεννηθεί πριν τη γερμανική επανένωση και ίσως να μην είχε υλοποιηθεί ποτέ, αν το 1990 οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι μαζί με τις ΗΠΑ δεν αποφάσιζαν να κάνουν δώρο στη διχασμένη μεταπολεμικά χώρα το «αδιαίρετό» της. Ο άλλοτε ισχυρός πρόεδρος της Κομισιόν φροντίζει όμως τα τελευταία χρόνια να τονίζει σε κάθε ευκαιρία ότι η αρχιτεκτονική του κοινού νομίσματος είναι λανθασμένη και οδηγεί στην καταστροφή. Σε δραματικούς τόνους προειδοποιεί ότι «η Ευρώπη κλυδωνίζεται ανάμεσα στην επιβίωση και στην παρακμή». Η διαπίστωσή του αυτή δεν είναι καινούρια, αφού οι πρώτες του σχετικές αναφορές έγιναν ήδη από το 1997. Σήμερα επισημαίνει σε μάλλον δραματικό ύφος: «Αυτό το σύστημα σήμερα (της Ευρωζώνης), είναι μη κυβερνήσιμο και δεν μπορεί να διαρκέσει άλλο. Θα πρέπει να οικοδομηθεί εκ νέου η Οικονομική και Νομισματική Ένωση».
Ο Ζακ Ντελόρ ουσιαστικά λέει αυτό που τονίζουν πλέον πάρα πολλοί πολιτικοί και στη Γαλλία, ότι δηλαδή έχουμε πια να κάνουμε με ένα μη κυβερνήσιμο οικοδόμημα και μιλά ανοικτά για τα λάθη της Γερμανίας με κορυφαίο την άκαμπτη της στάση απέναντι στην Ελλάδα. Η Ευρώπη δεν διαθέτει πια την «κοινωνική στοργή», δεν πιστεύει στην ιδέα της αλληλεγγύης και για αυτό και δεν πρόκειται να πάει μακριά. «Για την ώρα, αποφεύχθηκε το χειρότερο. Η Ευρώπη όμως δεν είναι πλέον μια ηθική εξουσία. Πρέπει να αποκαταστήσουμε την ηθική δύναμη, που αποτέλεσε τη δύναμη της Ευρώπης σε άλλες περιόδους, όπως σε αυτή της πτώσης του τείχους του Βερολίνου», τόνισε με νόημα ο πολιτικός που για πολλούς αποτελεί μια από τις τελευταίες φωνές της «συνείδησης της Ευρώπης».

Ο Πεπ Γκουαρντιόλα ο παίκτης και αργότερα προπονητής «σημαία» της ποδοσφαιρικής Βαρκελώνης έκανε κάτι που φαινομενικά δείχνει να κινείται στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, αλλά στην ουσία καταδεικνύει το ίδιο πρόβλημα αμφισβήτησης της ιδέας της μεγάλης Ευρώπης. Ο προπονητής που σήμερα βγάζει τα προς το ζην στο Μόναχο βρισκόταν σε περιοδεία με την ομάδα του, τη Μπάγερν στην Κίνα, όταν ανακοινώθηκε ότι θα είναι υποψήφιος στις επερχόμενες τοπικές εκλογές στις 27 Σεπτεμβρίου με το κίνημα που υποστηρίζει την αυτονόμηση της Καταλωνίας από την Ισπανία. Διευκρίνισε ότι δεν θα ασχοληθεί με το... βουλευτιλίκι, αφού θα μπει στην τελευταία μη εκλόγιμη θέση του ψηφοδελτίου. Ενός ψηφοδελτίου που φιλοδοξεί να συνενώσει τις δυνάμεις που τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας της πατρίδας του . Με αυτόν τον τρόπο θέλει να ενισχύσει την προσπάθεια του κυβερνήτη της Καταλωνίας Αρτούρο Μας για απαγκίστρωση από τη Μαδρίτη. Μάλιστα και τον περασμένο Νοέμβριο είχε ταξιδέψει με κάθε δημοσιότητα για να ψηφίσει στο σχετικό δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Κααλωνίας, το οποίο είχε κριθεί αντισυνταγματικό και τελικά πήρε καθαρά χαρακτήρα μιας συμβουλευτικού χαρακτήρα καταμέτρησης των διαθέσεων της κοινής γνώμης.

Ντελόρ και Γκουαρντιόλα. Δύο εντελώς διαφορετικές βιογραφίες. Δύο διαφορετικές γενιές. Η ανησυχία του ενός για την πορεία διάλυσης της Ευρώπης, επιβεβαιώνεται από την υποστήριξη του άλλου σε μια κίνηση, που δείχνει να στοχεύει στην διάλυση του ισπανικού κράτους. Το παράδειγμα της Καταλωνίας έχει άλλωστε επανειλημμένα τονιστεί ότι αποτελεί την καλύτερη επιβεβαίωση της τάσης των πολιτών να αναζητούν λύσεις όχι στο μεγάλο και πολυεθνικό αλλά στην επιστροφή στο τοπικό, στο πιο άμεσο και χειροπιαστό μακριά από απρόσωπες και απρόσιτες κεντρικές εξουσίες. Σαν ένα τέτοιο συγκεντρωτικό πρότυπο προς αποφυγή αναφέρονται όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια οι Βρυξέλλες.

Ο Γάλλος «αρχιτέκτονας» και ο Γερμανός ξενοδόχος

Μια νέα πιο σφιχτή ευρωζώνη με κοινή «κυβέρνηση» ονειρεύεται η Γαλλία και θέλει να κάνει την αρχή με τα έξι ιδρυτικά μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας κάτι που δεν υιοθετούν πάντως οι Γερμανοί

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

«Το καπέλο του αρχιτέκτονα» αποφάσισε να φορέσει ο Φρανσουά Ολάντ Σε μια περίοδο που η Ευρώπη έχει πραγματική ανάγκη από «αρχιτέκτονες». Το σχόλιο ανήκει στον Υβ Μπερτοντσίνι διευθυντή του Ινστιτούτου Ζακ Ντελόρ με έδρα το Παρίσι και μπορείτε να το πάρετε όπως θέλετε. Είτε στα σοβαρά είτε σαν ειρωνεία. Γιατί βεβαίως καθώς η Γαλλία ουσιαστικά μπαίνει σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο για τις προεδρικές εκλογές του 2017, το ερώτημα που θέτουν όλοι είναι αν ο υποψήφιος της σοσιαλδημοκρατίας θα είναι μέσα στους δύο διεκδικητές του αξιώματος στο δεύτερο γύρο ή αν θα υποσκελιστεί από τη Μαρίν ΛεΠέν, η οποία έτσι κι αλλιώς σε μεγάλο βαθμό είναι που καθορίζει την πολιτική ατζέντα στη Γαλλία.
Αυτό ακριβώς κατάλαβε ότι θα πρέπει να αποφύγει ο σημερινός Γάλλος πρόεδρος και αποφάσισε να εγκαταλείψει την αδράνεια, που τον χαρακτήριζε μέχρι τώρα, επενδύοντας στη …στάση του στην τελευταία σύνοδο κορυφής. «Η απόφαση για την Ελλάδα είχε γερμανικό χρώμα αλλά πακεταρίστηκε από τη Γαλλία» είπαν κάποιοι. Τώρα ο κύριος Ολάντ θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να αναλάβει πανευρωπαϊκές πρωτοβουλίες ξεκινώντας από την Ευρωζώνη. Ισως και να θορυβήθηκε από την δυναμική επανεμφάνιση στο προσκήνιο του Ντομινίκ Στρος Καν ο οποίος ήταν ιδιαίτερα καυστικός στο σχολιασμό του απέναντι στο Βερολίνο.
Το σχέδιο του Ολάντ, όπως διέρρευσε αυτές τις ημέρες θα μπορούσε να περιγραφεί και ως μια επανίδρυση της ΕΕ, αφού το σκεπτικό του είναι μια οικονομική διακυβέρνηση, που θα ξεκινήσει από έξι ιδρυτικά μέλη της ΕΟΚ: Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο.


>>>Είτε με το Σχέδιο Σόιμπλε είτε με το όραμα του Ολαντ η Ελλάδα σε καμιά περίπτωση δεν θα είναι από τους …πρώτους που θα μπουν στο σκληρό πυρήνα της νέας Ευρωζώνης


Το ζήτημα είναι όμως ένα: έχει ρωτήσει τους Γερμανούς αν συμφωνούν; Γιατί το σχέδιο αυτό που υποσχέθηκε να παρουσιάσει πολύ πιο συγκεκριμένα τις επόμενες εβδ0μάδες ο Γάλλος πρωθυπουργός Μάνουελ Βαλς μοιάζει πολύ με εκείνο για μια «Ευρώπη-πυρήνα» που από το 1994 γυροφέρνει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με μια θεμελιώδη διαφορά. Ο Γερμανός ΥπΟικ δεν είχε μέσα στην «ιδρυτική ομάδα» την Ιταλία. Και αυτό θα είναι προφανώς ένα βασικό σημείο διαφωνίας αν τελικά προχωρήσουν τα σχέδια για μια σφιχτή ευρωζώνη. Αλλά δεν θα είναι και το μοναδικό. Ο κύριος Ολάντ φαντάζεται ακόμα κοινό προϋπολογισμό, κάτι για το οποίο υπάρχουν σοβαρές γερμανικές ενστάσεις, κοινό κοινοβούλιο της ευρωζώνης και κοινό υπουργό Οικονομικών. Στα λόγια η «περισσότερη Ευρώπη» του ενός μοιάζει με την «περισσότερη Ευρώπη» του άλλου. Στην πράξη όμως υπάρχουν αρκετές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά. Και δεν εννοούμε μόνο νομικές-συνταγματικές διαφορές, που δεν επιτρέπουν στη Γερμανία να παραδώσει τόσο εύκολα κυριαρχικά της δικαιώματα. Η γαλλική προσέγγιση βλέπει την οικονομική πολιτική περισσότερο ευέλικτη και υποταγμένη σε πολιτικές σκοπιμότητες την ώρα, που η Γερμανία του «νομικού» Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μοιάζει να θέλει να εστιάσει περισσότερο στην καθιέρωση ενός αυστηρού ελεγκτικού πλαισίου, που δεν θα χαράζει αλλά θα παρακολουθεί περισσότερο τους στόχους της οικονομικής πολιτικής, που θα έχει προσδιοριστεί σε διακυβερνητικό επίπεδο και πάντα στο πλαίσιο της δημοσιονομικής «εγκράτειας».

Με άλλα λόγια η ευρωπαϊκή διακυβέρνηση είναι κάτι που αλλιώς το καταλαβαίνει ο καθένας. Οι φιλοδοξίες της γαλλικής πλευράς να μπορέσει να επιβάλει τη δική της θεώρηση των πραγμάτων φαντάζουν λίγο εξωπραγματικές. Το Παρίσι δεν έχει την δύναμη να καθορίσει αυτό την πορεία «μετάλλαξης» της Ευρωζώνης και να προωθήσει τις ενισχυμένες οργανωτικές δομές για τις οποίες μίλησε ο Γάλλος πρόεδρος. Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι οι βαρύγδουπες εξαγγελίες του έχουν κατ’αρχήν επικοινωνιακή στόχευση και θέλουν να μετριάσουν τις εντυπώσεις από το «καπέλωμα», το οποίο υπέστη στην τελευταία σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών, όπου λίγες μόλις ώρες πριν την έναρξή της η Ανγκέλα Μέρκελ τον διαβεβαίωνε ότι δεν υπάρχει σχέδιο Grexit για να το αποκαλύψει αμέσως μετά. Είναι κάτι που ενόχλησε και τους Γάλλους και τους Ιταλούς. Οι δύο αυτές χώρες συνειδητοποιούν τώρα ότι μόνο αν κατορθώσουν να χτίσουν μια συμμαχία ίσως μπορέσουν να αναχαιτίσουν τον γερμανικό οδοστρωτήρα. 

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

Ο «ανηλεής» υποστηρικτής της δραχμής

Παρά την συμφωνία και την έγκρισή της από ελληνικό και γερμανικό κοινοβούλιο ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν εγκαταλείπει το σχέδιο έστω και προσωρινού Grexit

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

Τι κοινό σημείο μπορεί να έχουν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε; Και οι δύο θα ψηφίσουν μια συμφωνία την οποία κατά βάθος δεν την πιστεύουν. Και αν ο Ελληνας πρωθυπουργός το διατύπωσε δημόσια, ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ το διαλαλεί… εμμέσως από τις αρχές της εβδομάδας με τις διάφορες «ιδέες» του για ένα «προσωρινό Grexit». Μοιάζει πλέον με καθημερινή του υποχρέωση να εξηγεί για ποιο λόγο η χώρα μας δε μπορεί να επιβιώσει μέσα στο κοινό νόμισμα και γι αυτό θα πρέπει να το εγκαταλείψει προσωρινά. Στην αρχή της εβδομάδας ήταν η πρόταση του για την έκδοση «υποχρεωτικών» (IOUs) από την ελληνική κυβέρνηση για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις εσωτερικές της υποχρεώσεις. Οι αντιδράσεις για αυτή τη δήλωση ήταν έντονες, αφού όπως όλοι εκτίμησαν αυτό θα ισοδυναμούσε με έκδοση παράλληλου νομίσματος και θα σήμαινε την «έναρξη του Grexit». Ο Αυστριακός πρωθυπουργός Βέρνερ Φάυμαν διαφώνησε σχολιάζοντας ότι «ο υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε δημιούργησε σε ορισμένους την εντύπωση πως ίσως να είναι χρήσιμο για εμάς εάν η Ελλάδα φύγει από τη νομισματική ένωση». Μόνο που ο Αυστριακός σοσιαλδημοκράτης έκανε κι αυτός ένα σοβαρό λάθος. Δεν πρόκειται απλά για «εντύπωση» αλλά για πεποίθηση.
Την περασμένη Πέμπτη και με το σύνολο των αναλυτών αλλά και το ΔΝΤ και την ΕΚΤ να εκτιμούν ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν θα είναι διαχειρίσιμο, ο Σόιμπλε παραδέχτηκε και αυτός ότι η εκτίμηση αυτή ισχύει, αλλά ένα κλασσικό «κούρεμα» απαγορεύεται από τους κανόνες της Ευρωζώνης. Για αυτό η λύση θα ήταν τι άλλο; Ένα προσωρινό Grexit… Η απάντηση του Γιάννη Δραγασάκη ήταν άμεση αφού όπως έγραψε αυτό θα ήταν το «καρότο»  πίσω από οποίο όμως υπάρχει και «μαστίγιο», εν προκειμένω επίσημη χρεοκοπία, σκληρά μνημόνια απεριόριστης διάρκειας, καταφυγή στο "Κλαμπ των Παρισίων" και ατελείωτες δικαστικές διενέξεις με πανσπερμία δανειστών»
Εμπειροι δημοσιογράφοι στο Βερολίνο κάνουν πλέον λόγο για εμμονή και κάποιοι έχουν αρχίσει να θέτουν ανοιχτά το ερώτημα αν τελικά κάποια στιγμή η καγκελάριος Μέρκελ θα υποχρεωθεί εκ των πραγμάτων να «ξεφορτωθεί» τον υπουργό της. Αυτό βεβαίως θα εξαρτηθεί από την τελική απόφαση, που θα πάρει η ίδια η καγκελάριος, συνολικότερα για το μέλλον της ευρωζώνης, αφού όπως σημείωνε και το περιοδικό «der Spiegel» οι αντίπαλοι του Grexit κέρδισαν δύο μάχες, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν κέρδισαν ακόμα τον πόλεμο. Ένα ερώτημα είναι επίσης αν ο κύριος «ανηλεής» (χαρακτηρισμός και αυτός του «der Spiegel» θα επιχειρήσει να συσπειρώσει πολιτικά γύρω του όλους τους Χριστιανοδημοκράτες βουλευτές, που ζητούν από την κυβέρνηση να ξεφορτωθεί μια ώρα αρχύτερα το ελληνικό πρόβλημα δημιουργώντας δηλαδή μια δική του «πλατφόρμα» μέσα στο κόμμα. Αδιευκρίνιστο παραμένει επίσης πόσο θα επιβαρύνει η στάση του την σχέση με τους σοσιαλδημοκράτες εταίρους, πολλοί από τους οποίους τον κατηγορούν ανοικτά πλέον για «ύπαρξη προσωπικής ατζέντας που εκπορεύεται από προσωπικές ιδεοληψίες και τάσεις εκδίκησης». Τέλος στην καγκελαρία ανησυχούν και για την ραγδαία επιδείνωση που έχουν προκαλέσεις στις ελληνογερμανικές σχέσεις σχόλια τύπου «Πουέρτο Ρίκο», τα οποία βρήκαν υπερβολικά ακόμα και συνεργάτες του γερμανού υπουργού.
Δεν είναι λίγοι λοιπόν αυτοί που πιστεύουν ότι η ώρα της αναμέτρησης Μέρκελ-Σόιμπλε δεν θα αργήσει. Σημειώνουν όμως ότι ο 72χρονος πολιτικός φρόντισε να αποποιηθεί το ρόλο του «αυτονομημένου κακού», όταν διέρρευσε την πληροφορία ότι η πρότασή του για Grexit έγινε εν γνώσει του διδύμου Μέρκελ-Γκάμπριελ. Και αυτό έγινε ακριβώς για να προλάβει πιθανό άδειασμά του.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Η μάχη των 17 ωρών για την τύχη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη αποκάλυψε πόσο βαθύτερα είναι τα αίτια της κρίσης και πόσο διχασμένη τελικά είναι η ΕΕ σε σχέση με την μελλοντική της πορεία

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»



Γράφτηκε από πολλούς τις τελευταίες ημέρες ότι η Ευρώπη δεν θα είναι ποτέ πια ίδια μετά από το περασμένο Σαββατοκύριακο και τον τρόπο με τον οποίο η γερμανική κυβέρνηση επέβαλε στην Ελλάδα μια συμφωνία, που μοιάζει να «ενδιαφέρεται» όχι τόσο από την ουσία της όσο από το μήνυμα που θέλει να εκπέμψει. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωζώνης φάνηκε ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις χώρες-μέλη, που δεν έχει να κάνει μόνο με την περίπτωση της Ελλάδα αλλά και με το μέλλον της ίδιας της ΕΕ.
Βεβαίως μερίδα του συντηρητικού Τύπου κυρίως του βρετανικού προτίμησε να περιγράψει αυτό το χάσμα με τον γενικό τίτλο «Η Ελλάδα διχάζει την Ευρωζώνη». Στην ουσία όμως, αυτό που όλοι ομολόγησαν και αυτό που επιβεβαίωσαν τα εκατομμύρια #ThisIsACoup που ανέβηκαν μέσα σε λίγες ώρες στο twitter, σε ένδειξη διαμαρτυρίας απλών ανθρώπων για την εκβιαστική τακτική του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δείχνουν τελικά ότι αυτός που διχάζει είναι η ισχυρότερη χώρα της ηπείρου μας. Η Γερμανία, η οποία ίσως είναι και η μόνη που στο πρόσωπο του εμπνευστή της ιδέας ενός «σκληρού πυρήνα» έχει συγκεκριμένο «σχεδιαστή» για το πού θέλει να οδηγήσει την Ευρώπη. Αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι το σχέδιο του θα περάσει τόσο εύκολα, όπως μπορεί κανείς να συμπεράνει κάνοντας μερικές πρώτες βασικές παρατηρήσεις.

  1. Το τέλος του άξονα Γερμανίας-Γαλλίας. Η εποχή που η Βερολίνο και Παρίσι λειτουργούσαν σαν ατμομηχανή της Ευρώπης έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Για πρώτη φορά φάνηκε πόσο μεγάλη είναι η διαφορά στην προσέγγιση των δύο χωρών και για πρώτη φορά αυτές οι διαφορές διατυπώθηκαν τόσο φανερά, που κάποιοι είδαν και ψήγματα ρήξης. Μετά την απόφαση του να «σηκώσει ανάστημα» ο πρόεδρος Ολάντ προφανώς δε μπορεί από δω και πέρα να κάνει πίσω και να υποταχθεί πλήρως στις γερμανικές υποδείξεις.
  2. Η ιδιόμορφη τριχοτόμηση της Ευρωζώνης. Σχηματικά οι 19 χωρίστηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο σε τρία στρατόπεδα. Οι «κακοί» που έδειξαν να επιθυμούν το Grexit ήταν πλειοψηφία. Ομως υπήρχαν και οι «καλοί» που ήθελαν να το αποφύγουν και εδώ φάνηκε ότι δίπλα στη Γαλλία βρέθηκαν και οι Ιταλοί και εν μέρει και οι Αυστριακοί, που έχουν μια ιδιόμορφη ιστορική σχέση με τη Γερμανία. Τέλος αρκετές χώρες φάνηκε να μην θέλουν να τοποθετηθούν, προτιμώντας να δουν προς τα πού θα φυσήξει ο άνεμος. Κυρίως όμως για να μην μπουν στη «μαύρη λίστα» του Σόιμπλε. Ο φόβος κυριαρχεί απέναντι στο σεβασμό και την επιδοκιμασία. Αλλά μια Ενωση που βασίζεται στο φόβο δεν θα πάει μακριά.
  3. Οι θεσμοί έχουν γίνει λάστιχο. Αλλοτε τους χρησιμοποιούν ως πρόσχημα για να μην κάνουν κάτι και άλλοτε τους αγνοούν πλήρως για να κάνουν ότι θέλουν. Το Βερολίνο απειλούσε με «έξωση» από την ευρωζώνη, πρόβλεψη που δεν υπάρχει σε καμιά συνθήκη και μετά ομολογούσε ότι πράγματι δεν γίνεται κάτι τέτοιο χωρίς ομοφωνία. Και οι ελπίδες του Αλέξη Τσίπρα ότι με κάποιες ουσιαστικά «εξωθεσμικές» συναντήσεις με συμμετοχή της Ανγκέλα Μέρκελ θα παρέκαμπτε το «βράχο Σόιμπλε» αποδείχτηκε ότι ήταν φρούδες.
  4. Τα όρια του Ντράγκι είναι πεπερασμένα. Ο καβγάς του κεντρικού τραπεζίτη με τον Γερμανό ΥΠΟΙΚ έδειξε ότι το πρόβλημα της ΕΚΤ είναι πολιτικό. Ολοι μιλούν για την «ανεξαρτησία» της, αλλά όλοι θέλουν να την επηρεάζουν με βάση πολιτικά κριτήρια. Το «θα κάνουμε ότι χρειαστεί» του Ιταλού τραπεζίτη αποδείχτηκε ότι έχει τα όρια του και στο μέλλον αυτά μπορεί να στενέψουν ακόμα περισσότερο, αν το κοινό νόμισμα βρεθεί εν μέσω μιας άλλη καταιγίδας μεγαλύτερου εύρους.
  5. Η λάμψη του ευρώ θολώνει. Το έγραψε κατά κόρον ο αγγλικός Τύπος. Αλλά δεν είναι καινούριο. Χώρες που θεωρητικά έχουν όλες τις προϋποθέσεις για να ενταχθούν όπως η Σουηδία σφυρίζουν αδιάφορα στη λογική «που να μπλέκουμε τώρα» Για τις ειδικές περιπτώσεις των Βρετανών και των Δανών δε το συζητάμε καν, ενώ από αναβολή σε αναβολή το πάνε και κάποιοι «Ανατολικοί» όπως οι Πολωνοί και οι Τσέχοι.
  6. Η κόπωση διευρύνει το χάσμα Βορρά-Νότου. Στις χώρες της κρίσης οι «μεταρρυθμίσεις» έχουν πλέουν εξαντλήσει τις κοινωνίες, την ώρα που στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, κανείς δε μπορεί να καταλάβει «τι κάνουν αυτοί εκεί κάτω τόσα χρόνια ενώ τους έχουμε δώσει τόσα λεφτά». Το απλουστευμένο αυτό αφήγημα εξαπλώθηκε με ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας, η οποία θα το βρει τώρα μπορστά της.
  7. Oι λαοί απομακρύνονται από τις γραφειοκρατίες. Οσο και αν δεν τολμούν να το παραδεχτούν οι κύριοι Γιούνκερ, Σουλτς και λοιποί. Αν νομίζουν ότι με δυο αναρτήσεις στο twitter ήρθαν ξαφνικά πιο κοντά στους πολίτες τότε κάποια ημέρα θα ξυπνήσουν απότομα.
  8. Οι διευρύνσεις της ΕΕ έγιναν ελαφρά τη καρδία. Οι νέοι Ανατολικοί δεν καταλαβαίνουν γιατί θα πρέπει να «βοηθούν» χώρες θεωρητικά πλουσιότερες από αυτούς. Εδώ βρίσκεται προφανώς ακόμα μια κακοτεχνία της αρχιτεκτονικής του ευρώ, αφού η ένσταση όπως διατυπώνεται μπορεί με βάση τον πραγματισμό να θεωρηθεί βάσιμη. Αλλά προφανώς και εδώ ήταν η Γερμανία, που ήθελε από την αρχή να μοιράσει το «κόστος» προκειμένου να περιορίσει την ερμηνεία του όρου αλληλεγγύη. Ενός όρου που δεν είναι καθόλου της …μόδας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Κι αυτό χτυπάει ακριβώς την καρδιά του μηχανισμού διάσωσης.

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Ταπείνωση ή εξοστρακισμός

Η σημερινή ημέρα θα περάσει στην ιστορία ως η απαρχή της οριστικής διάλυσης της Ευρωζώνης; Είναι πολύ πιθανό. Ο τρόπος που «διαπραγματεύτηκε» σήμερα ο Σόιμπλε μετατρέπει την ΕΕ σε μια αγέλη φοβισμένων, που οφείλουν να υπακούουν σε ένα φωνακλάδικο τσοπανόσκυλο. Οταν οι επιλογές, που έχεις είναι Α.ταπείνωση ή Β.εξοστρακισμός δε νομίζω ότι αυτό μπορεί να σε κάνει να αισθάνεσαι και τόσο άνετα... Ισως τελικά το μεγάλο λάθος αυτής της κυβέρνησης να ήταν ότι πίστεψε πολύ στην «ευρωπαϊκή ιδέα», δεν περίμενε ότι θα βρεθεί μπροστά σε τέοιου μεγέθους εκβιασμούς και δεν είχε ποτέ επεξεργαστεί ένα πραγματικό σχέδιο Β. Αλλά σε κάθε περίπτωση αυτή η Ευρωζώνη δεν πρόκειται να πάει μακριά... #ThisIsaCoup

Wolfis Vertrauen

Schäuble ist der letzte, der das Recht hat, über Vertrauen zu sprechen. Seit 2011-12 hat er mehrmals ein #Grexit als einzige Option vorgeschlagen und er arbeitet seitdem sehr konsequent um so eine Entwicklung zu provozieren. (siehe Cannes, Wroclaw usw.) Es ist eindeutig, dass nach dem 25ten Januar sein einziges Ziel war mit einem Schlag zwei Fliegen zu töten: SYRIZA-Regierung und damit die gesamte europäische Linke  zu deklassieren und gleichzeitig seine Pläne für ein "Kern-Europa" einen Schritt näher zur Verwirklichung zu bringen.
Er hat niemals verhandelt, nie Kompromissbereitschaft gezeigt, nie nach einer Lösung gesucht. Er hat nur provoziert, abgelehnt, Optionen ausgeschlossen, kleinere Partner terrorisiert.
Warum sollte man einem solchen Politiker vertrauen?
Es ist auch zu befürchten, dass er nach einem #Grexit alles unternehmen wird, um Griechenland in einer noch schlimmeren Position zu befördern. Denn wenn es GR gut ginge hätte das den Weg für Nachahmer geebnet. Und das will er einfürallemal ausschliessen.
Er will also ein armes, unterworfenes, ängstliches, von ihm hundertprozentig abhängiges Protektorat etablieren als Abschreckungsbeispiel für den Rest Europas.
Wenn Frau Merkel nicht den Mut zu einem #Schäublexit hat, dann sieht es schwarz für die Zukunft Griechenlands aber auch Europas...

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Η γερμανική πρόταση

Αυτά που προτείνουν οι Γερμανοί δεν θα μπορούσαν να γίνουν ούτε σε αποικία... Εναλλακτικά προτείνουν Grexit... Ωραία Ευρώπη... Συνεπώς αν ισχύει ότι το χαρτί αυτό έχει γραφτεί σε συνεννόηση με Μέρκελ, Γκάμπριελ τότε το γήπεδο γέρνει επικίνδυνα. Αλλιώς η Μέρκελ πρέπει να ξεφορτωθεί το Σόιμπλε αύριο κιόλας. Schäublexit

Comments on the latest Greek proposals
On 9 July 2015 Greece has submitted a list of proposals. These proposals are based on and even fall behind the latest aide memoire that was drafted by the Troika to conclude the review under EFSF. However Greece was not able to conclude the review.
These proposals lack a number of paramount important reform areas to modernize the country, to foster long term economic growth and sustainable development. Among these, labour market reform, reform of public sector, privatisations, banking sector, structural reforms are not sufficient.
This is why these proposals can not build the basis for a completely new, three year ESM program, as requested by Greece. We need a better, a sustainable solution, keeping the IMF on board. There are 2 avenues now:
1. The Greek authorities improve their proposals rapidly and significantly, with full backing by their Parliament. The improvements must rebuild confidence, ensure debt sustainability upfront and the successful implementation of the program - so as to ensure regained market access after completion of the program. Improvements include:
a) transfer of valuable Greek assets of [50 bn] Euros to an external fund like the Institution for Growth in Luxembourg, to be privatized over time and decrease debt; b) capacity-building and de- politizising Greek administrative tasks under hospices of the COM for proper implementation of the program; c) automatic spending cuts in case of missing deficit targets.
In parallel, a set of financing elements would be put together to bridge the time gap until a first disbursement under the enhanced program could be made. This means the existing risk of not concluding a new ESM program should rest with Greece, not with Eurozone countries.
2. In case, debt sustainability and a credible implementation perspective can not be ensured upfront, Greece should be offered swift negotiations on a time-out from the Eurozone, with possible debt restructuring, if necessary, in a Paris Club - like format over at least the next 5 years. Only this way forward could allow for sufficient debt restructuring, which would not be in line with the membership in a monetary union (Art. 125 TFEU).
The time-out solution should be accompanied by supporting Greece as an EU member and the Greek people with growth enhancing, humanitarian and technical assistance over the next years. The time- out solution should also be accompanied by streamlining all pillars of the Economic and Monetary Union and concrete measures to strengthen the governance of the Eurozone.
10 July 2015
page1image21680 page1image21840

Η Σουηβή νοικοκυρά και η Τσέχα νοσοκόμα

Η συζήτηση που προκάλεσε η παρουσία του Ελληνα πρωθυπουργού στο ευρωκοινοβούλιο αποκάλυψε πόσο βαθιά ριζωμένα είναι κάποια στερεότυπα που σκοτώνουν την «ευρωπαϊκή ιδέα»

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

Η μπογιά του «Πολωνού υδραυλικού» δεν περνάει πιά. Οι εποχές που η άφιξή του στην Κεντρική Ευρώπη παρουσιαζόταν ως η μεγαλύτερη απειλή για την ευρωστία της οικονομίας των χωρών της περιοχής έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Η Ευρώπη όμως δεν παύει να παράγει στερεότυπα, ειδικά τώρα που η κρίση διχάζει. Το είδαμε και αυτή την εβδομάδα στο ευρωκοινοβούλιο, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης που ήταν πάντως από τις πιο έντονες και ενδιαφέρουσες των τελευταίων ετών, όπως ομόφωνα εκτίμησαν οι δημοσιογράφοι, που καλύπτουν σε μόνιμη βάση τις δραστηριότητες του μόνο εκλεγμένου οργάνου της ΕΕ.
Τα στερέοτυπα ήταν λίγο πολύ αυτά, που έχουν κυριαρχήσει τα τελευταία χρόνια και στις εφημερίδες «γνώμης» κυρίως της Γερμανίας για να αναπαραχθούν στην συνέχεια και από τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό τύπο. Εκτός από την περιβόητη «Σουηβή νοικοκυρά», την οποία η ίδια η καγκελάριος Μέρκελ έχει ανακηρύξει σε επίτιμο διδάκτορα της ευρωπαϊκής μακροοικονομίας, αυτή τη φορά ακούστηκε και πάλι το δράμα του «Σλοβάκου συνταξιούχου», ο οποίος πληρώνεται χειρότερα από τον Ελληνα, αλλά αρνείται τώρα να συμβάλει στη διάσωση της σύνταξης του «προνομιούχου» Νότιου. Ο επικεφαλής των Χριστιανοδημοκρατών Μάνφρεντ Βέμπερ ανακάλυψε όμως ακόμα μια ηρωϊδα της σύγχρονης αυτής αντιπαράθεσης: την «Τσέχα νοσοκόμα». Εδώ είναι πλέον προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με μια συνειδητή προσπάθεια να στραφούν οι μεν εναντίον των δε και μάλιστα από εκείνους, που λένε ότι έχουν στο μυαλό τους την ενότητα και την περαιτέρω ολοκλήρωση της Ευρώπης.
Το τραγικό της υπόθεσης είναι βεβαίως ότι όλα αυτά δεν ακούστηκαν σε κάποια γερμανική μπιραρία ή έστω σε κάποια νυχτερινή τηλεοπτική αντιπαράθεση, από τις πολλές που έγιναν τις τελευταίες εβδομάδες για την ελληνική υπόθεση, αλλά μέσα στο «λίκνο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας» και μάλιστα λίγες ώρες πριν εκπνεύσει ένα τελεσίγραφο που θα κρίνει τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η συζήτηση στο ευρωκοινοβούλιο ήταν από αυτή την άποψη άκρως αποκαλυπτική και επιβεβαίωσε την υποψία ότι η χριστιανοδημοκρατία της Γερμανίας και κυρίως οι χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας από τους οποίους προέρχεται ο Βέμπερ, θα ήθελαν πολύ να κάνουν ένα δημοψήφισμα, όπου θα έβγαινε 61% υπέρ του «ΟΧΙ στην παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη». Φάνηκε επίσης από την παρέμβαση του Ιταλού Τζιάνι Πιτέλα, του επικεφαλής των Σοσιαλδημοκρατών στην Ευρωβουλή, πόσο μακριά από την κοινή θέση για συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται σήμερα η γερμανική σοσιαλδημοκρατία που έχει επιλέξει τη γραμμή του «τιμωρού». Ακόμα και ο Φιλελεύθερος Γκυ Φερχόφσταντ έδειξε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον για να αποτραπεί έστω και την τελευταία στιγμή το «μοιραίο», παρά τις επικρίσεις του προς την κυβέρνηση Τσίπρα για το γεγονός ότι δεν έχει ακόμα καταφέρει να παρουσιάσει συγκεκριμένες προτάσεις. Αντίστοιχο ειλικρινές ενδιαφέρον θα μπορούσε να χρεώσει κανείς και στην Ρεμπέκα Χαρμς των Πρασίνων, η οποία επίσης καυτηρίασε την ατολμία και την αναβλητικότητα της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά από μια θετική σκοπιά, με διάθεση δηλαδή να συμβάλει προς την κατεύθυνση της λύσης και όχι της απαξίωσης και της …αποβολής.

«Bild-οποίηση» του πολιτικού λόγου
Αποδεικνύεται λοιπόν αυτό που έχει γραφτεί κατά καιρούς από ψύχραιμους αναλυτές στη Γερμανία. Η «Bild-οποίηση» του πολιτικού λόγου στη Γερμανία, στον πειρασμό της οποίας έπεσε κατά καιρούς και η ίδια η κυρία Μέρκελ, δεν συμπαρέσυρε μόνο μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης και το SPD, αλλά εγκλώβισε σε μια τέτοια στάση και ολόκληρο το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Δεν είναι όλοι οι Ευρωπαίοι Χριστιανοδημοκράτες «ανθέλληνες», ούτε έχουν όλη άγνοια των πραγματικών συνεπειών της πολιτικής των τελευταίων πέντε ετών για την ελληνική κοινωνία. Αλλά στις όποιες προτάσεις ακούστηκαν το τελευταίο διάστημα στις Βρυξέλλες για μια χαλάρωση του ελληνικού προγράμματος η αντιμετώπιση ήταν αυτή που περιγράφει το γνωστό ανέκδοτο, που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στους διαδρόμους του κτιρίου της Κομισιόν: «Το Βερολίνο τι λέει γι’ αυτό;»

Το Βερολίνο και το …Μόναχο όπου η έδρα των Χριστιανοκοινωνιστών προτίμησε να απαντά με κλισέ. Και ακόμα και αν η κα Μέρκελ σκέφτηκε κάποια στιγμή να τα εγκαταλείψει, τις είχαν γίνει δεύτερη φύση. Και δεν είναι συνηθισμένη να υπερβαίνει τη φύση της.