Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Ετερόφωτη, «ευρωπαϊκή» πτέρυγα

Δύο λόγια για κάποιους φίλους Δεξιούς, που καυχώνται ότι αυτοί «έβαλαν την χώρα στην Ευρώπη». Ας το δεχτούμε. Όμως η Ελλάδα, που η Δεξιά έβαλε στην ΕΟΚ ήταν πάντα μια ετερόφωτη, χωρίς καμιά δική της ιδέα για το τι θέλει να κάνει εκεί μέσα. Ενοιωθε λίγο σαν ξένο σώμα. Συμπεριφερόταν πάντα σαν το μουσαφίρη που βρέθηκε στο λάθος κοσμικό πάρτυ από κάποια περίεργη σύμπτωση. Δεν τολμά να κάτσει στον καναπέ με τους μεγάλους και μόνιμους καλεσμένους για να μην φανεί ότι είναι… ξεκάλτσωτη. Στέκεται αμήχανη σε μια γωνιά και περιμένει πότε θα περάσει κανένας σερβιτόρος για να αρπάξει κανένα  κοκτέιλ και κανένα καναπεδάκι. Καμιά φορά μάλιστα επειδή δεν τα έχει ξαναδεί μπορεί να βουτά και το καναπεδάκι μέσα στη σαμπάνια. Και σατιρίζει (κάνοντας διαλόγους με τον εαυτό της) τους «ξενέρωτους» που κυκλοφορούν πέρα δώθε στα ακριβά σαλόνια.

Αυτή ήταν πάντα η θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη. Ουραγός, ακόλουθος άλλων, άλλοτε με δουλοπρέπεια, άλλοτε με λίγα τερτίπια, δεν αναλάμβανε ποτέ πρωτοβουλίες, επεδίωκε να περνά απαρατήρητη και να επιβιώνει με κουτοπονηριές και πατέντες. Δεν είχε κανένα στόχο και καμιά προοπτική. Δεν φιλοδοξούσε, ούτε ενδιαφερόταν να επηρεάσει πράγματα και εξελίξεις. Ούτε καν αυτά τα σημαντικά που θα καθόριζαν τη μοίρα της. Προσπαθούσε απλά να παραμένει εντός χωρίς να πολυενοχλεί και χωρίς να την πολυενοχλούν. Αυτή την τακτική ακολούθησαν βεβαίως μετά και οι «κεντροαριστεροί» του ΠΑΣΟΚ, αφού εγκατέλειψαν την τακτική απόρριψης του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».  Αυτή ήταν η σχέση μας με την Ευρώπη, μέχρι που μπήκαμε στα μνημόνια και αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι η μοίρα μας αποφασίζεται στις Βρυξέλλες. Μετά έγιναν όλοι οι πολιτικοί ευρω-λάγνοι και οι δημοσιογράφοι ευρω-ειδήμονες. Κι ο (Τζίμης) Πανούσης βαρέθηκε να τραγουδάει το «Αχ Ευρώπη, εσύ μας μάρανες».


Στην ουσία αυτό συμβαίνει και τώρα. «Μένουμε Ευρώπη» και ότι νάναι. Απλά να μείνουμε μέσα και βλέπουμε. Μακριά δεν θα μας πάει αυτή η στάση. Αλλά είναι ...συνεπής.

Ούτε καν φάρσα

Μια απλή απορία: Αυτοί που χαρακτήριζαν ως «υπερόπλο» το δημοψήφισμα έχουν καταλάβει ότι έχει μετατραπεί τώρα σε υπερόπλο στα χέρια των οικονομικών δολοφόνων; Ο Σόιμπλε και η Μέρκελ μας κάνουν τζάμπα πλάκα, όταν λένε ότι «δε μπορούμε να συζητήσουμε τίποτα πριν το δημοψήφισμα». Επίσης πώς θα ψηφίσουμε για κάτι που έχει αποσυρθεί; Αφού ακολούθησαν και άλλες προτάσεις και η διαπραγμάτευση συνεχίζεται...
Και πρέπει να δούμε ότι ακόμα και εκπρόσωποι της Αριστεράς από όλη την Ευρώπη συμφωνούν ότι η χρονική στιγμή, που επιλέχθηκε για να βγει το χαρτί του δημοψηφίσματος ήταν μάλλον άστοχη. Αν πίστευαν στο δημοψήφισμα θα έπρεπε να το είχαν εξαγγείλει νωρίτερα, με ένα πολύ πιο σαφές ερώτημα και αφού θα είχαν προετοιμάσει την κοινή γνώμη. Ετσι όπως έγινε τώρα μοιάζει απλά με πράξη απόγνωσης.
Ο πρωθυπουργός δυστυχώς παρασύρθηκε από κάποιους οι οποίοι από την αρχή είδαν την συμμετοχή τους στην κυβέρνηση ως ευκαιρία για να ικανοποιήσουν προσωπικές τους φιλοδοξίες. Δεν θέλω να το παίξω μετά Χριστόν προφήτης. Ομως από τις 7 Φεβρουαρίου έγραφα ότι «Ο Βαρουφάκης προσπαθεί λες να γίνει ο ίδιος η προσωποποίηση του ελληνικού προβλήματος, για να μπορέσει να βοηθήσει στη λύση του». Τελικά φάνηκε να ασχολείται περισότερο με την... προσωποποίηση και μετά με το πρόβλημα...
Επίσης πριν δύο εβδομάδες αναρωτιόμουν αν η κυρία Μέρκελ είναι τελικά «Ντάμα Κούπα ή Ντάμα Σπαθί» και σημείωνα τις προειδοποιήσεις πολλών ότι «δεν ενδιαφέρεται τόσο για την λύση αλλά αποκλειστικά και μόνο για το πώς θα αποφύγει το ενδεχόμενο να της χρεωθεί ένα "ατύχημα"». Ο τρόπος με τον οποίο άδειασε την ελληνική κυβέρνηση νομίζω έδωσε την απάντηση και δεν δικαίωσε την επιλογή της Αθήνας να την... εμπιστευτεί.
Με λίγα λόγια. Ηταν μάλλον λάθος να πιστεύουν κάποιοι στο Μαξίμου, ότι απέναντι στους «αδίστακτους banksters και στην παρέα τους» μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με «μαγικά». Ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να είχε καταλάβει ότι οι μαγκιές και οι εξυπνάδες του Βαρουφάκη όχι μόνο δεν κάνουν τον αντίπαλο να «ψαρώνει», αλλά μάλλον τον εξοργίζουν και τον οδηγούν σε πιο σκληρή γραμμή.

Βρισκόμαστε τώρα μπροστά στο εξής τραγελαφικό σενάριο. Η κυβέρνηση Τσίπρα να ανοίγει το δρόμο για ένα νέο μνημόνιο, πιθανότατα με κυβέρνηση αρεστή στους δανειστές. Το χειρότερο όμως να δώσει πλέον άλλοθι σε αυτούς που χρεοκόπησαν τη χώρα με την πολιτική τους επί δεκαετίες, και το δικαίωμα να ειρωνεύονται συνολικά την Αριστερά ως ανίκανη και τυχοδιωκτική. 
Βρήκαν ευκαιρία οι σεναριογράφοι της τρομολαγνείας να αξιοποιούν το φόβο εκείνων, που έχουν χάσει όλα αυτά τα χρόνια από την κρίση για να οδηγηθούμε σε λύσεις που εξυπηρετούν εκείνους που βγήκαν κερδισμένοι. Και μοιάζει να θάβει και τις ελπίδες όλης της ευρωπαϊκής Αριστεράς, ότι μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή. Μπορεί το μέλλον της Ευρώπης να μην είναι καθόλου ευοίωνο, όπως πολλοί παρατηρούν τις τελευταίες ημέρες, αλλά θα είναι ένα μέλλον, που τελικά θα καθορίσουν πάλι κάποιοι... άλλοι.
Ούτε σαν φάρσα δεν θα σκεφτόταν κανείς ότι η πρώτη «αριστερή» κυβέρνηση θα βοηθήσει τόσο γρήγορα αυτούς που χρεοκόπησαν τη χώρα να βγαίνουν τώρα «λάδι» στα κανάλια, ως «εξαγνισμένοι πατριώτες», που ανησυχούν για τη μοίρα του τόπου. Είναι χειρότερο από μια κακόγουστη φάρσα να ανασταίνονται οι πολιτικά νεκροί και να τρίβουν τα χέρια τους κάποιοι τυχοδιώκτες, που μπήκαν στην πολιτική από ματαιοδοξία ή άλλες σκοπιμότητες. 


ΥΓ. Μια παράκληση προς τους ρεπόρτερς ανεξαρτήτως αποχρώσεως. Δεν χρειάζεται να αρχίζετε κάθε πρότασή σας με την ατάκα «η σημερινή μέρα είναι καθοριστική». Το μάθαμε.

TIMELINE 01.07.2015

+++ Αυτοί που τώρα υποκριτικά κλαίνε και ορύονται, μάλλον έχουν ξεχάσει πόσο αναξιόπιστη έγινε η χώρα μας την τελευταία εξαετία, για να μην πω νωρίτερα, τότε δηλαδή που όλοι ήξεραν, αλλά κανείς δεν μιλούσε για τα greek statistics. Οπως επίσης είναι φαιδρό να θέλουν να μας πείσουν ότι το χρέος των 370 δισ. δημιουργήθηκε μέσα στους τελευταίους μήνες. Η Ελλάδα δεν «χρεοκόπησε» χθες βράδυ, αλλά πολύ νωρίτερα. Και είχε χάσει την εμπιστοσύνη των δανειστών εδώ και χρόνια. 
Το ζητούμενο λοιπόν είναι να αφήσουν όλοι τις κλάψες και να «πατήσουν» πάνω σε ρεαλιστικές προτάσεις, που υπάρχουν πολλές και από πολλούς και να βρουν μια λύση, που θα είναι και βιώσιμη και θα μπορεί να υπηρετηθεί από την κοινωνία και την πολιτική. Ολα τα άλλα είναι εξυπνάδες για εσωτερική κατανάλωση...

+++ Θέλει όμως «αρετή και τόλμη η ελευθερία». Το δημοψήφισμα όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα πάει να ξεφτιλιστεί εντελώς. Αναφέρεται σε μια πρόταση που έχει αποσυρθεί. Κι αυτοί που λένε ΝΑΙ, είχαν απορρίψει αυτές τις περικοπές. Κι αυτοί που θα θελαν να πουν ΟΧΙ στον τρόπο που λειτουργεί η Ευρώπη σήμερα, θαθελαν ένα άλλο ερώτημα. Αλλά αυτή τη στιγμή δε νομίζω ότι το πρόβλημα είναι εκεί. Είναι ότι κινδυνεύουν να χαθούν κάποια πράγματα, όπως ακόμα και το δικαίωμα ενός λαού να αποφασίζει... Είναι επίσης ντροπή να βρίσκει τώρα ευκαιρία το άθλιο ΠΑΣΟΚ να «εξαγνιστεί». Ε όχι και σε ρόλο εθνάρχισσας η Φώφη Γεννηματά. Γελάνε και οι πέτρες... Ξεφτίλα.

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Οι ετοιμοπόλεμοι Ελβετοί βλέπουν διάλυση της Ευρώπης

Σενάρια πλήρους αποσύνθεσης της ΕΕ αποτελούν το σημείο εκκίνησης για τη μεγάλη ετήσια στρατιωτική άσκηση στη χώρα τον ερχόμενο Σεπτέμβριο

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ

Στις γειτονικές τους χώρες κυκλοφορούν ανέκδοτα για το πόσο ανιαροί και προβλέψιμοι είναι οι Ελβετοί. Αλλά προφανώς αυτό δεν ισχύει σε όλες τους τις δραστηριότητες. Γιατί σε κάποιους τομείς όπως αυτός της στρατιωτικής ετοιμότητας έχουν αποδείξει εδώ και χρόνια ότι η φαντασία τους οργιάζει. Και το αποδεικνύουν ξανά με ένα σενάριο τρόμου πάνω στο οποίο θα βασιστεί η φετινή μεγάλη άσκηση του στρατού τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.
Από τις 16 έως τις 25 Σεπτεμβρίου θα γίνει στη χώρα η άσκηση «CONEX 15» στην οποία θα συμμετέχουν πάνω από 5.000 ένοπλοι. Στόχος η αντιμετώπιση καταστάσεων που θα έχουν προκύψει από την πλήρη αποσύνθεση της ΕΕ και θα οδηγούν σε ένα μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες αλλά και σε λεηλασίες, εθνικιστικές επιθέσεις, αποσχιστικές προσπάθειες και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους του (Ελβετού) ανθρώπου.
Κάποιοι είπαν ότι αυτή η σεναριοολογία έχει να κάνει με την πατροπαράδοτη καχυποψία αν όχι και εχθρότητα των Ελβετών απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η χώρα θησαυροφυλάκιο, στην καρδιά της ηπείρου μας, με όπλο της την ουδετερότητα έχει απορρίψει αρκετές φορές στο παρελθόν την πρόταση να γίνει μέλος της ΕΕ. Kαι έδινε μάλιστα πάντα μεγάλη σημασία στη δυνατότητά της να «υπερασπιστεί τον εαυτό της» με ένα σύστημα υποχρεωτικής θητείας που ενσωμάτωνε και στοιχεία πολιτοφυλακής με την διατήρηση εφέδρων σε επιφυλακή. Το κλασικό σύνθημα λέει «Η Ελβετία δεν έχει στρατό. Η Ελβετία είναι στρατός».

Υπάρχουν πάντως πολλοί που ισχυρίζονται ότι ακριβώς ως ουδέτερος παρατηρητής είναι σε θέση να βλέπει καλύτερα τα φαινόμενα διάλυσης, που αντιμετωπίζει η Ενωση και τα οποία προσπαθεί να αντιμετωπίσει ή έστω να καλύψει με διάφορες πρόσφατες πρωτοβουλίες του ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Ηταν λογικό λοιπόν η ανακοίνωση του προγράμματος της «CONEX 15» να προκαλέσει πολλές συζητήσεις και εκτός της χώρας, με τους πιο επικριτικούς να μιλούν για μια προκλητική και άστοχη ενέργεια.
Το σενάριο πάντως όπως το περιγράφει το ίδιο το Επιτελείο του Στρατού της χώρας είναι εφιαλτικό: «Σε μια Ευρώπη του μέλλοντος, με νέα σύνορα και νέα κράτη, επικρατεί οικονομική κρίση. Τα αποτελέσματά της επηρεάζουν και την Ελβετία: Ελλείψεις στον εφοδιασμό, μαύρη αγορά, κυριαρχία εγκληματικών οργανώσεων. Τα αποθέματα της χώρας σε πετρέλαιο, φυσικό αέριο και σιτηρά γίνονται στόχος λεηλατών ή σαμποτέρ. Παράλληλα οι εθνικές εντάσεις προκαλούν ένα μεταναστευτικό ρεύμα προς την Ελβετία.
Το κοινοβούλιο επιφορτίζει τμήματα του στρατού με το έργο ενίσχυσης της φύλαξης των συνόρων και αρωγής προς την Αστυνομία, την Πυροσβεστική και τις Πρώτες Βοήθειες. Ο στρατός επιφορτίζεται πρωτίστως με την προστασία απειλούμενων υποδομών στους τομείς της τηλεπικοινωνίας, της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και της διασφάλισης της τροφοδοσίας με τρόφιμα.»
Βεβαίως όλα αυτά ακούγονται αρκούντως υπερβολικά και όπως τονίζεται αποτελούν ένα εικονικό σενάριο. Αλλά έχουν προκαλέσει αρκετές απορίες από το γεγονός και μόνο ότι γεννήθηκαν στα μυαλά κάποιων στρατοκρατών.
Αλλα ζητήματα που θα τεθούν σε εφαρμογή είναι η προστασία των μεταφορών μέσω του Ρήνου και η ομαλή λειτουργία των αεροδρομίων, καθώς και η συνδρομή προς τις τελωνειακές υπηρεσίες.

Η προϊστορία

Δεν είναι πάντως η πρώτη φορά που ο ελβετικός στρατός κάνει ασκήσεις ευρείας τάξης με τέτοια φαινομενικά ακραία σενάρια. Το 2012 το «Stabilo Due» προέβλεπε την αντιμετώπιση εσωτερικών ταραχών με στοιχεία εμφυλίου πολέμου στη χώρα. Το 2013 η «Duplex Barbara» ήταν ακόμα πιο... προχωρημένη, αφού έκανε λόγο για διάλυση της γειτονικής Γαλλίας και επιθέσεις παραστρατιωτικών ομάδων από εκεί προς το έδαφος της Ελβετίας. Ηταν φυσικό αυτό το σενάριο να προκαλέσει αντιδράσεις από την πλευρά του Παρισιού, αλλά οι Ελβετοί είχαν απαντήσει και τότε ότι είχε απλά έναν εικονικό χαρακτήρα.

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Σεισμός, πνιγμός ή συμβιβασμός

Οι θεσμοί και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έβγαλαν στην τελευταία φάση της διαπραγμάτευσης όλο τον κακό τους εαυτό, τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, τις παραδοσιακές αντιπαλότητες αλλά και την τάση τους να προσπαθούν απλά να μπαλώσουν προβλήματα με επικοινωνισμό.

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

Είναι ανατριχιαστικά απλό. Μετά από τόσα χρόνια συζητήσεων για το ελληνικό πρόβλημα είναι πολλοί αυτοί, που δεν θεωρούν απίθανο ένα Grexit. Ορισμένοι ίσως γιατί κουράστηκαν και άλλοι γιατί δεν πιστεύουν ότι αυτός ο φαύλος κύκλος που ξεκίνησε το 2010 μπορεί να λάβει αίσιο τέλος. Αυτό που επιβεβαιώθηκε τις τελευταίες εβδομάδες είναι ότι κάποιοι εύχονται αυτή την εξέλιξη και ίσως και να «εργάζονται» προς αυτή την κατεύθυνση. Κάτι που άλλωστε κυνικά αποκάλυψε την περασμένη Τετάρτη στην ιταλική Βουλή ο Ματέο Ρέντσι.
Η συνεχόμενη εναλλαγή ρόλων μεταξύ των δανειστών, με το ΔΝΤ να μην ...παραχωρεί πάντως εύκολα το ρόλο του «κακού» επιβεβαίωσε ότι οι διαφωνίες στις τάξεις των θεσμών αποδείχτηκαν όχι πλεονέκτημα για την ελληνική πλευρά όπως λανθασμένα είχαν υποθέσει ορισμένοι, αλλά κουβάρι που αδυνατούσε να ξεμπλέξει.
Παραδοξότητα είναι πάντως ότι πίσω από το ΔΝΤ «κρύφτηκε» από ένα σημείο και μετά ο άνθρωπος, που αρχικά είχε αντιταχθεί στην ...άφιξή του στην ΕΕ, για να παραδεχτεί αρχότερα ότι έσφαλε αυτός και δικαιώθηκε η Ανγκέλα Μέρκελ, που είχε αυτή τη φαεινή ιδέα: Ο Γερμανός Υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Αναμφίβολα οι διαφορετικές προσεγγίσεις του ΔΝΤ σε σχέση με τους Ευρωπαίους δεν είναι κάτι καινούριο. Από την αρχή της εμπλοκής του για παράδειγμα είχε αρκετές αμφιβολίες για την δυνατότητα εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους. Και από το 2013 και μετά άρχισε να διαφοροποιείται συχνά από τη γραμμή των Ευρωπαίων, προκαλώντας πρόσθετα προβλήματα στη διαπραγμάτευση, που έκανε τους τελευταίους μήνες πολλούς να αναρωτιούνται αν τελικά επεδίωκε να αποχωρήσει από την όλη διαδικασία. Κάποιοι άλλοι απέδωσαν πάλι την σκληρή του στάση σε προσωπικές φιλοδοξίες της Κριστίν Λαγκάρντ, που θέλει να εξασφαλίσει την υποστήριξη και των... μη Ευρωπαίων για την επανεκλογή της. Ανάλογα προσωπικά παιχνίδια παίχτηκαν όμως και σε επίπεδο Eurogroup, όπου το θέμα της διαδοχής ή επέκτασης της θητείας του Γερούν Ντάισελμπλουμ έχει προς το παρόν παγώσει.
Ολα τα παραπάνω δεν θα πρέπει να μας ξεγελούν. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις μεταξύ των θεσμών ή μεταξύ των κρατών μελών ή ακόμα και μεταξύ υπουργών της ίδιας κυβέρνησης δεν αλλάζουν την ουσία. Ολες οι πλευρές επέμειναν από την αρχή ότι ο μόνος δρόμος σωτηρίας είναι η λιτότητα, διαφωνώντας απλά για τη δοσολογία ή την μεθοδολογία. Ολες επίσης από ένα σημείο και μετά κυριαρχήθηκαν από την καχυποψία απέναντι στις ελληνικές κυβερνήσεις για τις δυνατότητές τους, αλλά και την πρόθεσή τους να κάνουν πράξη ακόμα και αυτά στα οποία συμφώνησαν. Το Spiegel επιβεβαίωνε στο τελευταίο τεύχος του αυτό, που είχαμε γράψει πριν από αρκετές εβδομάδες ότι «η Ανγκέλα Μέρκελ απογοητεύτηκε πλήρως από τον Αντώνη Σαμαρά, που της υποσχόταν τα πάντα και δεν υλοποιούσε σχεδόν τίποτα».
Πέραν όμως από τις όποιες προσωπικές... απογοητεύσεις ή τις επιμέρους διαφωνίες υπάρχουν κάποια πολύ πιο ανησυχητικά σημάδια, που θα πρέπει να κρατήσει κανείς και τα οποία δείχνουν ότι το μέλλον της Ευρώπης είναι τόσο αισιόδοξο, όσο ενός ασθενή που παραμένει σε κώμα.

Τι μας είπαν τα Wilikeaks;
Στην Ελλάδα πέρασε σχεδόν απαρατήρητη η δημοσιοποίηση των Wilikeaks, την πιο κρίσιμη στιγμή της διαπραγμάτευσης, που αναφέρονται στην παρακολούθηση του Γάλλου Προέδρου από τις αμερικανικές υπηρεσίες το 2012, λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Εκεί ο Φρανσουά Ολάντ έλεγε ότι η Ανγκέλα Μέρκελ «έχει ξεγράψει την Ελλάδα» και δεν κάνει παρά «ένα επικοινωνιακό σόου χωρίς καμιά ουσία». Αυτό που αν έγραφε κάποιος Ελληνας δημοσιογράφος θα τον σιγμάτιζε ως «ιδεοληπτικά αντιγερμανό» ηχεί ως διαθήκη για το μέλλον της Ευρώπης, όταν αποδίδεται στον Γάλλο πρόεδρο. Γιατί άραγε να έχει αλλάξει τώρα στάση η Μέρκελ και να θέλει να τα ρισκάρει όλα για να σώσει την Ελλάδα; Μήπως τελικά το μόνο που την απασχολεί είναι να μην χρεωθεί την «καταστροφή». Και μήπως αυτό τελικά προσπαθούσαν να συγκαλύψουν δημοσιεύματα σαν εκείνο της «φιλοτραπεζικής» Handelsblatt, που έριχνε στην Αθήνα την ευθύνη επειδή «δίχασε τους δανειστές της»...
Η υποψία αυτή δεν γεννήθηκε τώρα. Ο βομβαρδισμός της κοινής γνώμης με διφορούμενες ή αντικρουόμενες δηλώσεις από μια σειρά πολιτικών που κατάλαβαν ότι οποιαδήποτε αναφορά στο Grexit μπορεί να τους εξασφαλίσει μερικές ώρες διαδικτυακής δημοσιότητας δείχνει ότι εδώ παίχτηκε ένα άνευ προηγουμένου επικοινωνιακό παιχνίδι, πάνω στο οποίο ορισμένοι επένδυσαν για να χτίσουν καριέρες. Ολο αυτό τα αλαλούμ θα ήταν αδιανόητο στις εποχές του Ζακ Ντελόρ, του Χέλμουτ Κολ ή του Φρανσουά Μιτεράν. Μας το επιβεβαίωσε ο αειθαλής Χέλμουτ Σμιντ, που καυτηρίασε τη στάση των Ευρωπαίων απέναντι στην Ελλάδα.
Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού η Washington Post δηκτικά σχολίαζε ότι «η ιστορία επαναλαμβάνεται πρώτα ως τραγωδία, στη συνέχεια ως φάρσα και εν τέλει ως “trolling", υποστηρίζοντας πως «η Ευρώπη καταστρέφει την ελληνική οικονομία χωρίς λόγο».

Μια «τεκτονική καταστροφή»
Εχουμε να κάνουμε με Ευρωπαίους ηγέτες «διχασμένους, ανεύθυνους και χωρίς στόχευση» σχολίαζε η αυστριακή εφημερίδα «Kurier». Ετσι πρέπει να διαβαστεί και το εξώφυλλο του περιοδικού Spiegel, που τόση αίσθηση έκανε με τον «Σεισμό», που διέλυε την Ευρώπη και που όποιος έκανε τον κόπο να το διαβάσει και να μην μείνει μόνο σε αυτή την εικονογράφηση κατάλαβε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια Ευρώπη που οδεύει στη διάλυση, χωρίς προσανατολισμό και με ηγέτες κατώτερους των περιστάσεων «ανίκανους να λύσουν τα μεγάλα προβλήματα, την ώρα που μεγάλα κομμάτια του ευρωπαϊκού πληθυσμού χάνουν την πίστη τους σε αυτό το ιστορικό εγχείρημα» της ΕΕ. Με άλλα λόγια, το επίκεντρο αυτής της απειλούμενης βιβλικής καταστροφής δε πρέπει να αναζητηθεί στην Ελλάδα, αλλά κάπου αλλού.

Φαντάζει αστείο να θεωρούν κάποιοι τεχνοκράτες ότι η «τεκτονικού χαρακτήρα» κρίση αξιοπιστίας, που κλονίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα μπορέσει να αντιμετωπιστεί με την απλή «θεσμική κατοχύρωση» της περισσότερης λιτότητας. Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο εύκολος δρόμος, που σταθερά πορεύονται τα «διευθυντήρια» Βερολίνου και Βρυξελλών.

26.06.2015

Είναι ξεκάθαρο ότι η ελληνική κυβέρνηση και λάθη έκανε και κινδύνους υποτίμησε και τις "διπλωματικές" συνήθειες στην Ευρώπη ως ένα βαθμό αγνοούσε.
Αυτό όμως δεν μας επιτρέπει να στρουθοκαμηλίζουμε για ένα πολύ απλό πράγμα: Μια μεγάλη μερίδα της ευρωπαϊκής "ελίτ" ήθελε από την αρχή να αποδομήσει, να ταπεινώσει και τελικά να ρίξει αυτή την κυβέρνηση. Και ήταν αποφασισμένη να το κάνει "πάση θυσία", όπως φάνηκε από τις πρώτες κιόλας μέρες της.
Αυτή είναι μια πραγματικότητα, που μπορεί να είχε καλυφθεί πίσω από διάφορες προφάσεις, αλλά έχει πλέον αποκαλυφθεί μετά την "κολοκυθιά" των τελευταίων ημερών με τις συνεχώς προστιθέμενες και συνήθως παράλογες απαιτήσεις των δανειστών.
Φυσικά μπορεί κάποιοι να θεωρούν ότι ο Σόιμπλε και ο Σουλτς ήθελαν λύση. Οπως είναι ελεύθεροι να θεωρούν ότι αύριο ο ήλιος θα αρνηθεί να δύσει για να μην κοιμόμαστε και να ανεβάσουμε την "ανταγωνιστικότητά" μας. Καλή μέρα.

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

24.06.2015

Για να μιλήσουμε και λίγο πιο σοβαρά. 
Το σχέδιο των Ευρωπαίων ηγετών για να αντιμετωπίσουν την «κρίση χρέους», να αποφύγουν το Grexit και να μην βγούμε σε «αχαρτογράφητα νερά» είναι να κόψουν πάλι κανένα κατοστάρι από τις συντάξεις, να καταργήσουν εντελώς τις συλλογικές συμβάσεις αλλά πάνω από όλα να ασχοληθούν με το ΦΠΑ στο κουλούρι της γιαγιάς και στο ...κοφτό μακαρονάκι. 


Μιλάμε για εμπνευσμένη πολιτική στα χνάρια του Ζακ Ντελόρ, του Χέλμουτ Σμιντ, του Χέλμουτ Κολ, του Ζισκάρ ντΕστέν και του Φρανσουά Μιτεράν. Αυτή προφανώς δεν είναι Ενωμένη Ευρώπη αλλά ένα μπακάλικο υπό διάλυση.


«Η εικόνα των μεγάλων της ΕΕ είναι θλιβερή: διχασμένοι, χωρίς στόχευση και όχι αξιόπιστοι». (για όσους δε μιλούν γερμανικά) από τον Kurier


Νομίζω ότι οι ανήσυχοι πατριώτες του ‪#‎ΜένουμεΕυρώπη‬ προλαβαίνουν να οργανώσουν ακόμα μια συγκέντρωση υποστήριξης στα δίκαια αιτήματα του ΔΝΤ...

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Timeline 21.06.2015

+++ Και ξαφνικά όλα τα γερμανικά sites έχουν γεμίσει από πανομοιότυπα ρεπορτάζ, από κάτι τύπους, που έρχονται για κανα τριήμερο στην Αθήνα πάνε και για κανα μπάνιο προς το Σούνιο, μιλάνε όλοι λίγο πολύ με τους ίδιους ανθρώπους άντε και κανένα περαστικό (vox populi) για να αναπαράγουν τα ίδια κλισέ και να καταλήξουν στα ίδια λίγο πολύ «επιτόπια» συμπεράσματα, για να δείξουν στο κοινό τους, ότι εκτέλεσαν κάποιου είδους επικίνδυνη αποστολή με αξιοζήλευτη επιτυχία.
Ζήτω η αντικειμενικότητα, ανεξαρτησία και πολυφωνία.
Und auf einmal sind die deutschen Medien voll mit "vor Ort" Reportagen von irgendwelchen Typen die für paar Tage hier reisen, die gleichen Klischees reproduzieren, immer mit den gleichen "Experten" diskutieren, inzwischen eine kleine Exkursion nach Sounion unternehmen und zum Schluss auch paar "Volksstimmen" reinholen um Ihre mitgereisten Meinungen zu bestätigen und wiederzugeben, nachdem sie diese "unglaubliche Mission" erfolgreich abgeschlossen haben. Hut ab!
Es lebe die Unparteilichkeit, Vielfältigkeit und Unvoreingenommenheit...

+++ Παρακαλούνται οι ‪#MenoumeEvropi να μη μου τα πρήζουν άλλο... Πηγαίνετε αύριο και φωνάξετε «Ναι στα μέτρα Γιούνκερ», βγείτε selfies με τον Αδωνι και την Αννα Μισέλ και αφήστε μας στην ησυχία μας. Κι όταν θα πάτε να διαπραγματευτείτε ποτέ κάτι, από ένα απλό συμβόλαιο για σπίτι, δουλειά ή οτιδήποτε άλλο, σας εύχομαι να έχει μαζευτεί από κάτω όλο σας το σόι και να σας φωνάζει «Υπόγραψε-Υπόγραψε, ότι νάναι, απλά Υπόγραψε». Γιατί αυτό θα πει εθνική στάση και στήριξη της χώρας σε μια διαπραγμάτευση..

+++ Διαβάζω στη Deutsche Welle:
«Ο γερμανός ευρωβουλευτής Μ. Φέρμπερ θεωρεί ότι στην αυριανή συνάντηση κορυφής της ευρωζώνης διακυβεύεται η αξιοπιστία της ΕΕ εκτός από το μέλλον της Ελλάδας. "Με χρήματα φορολογουμένων δεν παίζουμε".»
Δηλαδή όταν τα επενδύατε σε δομημένα ομόλογα, σύνθετα, παράγωγα, ασφάλιστρα κινδύνου και όλα τα ευρηματικά που ανακάλυψαν οι γιάπηδες της χρηματαγοράς ήταν κίνηση ευθύνης και σοβαρότητας; Οταν χρεωκοπήσατε στην ουσία όλα τα γερμανικά ταμιευτήρια των κρατιδίων ήταν επειδή δεν παίζατε; Οταν η Hypo Real Estate σωζόταν στο παραπέντε με κρατικά δισ πάλι χωρίς να ρωτήσετε κανέναν, δεν παίζατε; Τώρα σας έπιασε η υπευθυνότητα; Τώρα που έχετε φροντίσει να ξαλαφρώσετε τις εκτεθιμένες σε κινδύνους γερμανικές τράπεζες;
Η γερμανική υποκρισία CDU/CSU & SPD έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Εχει πλέον υπερβεί ακόμα και τα παραμύθια που συνόδεψαν το μεγάλο γαγοπότι της Treuhand μετά την ενοποίηση του 90. Ευτυχώς υπάρχει ακόμα και κόσμος στη Γερμανία που δεν τα καταπίνει όλα άμασητα...

+++ Την ώρα που σε Βρετανία και Ιρλανδία διαδήλωναν ενάντια στη λιτότητα και κάποιοι σήκωσαν και ελληνικές σημαίες, εδώ κάποιοι ετοιμάζουν πάλι αυτά τα βιομηχανικά πλακάτ με κεντρικό σύνθημα «Ναι στις προτάσεις Γιούνκερ». congratulations

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Σοσιαλδημοκρατία μόνη ψάχνει

Το φάντασμα της «πασοκοποίησης» τρομάζει πολλά από τα κεντροαριστερά κόμματα της Ευρώπης, που πάσχουν από έλλειψη πειστικών προτάσεων αλλά και πραγματικά χαρισματικών ηγετών που θα τις υλοποιήσουν

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ

Ισως να μην υπάρχει καλύτερο παράδειγμα για να ενσαρκώσει τα «υπαρξιακά προβλήματα» της σημερινής ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας από τον Αυστριακό καγκελάριο Βέρνερ Φάυμανν που βρέθηκε την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα. Σχετικά νέος σε ηλικία ηγείται ενός κόμματος, που κάποτε άφησε τη σφραγίδα του στην μεταπολεμική Ευρώπη εξαιτίας του Μπρούνο Κράισκυ, του καγκελάριου που συνδύασε τον εκσυγχρονισμό αλλά και την αποναζιστικοποίηση της πατρίδας του με την εγκαθίδρυση ενός κοινωνικού κράτους, που ζήλευε όλη η Ευρώπη. Από την άλλη ο Φάυμανν μοιάζει πολύ με όλους αυτούς τους άχρωμους ηγέτες, που διαδέχτηκαν τον Κράισκυ αλλά και το Βίλλυ Μπραντ και αδυνατούν να ξεφύγουν από το σφιχταγκάλιασμα της Χριστιανοδημοκρατίας. Η φιλελεύθερη εφημερίδα της Βιέννης «ντερ Στάνταρντ» τον ειρωνευόταν, γράφοντας του ότι αφενός άλλα λέει εκτός συνόρων και άλλα κάνει εντός, αλλά κυρίως του υπενθύμιζε ότι ο υπουργός του Οικονομικών ο κεντροδεξιός Χανς Γεργκ Σέλινγκ αποτελεί έναν από τους πιο σκληρούς επικριτές της νέας ελληνικής κυβέρνησης μέσα στο Eurogroup.
O αυστριακός καγκελάριος βρίσκεται αιχμάλωτος του διλήμματος, που βασανίζει και άλλους συντρόφους του στην Ευρώπη. Από τη μια η ανάγκη για «κυβερνησιμότητα» και «ρεαλπολιτίκ» έχει κάνει μονόδρομο την συνεργασία με τη Χριστιανοδημοκρατία, αλλά και δυσδιάκριτα τα όρια με αυτή. Μια νεώτερη γενιά μελών ζητά απαγκίστρωση από αυτή τη σχέση και αμφισβητεί βασικές κεντρικές επιλογές της ηγεσίας.
Τα πράγματα δεν είναι και πολύ διαφορετικά στη Γερμανία, όπου ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ είναι τόσο συμπαθής στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος όσο και οι γλυκανάλατοι πρωταγωνιστές από σειρές τύπου «Τόλμη και Γοητεία». Γι αυτό και ο Μάρτιν Σουλτς κάνει ότι μπορεί για να θυμίζει εντός και εκτός συνόρων την ύπαρξη του
Στην Ιταλία ο Ματέο Ρέντσι είδε την επιρροή του κόμματός του να μειώνεται στις περιφερειακές εκλογές της περασμένης Κυριακής και αναζήτησε τους υπεύθυνους στο… μεταναστευτικό, με αφορμή την άνοδο της Ακρας Δεξιάς. Κατηγόρησε τους Ευρωπαίους για έλλειψη αλληλεγγύης και απείλησε τις Βρυξέλλες με «σχέδιο Β», χωρίς πάντως να προκαλέσει τις ίδιες οργίλες αντιδράσεις, που είχαν γεννήσει αντίστοιχες προειδοποιήσεις Ελλήνων πολιτικών. Η ιταλική φινέτσα προφανώς έχει ακόμα πέραση στα κεντροαριστερά σαλόνια. Η ευκολία πάντως με την οποία προσπάθησε ο Ιταλός πρωθυπουργός να εξηγήσει την ολοένα μειούμενη ακτινοβολία του δε μπορεί να αποστρέψει το βλέμμα από τα σαφή προβλήματα προσανατολισμού και έλλειψης πραγματικά καινοτόμων πολιτικών λύσεων, που για κάποιο καιρό κρύφτηκαν πίσω από ένα αστραφτερό περιτύλιγμα.

Φόρτος εργασίας για τους Εργατικούς

Ανάλογες αναζητήσεις έχουν όμως και στην άλλη μεριά της Μάγχης. Οι Εργατικοί που υπέστησαν μια ταπεινωτική ήττα στις εκλογές του Μαΐου αναζητούν το διάδοχο του Εντ Μίλιμπαντ, αλλά κυρίως ένα νέο προσανατολισμό. Οι υποψηφιότητες έκλεισαν την περασμένη εβδομάδα και θα είναι τελικά τέσσερεις αυτοί που κατόρθωσαν να πάρουν την υποστήριξη περισσοτέρων των 35 βουλευτών και θα διεκδικήσουν εν μέσω καλοκαιριού την ψήφο των μελών και φίλων του κόμματος. Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν τον ερχόμενο Σεπτέμβριο και θα ακολουθήσει το συνέδριο στις 27 του ίδιου μήνα, στο οποίο ορισμένοι ελπίζουν ότι θα βγεί μια αξιόπιστη απάντηση στο ερώτημα «τι έφταιξε;». Ο φόβος για περαιτέρω συρρίκνωση του κόμματος συνοψίζεται στη φράση «πασοκοποίηση» (pasokification) που κυριάρχησε στις μέχρι τώρα συζητήσεις.
Η επιλογή του νέου «ηγέτη» θα δείξει πάντως προς τα πού θα κατευθυνθεί το κόμμα, το οποίο έχει έτσι κι αλλιώς μπροστά του δύσκολα χρόνια στα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Φαβορί θεωρείται ο Αντι Μπέρνχαμ με αρκετή κοινοβουλευτική εμπειρία, αλλά και «βεβαρημένο» παρελθόν λόγω της σχέσης του με τον αγαπημένο των τραπεζών Γκόρντον Μπράουν. Υπουργική εμπειρία στην τελευταία κυβέρνηση Εργατικών είχε και η Υβέτ Κούπερ, που το 2010 δεν διεκδίκησε την ηγεσία παραιτούμενη υπέρ του συζύγου της Εντ Μπολς. Η δεύτερη γυναίκα υποψήφια είναι η Λιζ Κένταλ σκιώδης υπουργός Υγείας, η οποία κάνει λόγο για την ανάγκη «μια εντελώς νέας προσέγγισης». Στα υπέρ της ότι η Υγεία αποτελεί αγαπημένο θέμα του κόμματος και στα κατά της ότι κάποιοι την θεωρούν «πνευματικό τέκνο» του Τόνι Μπλαίρ. Ο τέταρτος υποψήφιος, ο 66χρονος Τζέρεμυ Κόρμπυν είναι η ελπίδα της αριστερής πτέρυγας, «γνήσιος» σοσιαλιστής, έμπειρος κοινοβουλευτικός αλλά και μεγάλο αουτσάιντερ όπως αποδεικνύει το γεγονός ότι μάζεψε και τις λιγότερες υπογραφές στήριξης από βουλευτές.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Ντάμα Κούπα ή Ντάμα Σπαθί;

Σε αντίθεση με όσα έλεγε ως αντιπολίτευση ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε και αυτός τη μέθοδο των «εξωθεσμικών διαπραγματεύσεων» και πόνταρε πολλά στο χαρτί της Ανγκέλα Μέρκελ

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

«Εμείς χαρακτηριζόμαστε από μια κουλτούρα ευρωπαϊσμού βάσει της οποίας τα προβλήματα αντιμετωπίζονται στις έδρες των θεσμών, όχι μπροστά από τζάκια». Η φράση θα μπορούσε να έχει προέλθει από το στόμα του ...προεκλογικού Αλέξη Τσίπρα. Ηταν όμως «αιχμή» εναντίον του και βγήκε από το στόμα του Ιταλού ομολόγου του Ματέο Ρέντσι. Και μπορεί να προσάψει κανείς αρκετά στο πολυδιαφημισμένο «τρομερό παιδί» της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς, αλλά η συγκεκριμένη παρατήρησή του είναι σωστή.
Ενα από τα βασικά σημεία κριτικής του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στις προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν ότι αποδέχτηκαν την λογική αντιμετώπισης του «ελληνικού προβλήματος» μέσω εξωθεσμικών εργαλείων. Το αποτέλεσμα ήταν οι αποφάσεις να είναι αδιαφανείς, μη ελέγξιμες και συχνά υποτιμητικές για την χώρα. Παράλληλα οι όποιες υποσχέσεις παρέμεναν ασαφείς και τις περισσότερες φορές κατέληγαν στη χωματερή της ιστορίας.
Θα περίμενε κανείς λοιπόν να εγκαταλειφθεί αυτή η τακτική και η νέα κυβέρνηση να επιδιώξει να λύσει τα προβλήματα με θεσμικές διαδικασίες, μέσα στα όργανα της ΕΕ, τα οποία είναι υποχρεωμένα και να λογοδοτούν και να ελέγχονται.
Αντί για αυτό όμως είδαμε τη νέα κυβέρνηση να εμπλέκεται σε ακόμα περισσότερες εξωθεσμικές και συχνά «μυστηριώδεις» θεσμικές διαδικασίες. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα οι μυστικές αποστολές του υπουργού Επικρατείας Νίκου Παππά και οι πληροφορίες για συζητήσεις σε άτυπα φόρα, όπως για παράδειγμα το «Frankfurter Dinner Group» με συμμετοχή του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, της Κομισιόν και του Μεγάρου Μαξίμου.
Ως κρίσιμη καμπή που ο Ελληνας πρωθυπουργός φάνηκε να υποκύπτει στη γοητεία των «άτυπων ραντεβού» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η ημέρα που επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Βερολίνο. Η προσοχή με την οποία τον άκουσε η Ανγκέλα Μέρκελ γέννησε ελπίδες ότι η γερμανίδα καγκελάριος θέλει πράγματι μια λύση, που θα αποτρέπει το Grexit. Ακόμα και κάποιοι υπουργοί γκρινιάζουν από τότε ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός αποφάσισε να πάιξει τα ρέστα του ποντάροντας τα πάντα στο χαρτί Μέρκελ. Το ερώτημα που απασχολεί όμως πολλούς είναι αν η εμφάνιση της ως «ντάμα κούπα» περικυκλωμένης από κόκκινες καρδιές γεμάτες κατανόηση και συμπάθεια είναι πραγματική. Γιατί κάποιοι άλλοι την θεωρούν «ντάμα σπαθί» αποφασισμένη να υποτάξει την ελληνική κυβέρνηση. 
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που στέκονται στις μεταμορφώσεις μιας «τεχνικού της εξουσίας», λέγοντας ότι δεν ενδιαφέρεται τόσο για την λύση αλλά αποκλειστικά και μόνο για το πώς θα αποφύγει το ενδεχόμενο να της χρεωθεί ένα «ατύχημα». Και επισημαίνουν ότι μετά τις όποιες εποικοδομητικές συναντήσεις ή τηλεφωνικές συνομιλίες ακολουθούσαν μεγάλες απογοητεύσεις όταν η συζήτηση περνούσε στο «ψητό» δηλαδή στο τεχνικό επίπεδο, όπου τα νούμερα στις δύο απέναντι πλευρές του τραπεζιού ποτέ δεν κατόρθωσαν να συμπέσουν. Ανάλογες επιφυλάξεις εκφράζονται πια ανοικτά και για τη στάση του Γιούνκερ, ειδικά μετά από εκείνη τη δραματική Κυριακή που δεν «έβγαινε στο τηλέφωνο» και φρόντισε και να κάνει «βούκινο» σε όλη την Ευρώπη, το λόγο για αυτή του τη στάση.
Η προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να στηριχτεί στην προσωπικότητα της κυρίας Μέρκελ ή του κυρίου Γιούνκερ έχει όπως υποστηρίζουν κάποιοι διπλωμάτες σαν αποτέλεσμα να στερηθεί η Ελλάδα από άλλους συμμάχους, που θεωρούν ότι επιχειρείται να βρεθούν λύσεις εν αγνοία τους ή ακόμα και σε βάρος τους. Οι δηλώσεις του Ματέο Ρέντσι είναι χαρακτηριστικές, όπως και η μουρμούρα κάποιων «μικρών» της ΕΕ, που σε κάθε ευκαιρία δηλώνουν ότι δεν θα αναλάβουν αυτοί το κόστος της σωτηρίας της χώρας μας, σηκώνοντας ένα λογαριασμό στον υπολογισμό του οποίου δεν συμμετείχαν. Το μήνυμα αυτό δεν έχει σταλεί μόνο προς την Αθήνα, αλλά και προς τις Βρυξέλλες και συγκεκριμένα προς τον κύριο Γιούνκερ, ειδικά μετά από κάποιες «ιδιωτικές» του επαφές με τον Αλέξη Τσίπρα. Ο πρόεδρος της Κομισιόν εισέπραξε αρκετές γκρίνιες για αυτές του τις πρωτοβουλίες και υπενθυμίσεις για τα όρια των αρμοδιοτήτων του.

Το σκληρό μάθημα
Το αποκορύφωμα αυτής της διαδικασίας ήρθε το περασμένο Σαββατοκύριακο. Τρεις υπουργοί της κυβέρνησης, ανάμεσά τους μάλιστα ό ίδιος ο αντιπρόεδρός της Γιάννης Δραγασάκης βρέθηκαν στις Βρυξέλλες για να παρουσιάσουν τις νέες επεξεργασμένες προτάσεις της κυβέρνησης, δημιουργώντας μάλιστα προσδοκίες άμεσης λύσης που έκαναν τους χρηματιστές να κλείσουν τους υπολογιστές τους το απόγευμα της Παρασκευής πανευτυχείς. Η συνέχεια όμως δεν δικαίωσε αυτή την προσδοκία, αφού το ραντεβού αποδείχθηκε για μια ακόμα φορά «στα τυφλά». Κανείς δεν έχει καταλάβει ακόμα αν έφταιγε η κακή ποιότητα... ήχου στην ανοιχτή γραμμή με τις Βρυξέλλες ή αν η Αθήνα έπεσε σε παγίδα, που στόχο είχε να την παρουσιάσει για μια ακόμα φορά ως απροετοίμαστη, ασυμβίβαστη και φέρουσα ημιτελείς προτάσεις. Οι κύριοι Δραγασάκης, Παππάς, Τσακαλώτος και Χουλιαράκης βρέθηκαν απέναντι σε κάποιους... υπαλλήλους, συνεργάτες των κυρίων Γιούνκερ και Τόμσεν, οι οποίοι τους παρουσίασαν γνωστές προτάσεις «απαράδεκτες» για την Αθήνα, προσθέτοντας μάλιστα ότι δεν είχαν και καμιά δικαιοδοσία διαπραγμάτευσης. Επρόκειτο για μια σαφή επίδειξη ισχύος από τη μεριά των δανειστών, που επιβεβαιώθηκε το άλλο πρωί όταν το ελληνικό χρηματιστήριο άρχισε να κατρακυλάει σαν το λιωμένο παγωτό εν μέσω καύσωνα, στα χέρια ενός μικρού παιδιού που δεν πρόλαβε να το καταναλώσει εγκαίρως.

Η Αθήνα προσπάθησε να σώσει τα προσχήματα λέγοντας πως ο κ. Δραγασάκης δεν εμφανίστηκε σε κανένα ραντεβού και παρουσίασε το «ομαδικό ταξίδι» ως ένδειξη καλής θέλησης και επιφυλακής για περαιτέρω ουσιαστική διαπραγμάτευση. Αυτά λίγο «ταρακούνησαν» εκείνους στο εξωτερικό όπως ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο Μάρτιν Σουλτς αλλά ακόμα και οι κ.Γιούνκερ και Ντράγκι που έλεγαν ή διέρρεαν ότι η «μπάλα είναι στο γήπεδο της Ελλάδας». Από το πολύ «πήγαινε-έλα» όμως η μπάλα έχει αρχίσει να ξεφουσκώνει και όπως είπε ένας έμπειρος αξιωματούχος της Κομισιόν «μπορεί στο τέλος να βρεθεί και εντελώς εκτός γηπέδου, εξαιτίας κάποιας στραβοκλωτσιάς».

Ενήλικες «έτοιμοι για όλα»

Η απόφαση για έκτακτη σύνοδο κορυφής τη Δευτέρα επιβεβαιώνει τον πολιτικό χαρακτήρα του μέχρι τώρα αδιεξόδου αλλά και το δραματικό της υπόθεσης

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «ΕΠΕΝΔΥΣΗ»

Η σπόντα της Κριστίν Λαγκάρντ, ότι «έφτασε η ώρα των ενηλίκων» απλά επιβεβαίωσε αυτό, που όλοι προέβλεπαν πριν από το Eurogroup της περασμένης Πέμπτης. Δεν υπήρχε περίπτωση να κοπεί ο γόρδιος δεσμός στο ραντεβού αυτό στο Λουξεμβούργο. «Ενήλικες» στην προκειμένη περίπτωση είναι οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, που θα συναντηθούν τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες υπό ασφυκτική πίεση χρόνου και αφού προηγουμένως θα έχει προηγηθεί ένα ακόμα Eurogroup, στο οποίο, όπως δήλωσε ο Γερούν Ντάισελμπλουμ «θα είμαστε έτοιμοι για όλα».
Kάποιος θα μπορούσε να πει ότι το ζητούμενο στην προκειμένη περίπτωση είναι η ενηλικίωση και της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και της ίδιας της Ευρωζώνης. Και ενηλικίωση προφανώς σημαίνει να σταματήσουν όχι μόνο «τα ανέκδοτα με τα οποία κανείς δεν γελάει», τα οποία απέδωσαν κάποια ξένα ΜΜΕ στο Γιάνη Βαρουφάκη, αλλά κυρίως να ελαττωθούν οι εκατέρωθεν δηλώσεις που αποσκοπούν σε δημιουργία εντυπώσεων. Κάτι που ζήτησε σε μάλλον δραματικούς τόνους και ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόφσκις, έτσι ώστε να βρεθεί με νηφαλιότητα μια φόρμουλα που θα μπορέσουν να δεχτούν και οι δύο πλευρές. H φόρμουλα αυτή, όπως διαφάνηκε από τις διαρροές όλης της εβδομάδας στον ξένο Τύπο θα έχει μάλλον τη μορφή της παράτασης, θα δίνει δηλαδή κάποιες ανάσες αλλά όχι συνολική λύση στην κρίση χρέους.
Η επιλογή αυτή φαίνεται να βολεύει προσωρινά και τη γερμανική πλευρά, όπως έδειξε η τοποθέτηση την Πέμπτη της γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκέλα Μέρκελ στη γερμανική Βουλή. Για μια ακόμα φορά ακούστηκε η γνωστή γερμανική παροιμία «όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και ο δρόμος» αλλά και η προτροπή προς την Αθήνα να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις ως αντάλλαγμα απέναντι στην επίδειξη ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Αυτό που πάντως προκάλεσε εντύπωση ήταν ότι οι σοσιαλδημοκράτες φάνηκαν να υιοθετούν μια ακόμα πιο σκληρή γραμμή από τους χριστιανοδημοκράτες εναντίον της Ελλάδας.
Απαρατήρητη δεν έχει περάσει και η σιωπή των τελευταίων ημερών από το Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος περιορίστηκε σε κάποια σύντομα πικρόχολα σχόλια πριν το Eurogroup, ενώ όπως λένε οι πληροφορίες παρέμεινε λιγομίλητος κατά τη διάρκειά του. Η στάση αυτή εκτιμήθηκε από πολλούς ως θετικό σημάδι στην προοπτική μιας συμφωνίας. Εξίσου εντυπωσιακό ήταν και το μπαράζ δημοσιευμάτων σε μεγάλες γερμανικές εφημερίδες που όλες μαζί ταυτόχρονα προσπαθούσαν να λύσουν τις παρεξηγήσεις για τους Ελληνες συνταξιούχους, ζητώντας έμμεσα συγγνώμη που τους κατηγορούσαν μέχρι τώρα ως πολυτελώς διαβιώντες και συνυπεύθυνους για την κρίση. Τα δημοσίευματα ήρθαν μια μέρα μετά το σχετικό άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στον «Tagesspiegel», όπου ο Ελληνας πρωθυπουργός ασχολιόταν αποκλειστικά με τις παρανοήσεις σε σχέση με το ασφαλιστικό σύστημα.
Και αν όλα αυτά μπορούν να εκληφθούν ως ενδείξεις συμβιβαστικής διάθεσης, είναι σαφές ότι η πλευρά των δανειστών θα παραμείνει ανυποχώρητη στις βασικές της απόψεις. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κ.Γιουνκέρ έλεγε στο «Spiegel» ότι έχει εξηγήσει στον Ελληνα πρωθυπουργό ότι δε μπορεί να κάνει τα πάντα για να αποτρέψει ένα ατύχημα. Και πρόσθετε ότι δεν υπάρχει κανείς πολιτικός στην Ευρώπη που να βγάζει λαγούς από το καπέλο.
Οι δηλώσεις αυτές ερμηνεύονται ως ένα σαφές μήνυμα προς την Αθήνα ότι όσο καλή διάθεση και αν έχει η Κομισιόν δε μπορεί να πετύχει μια συμφωνία μόνη της, αφού υπάρχουν πιέσεις από κύκλους αλλά και χώρες που προτιμούν να δουν την Ελλάδα να καταρρέει. Είναι χαρακτηριστικός ο ισχυρισμός του δημοσιογράφου του Channel4, Πολ Μέισον ότι την κινδυνολογία για κίνδυνο απόλυτου στεγνώματος των ελληνικών τραπεζών διακινούσαν στις Βρυξέλλες συγκεκριμένοι κύκλοι από την Ισπανία και το Λουξεμβούργο, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Στα βαθειά της ευρωζώνης κάποιοι ίσως πνιγούν

Το γερμανο-γαλλικό σχέδιο περί οικονομικής διακυβέρνησης προβλέπει μια ακόμα πιο σφιχτή πολιτική, όπου τα ελλείμματα θα απαγορεύονται ...δια ροπάλου και η θυσία της Ελλάδας θα μπορούσε να είναι το καλύτερο παράδειγμα για να πειστούν όσοι έχουν ακόμα αμφιβολίες

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ

Ακούγεται αθώο, λογικό και μάλλον απαραίτητο. Η κρίση της Ευρωζώνης έδειξε ότι η ΟΝΕ έχει σοβαρά προβλήματα και γι αυτό θα πρέπει να μελετηθεί σοβαρά η «εμβάθυνσή» της, έτσι ώστε να αποτραπούν παρόμοιες δυσάρεστες καταστάσεις στο μέλλον. Το ερώτημα όμως είναι ποιός θα αποφασίσει για το «πώς» και αν αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι νηφάλια και δημοκρατική; Kαι κυρίως αν χώρες όπως η Ελλάδα που βρίσκονται σε δεινή κατάσταση θα έχουν θέση όχι μόνο στο τραπέζι του διαλόγου αλλά σε μια τέτοια μελλοντική σφιχτή ευρωζώνη. Γιατί όπως είπε κάποιος αξιωματούχος στις Βρυξέλλες ο «Ελλην ασθενής» δεν θα πρέπει να σηκωθεί μόνο από το κώμα, αλλά αυτομάτως θα του ζητηθεί και να κολυμπήσει στα βαθιά.
Στην επόμενη σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες στις 25-26 Ιουνίου ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είναι επιφορτισμένος να παρουσιάσει την έκθεσή του για τη βελτίωση της οικονομικής διακυβέρνησης στη ζώνη του ευρώ.
Την αρχική εντολή για κάτι τέτοιο την είχε λάβει τον Οκτώβριο του 2014. Ενα πρώτο δείγμα γραφής μας είχε δώσει στην άτυπη σύνοδο του Φεβρουαρίου του 2015, όταν και φάνηκε να υποκύπει στη γοητεία του σχεδίου, που είχαμε συνηθίσει να αποκαλούμε «πυρήνα της Ενωσης». Το προσχέδιο αυτό φτιάχτηκε σε συνεργασία με τον πρόεδρο του Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, τον διοικητή της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι και τον επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ. Κανείς από τους τρεις δεν είναι εκλεγμένος αλλά όλοι τους είναι διορισμένοι από άλλα όργανα. Στο μεσοδιάστημα πάντως κατόρθωσε να εμπλακεί στο παιχνίδι και ένας «αιρετός», ο φιλόδοξος πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, εκμεταλλευόμενος ακριβώς αυτή του την ιδιότητα.
Οι πρώτες «προτάσεις» Γιούνκερ ήταν περισότερο αναγνωριστικές. Ξεκινώντας από το γεγονός ότι «η Ευρωζώνη δεν έχει ανακάμψει από την οικονομική κρίση του 2008, όπως οι ΗΠΑ» κατέληγε στην εκτίμηση ότι είναι μια ατελής νομισματική ένωση, η οποία προσαρμόζεται πολύ πιο αργά στις περιόδους ύφεσης από ό, τι οι «ενώσεις» με ένα πιο ολοκληρωμένο θεσμικό πλαίσιο. Και επειδή εκείνη την εποχή η προεκλογική μάχη στην Βρετανία βρισκόταν σε έξαρση με το Brexit να επισκιάζει τη συζήτηση, ο ΣΥΡΙΖΑ μόλις είχε αναστατώσει τις Βρυξέλλες με την εκλογική του νίκη και το εγχείρημα της οικονομικής διακυβέρνησης αντιμετωπιζόταν με μεγάλη καχυποψία σε μια σειρά από χώρες της Κεντροανατολικής Ευρώπης (Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία) αλλά και της Σκανδιναβίας ο πρόεδρος της Κομισιόν προτίμησε μια «έκθεση ιδεών» γεμάτη ερωτήματα προς προβληματισμό.
- «Σε ποιο βαθμό μπορεί το πλαίσιο της ΟΝΕ να βασίζεται κυρίως σε αυστηρούς κανόνες, και σε ποιο βαθμό απαιτούνται επίσης ισχυρά κοινά θεσμικά όργανα;»,
- «Πώς μπορεί η λογοδοσία και η νομιμότητα να επιτευχθούν καλύτερα σε ένα πολυεπίπεδο ρυθμιστικό πλαίσιο, όπως η ΟΝΕ;»
- «Πώς μπορεί να εξασφαλιστεί η καλύτερη εφαρμογή και επιβολή του πλαισίου οικονομικής και δημοσιονομικής διακυβέρνησης;»,
- «Ποια είναι τα μέσα που απαιτούνται σε καταστάσεις στις οποίες οι εθνικές πολιτικές συνεχίζουν να παραστρατούν επιβλαβώς;
- «Σε ποιο βαθμό η σημερινή κατανομή της κυριαρχίας είναι επαρκής για να καλύψει τις οικονομικές, χρηματοοικονομικές και φορολογικές απαιτήσεις;»
Πίσω από τα ερωτήματα κρύβονται προβληματισμοί, που απασχολούν την πολιτική ζωή της Γερμανίας από το 1994 χάρις στην ευγενική συμβολή του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με το περίφημο κείμενό του για μια «Ευρώπη πυρήνα» των ισχυρών και προθύμων.

Απαντήσεις γραμμένες στα γερμανικά
Στο μεταξύ τα «ζυγισμένα λόγια» του κυρίου Γιούνκερ άρχισαν να ξεπερνιώνται από …διαρροές στον Τύπο, που είχαν σαν στόχο να προκαταλάβουν το νέο κείμενο Γιούνκερ και να το ευθυγραμμίσουν με το Βερολίνο, δίνοντας «έτοιμες» απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το σχέδιο Μέρκελ-Ολάντ, που έπεσε στα χέρια της γερμανικής «die Zeit», αλλά και της γαλλικής έκδοσης ιστοσελίδας που ασχολείται με ευρωπαϊκά θέματα.
Ετσι κι αλλιώς η νέα έκθεση Γιούνκερ, όπως παρατηρούν όσοι έχουν παρακολουθήσει τις συζητήσεις για την προετοιμασία της θα έχει έντονη γερμανική σφραγίδα, αφού ο κύριος Σουλτς είναι Γερμανός, ο κύριος Τουσκ θεωρείται έμπιστος της κυρίας Μέρκελ, ο κύριος Ντάισελμπλουμ (του οποίου παρεμπιπτόντως η θητεία κανονικά λήγει στα τέλη Ιουνίου) θεωρείται μακρύ χέρι του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, και ο άλλοτε υπάλληλος της Goldmann Sachs, Μάριο Ντράγκι είναι αυτός που έχει το πιο αυστηρό και λιγότερο πολιτικό πλαίσιο δραστηριοτήτων.
Τεχνοκράτες στις Βρυξέλλες επιμένουν ότι η συνέχιση του «ελληνικού δράματος» είναι πολύ βολική για να περάσουν οι γερμανικές θέσεις, όπως άρχισαν να διαφαίνονται και μετά την δημοσίευση ενός κειμένου ιδεών των υπουργών Οικονομίας Γαλλίας και Γερμανίας Εμανουέλ Μακρόν και Ζϊγκμαρ Γκάμπριελ που δημοσιεύτηκε την ώρα που η συζήτηση για το Grexit είχε πάλι ανάψει. Στον πυρήνα της ιδέας βρίσκεται φυσικά η λογική του περιορισμού των ελλειμμάτων με επιβράβευση των χωρών που θα τα εξαλείψουν και κυρώσεις για όσες συνεχίζουν να τα δημιουργούν, η ενίσχυση του θεσμικά μάλλον «ακάλυπτου» Eurogroup, ο έλεγχος από αυτό των εθνικών προϋπολογισμών, η εκλογή ενός Ευρωπαίου υπερυπουργού Οικονομικών, αλλά και η ίδρυση ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου και μιας ενιαίας φορολογικής αρχής ανεξάρτητης από εθνικές κυβερνήσεις. Οσοι έχουν δει το κοινό γαλλογερμανικό «χαρτί» λένε ότι στόχος του διδύμου Μέρκελ-Ολάντ είναι όλα αυτά να περάσουν με διαδικασίες «επείγοντος» και χωρίς να πειραχτεί η συνθήκη της Λισαβόνας. Υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων χώρας της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζει με επιφυλάξεις την ιδέα, έλεγε ότι «στην ουσία αυτή είναι μια άνευ όρων παράδοση της Γαλλίας στα γερμανικά σχέδια, με αντάλλαγμα την αμφίβολη δόξα για το Παρίσι ότι συμμετείχε και αυτό στο σχεδιασμό μιας νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής».

Ο χρήσιμος τρόμος
Το γερμανικό επιχείρημα είναι απειλητικά απλό: Ολα αυτά πρέπει να γίνουν άμεσα για να μην ξαναζήσουμε ένα ελληνικό σίριαλ τρόμου, που βασανίζει την ΕΕ εδώ και χρόνια. Οι πιο ακραίοι μάλιστα ομολογούν ότι το επιχείρημα θα μπορούσε να καταστεί ακόμα πιο ισχυρό, αν τελικά η Ελλάδα θυσιαζόταν στα θεμέλια του. Αλλοι πάλι υπογραμμίζουν την φράση που περιλαμβανόταν στον επίλογο του κειμένου των Γκάμπριελ-Μακρόν: «Στόχος πρέπει να είναι μια Ενωση της αληλλεγγύης, αλλά και της διαφοροποίησης μέσω διαφορετικών βαθμών ολοκλήρωσης». Σε μετάφραση σε απλά ελληνικά: Κάποιοι μπορεί να μην χωράνε σε αυτό το νέο ενάρετο κόσμο του ισχυρού κοινού νομίσματος. Σε ποιόν πάει πρώτα ο νους σας;

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

ERT opens again

\

June 11th 2015

Μετά το σοκ έρχεται το αλισβερίσι

ΤΟΥΡΚΙΑ>>> Ο «άμαθος» στις ήττες Ταγίπ Ερντογάν δέχτηκε ένα ισχυρό χαστούκι την περασμένη Κυριακή και όλοι πλέον περιμένουν να δουν ποια θα είναι η αντίδρασή του.



Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

Η ήττα είναι πάντα πιο οδυνηρή για εκείνους, που δεν έχουν μάθει να χάνουν. Και σε αυτή την κατηγορία ανήκει σίγουρα ο Ταγίπ Ερντογάν. Αυτό αποδεικνύεται από ένα και μόνο αριθμό. Σε οποιαδήποτε φυσιολογική χώρα ένα κόμμα που συγκεντρώνει ποσοστό 41% και μάλιστα μετά από 13 χρόνια παραμονής του στην πάντα φθοροποιό εξουσία δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ηττηθέν. Για το ΑΚΡ όμως, το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, που ίδρυσε το 2001 ο ίδιος ο Τούρκος Πρόεδρος ισχύουν άλλα μέτρα και σταθμά. Από τη μια το 49% που είχε καταλάβει στις τελευταίες εκλογές ανέβασε ψηλά τις προσδοκίες του «Σουλτάνου», ο οποίος σε αντίθεση με τα όσα προβλέπονται κάθε άλλο παρά αμέτοχος και ουδέτερος παρέμεινε κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα. Δεδηλωμένος στόχος του ΑΚΡ ήταν να καταλάβει τα τρία πέμπτα των εδρών, δηλαδή 330, που θα του έδιναν τη δυνατότητα να προχωρήσει σε συνταγματική αναθεώρηση. Κατέκτησε τελικά 258 και έχασε και την αυτοδυναμία. Είναι λοιπόν αναγκασμένο να αναζητήσει συμμάχους για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Πιο πιθανή θεωρούν όλοι την προσέγγιση του Εθνικιστικού Κινήματος (ΜΗΡ) με ότι μπορεί να σημάνει αυτό, από τη στιγμή που ο ηγέτης του Ντεβλέτ Μπαχτσελί δηλώνει ιδιαίτερα …απαιτητικός. Ο χρόνος που δίνει το σύνταγμα για το σχετικό «αλισβερίσι» είναι 45 ημέρες. Η ανησυχία που προκλήθηκε στο χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης και στην αγορά συναλλάγματος δείχνει ότι η όποια καθυστέρηση θα πρέπει να θεωρείται πολυτέλεια. Αλλωστε και ο ίδιος ο Ερντογάν τάχθηκε υπέρ άμεσης έναρξης διαβουλεύσεων έτσι ώστε να προκύψει γρήγορα η νέα κυβέρνηση. Το ενδεχόμενο νέων εκλογών είναι κάτι που όλοι απορρίπτουν για την ώρα. Η κατάσταση πάντως περιπλέκεται και από το γεγονός ότι ο Αχμέτ Νταβούτογλου ανακοίνωσε την παραίτησή του από την ηγεσία του κόμματος και το ερώτημα είναι ποιος και πότε ακριβώς θα τον διαδεχτεί. Δύσκολη πάντως θεωρείται και η συνεργασία του ΑΚΡ με το «κεμαλικό» Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP) το οποίο και διαθέτει πλέον 132 αλλά έδειξε να αιμορραγεί προς το μεγάλο νικητή αυτών των εκλογών.

Με σημαία τη Δημοκρατία
Αυτή τη φορά δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι εκλογές αυτές έχουν νικητή. Μιλάμε για το Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών (HDP), που με ποσοστό περίπου 13% θα εκπροσωπείται στη νέα τουρκική εθνοσυνέλευση με 80 έδρες. Το αποτέλεσμα αυτό έρχεται κόντρα στις επιθέσεις που δέχτηκε το κόμμα, με αποκορύφωμα εκείνη στο Ντιγιάρμπακιρ που άφησε πίσω της νεκρούς και αποτελεί σίγουρα εύσημο για την τουρκική κοινωνία, που έδειξε ότι δεν έχει απολέσει ολοκληρωτικά τα δημοκρατικά της αντανακλαστικά. Κάνοντας σημαία του τον όρο Δημοκρατία και ποντάροντας στην προσωπικότητα του Σελαχατίν Ντεμιρτάς ενός 42 χρονου Κούρδου, που ειρωνικά ο Ερντογάν αποκαλούσε «ομορφονιό», το HDP στέρησε ουσιαστικά την αυτοδυναμία από το κυβερνητικό κόμμα, ξεπερνώντας τελικά με μεγάλη ευκολία το αντιδημοκρατικό όριο του 10%. Ο Ντεμιρτάς που θεωρείται μάλλον μετριοπαθής, ήταν αυτός που άφησε πίσω του το …επαναστατικό του παρελθόν και είχε την ιδέα καθόδου του HDP στις εκλογές ως εθνικού και όχι ως καθαρά «κουρδικού» και κατόρθωσε έτσι να συσπειρώσει και να εκφράσει τελικά και εκλογικά και άλλες μειονότητες πέραν των Κούρδων. Είχε μόλις τρεις ώρες τηλεοπτικό χρόνο στη διάθεσή του την ώρα που ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου είχε 54 και πρόεδρος Ερντογάν 45. Οι ψηφοφόροι τον …θυμόντουσαν όμως από την εξέγερση του Γκεζί το 2013 και πείστηκαν από τον καθαρό, απλό του λόγο. Αλλωστε ήταν ήδη υποψήφιος για την προεδρία και αντίπαλος του Ερντογάν όταν και πήρε το 9,7%. Οι πιο …ψαγμένοι τον γνώριζαν πάντως από πιο παλιά από τη δράση του ως δικηγόρο και εκπρόσωπο διαφόρων κοινωνικών οργανώσεων. Το αποτέλεσμα του κόμματος του και η είσοδος του στη Βουλή αποτελούν σίγουρα μια νίκη της Δημοκρατίας και ένα ισχυρό χαστούκι στα σχέδια «παντοκρατορίας» του Ταγίπ Ερντογάν. Το Κόμμα του Ντεμιρτάς έχει επίσης ισχυρό μερίδιο …ευθύνης και για το γεγονός ότι η γυναικεία παρουσία θα είναι επιτέλους αρκετά πιο έντονη στη νέα Εθνοσυνέλευση, αφού από τους 80 αντιπροσώπους του οι 31 θα είναι γυναίκες.

Το ρίσκο της Χέλε

Η σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της Δανίας Τόρνινγκ-Σμιντ δοκιμάζεται στις εκλογές, που προκήρυξε πρόωρα η ίδια για την ερχόμενη Πέμπτη με όπλο της μια ατζέντα όχι και τόσο κεντροαριστερή

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

Οι δημοσιογραφικές επικλήσεις στη σεξπηρική φράση σπάνια αναφέρονται σε αυτό το ίδιο το «Βασίλειο της Δανιμαρκίας». Η χώρα του Βορρά, με τα 5,5 περίπου εκατομμύρια κατοίκους, που επέλεξε να μείνει εκτός ευρωζώνης σπάνια απασχολεί τα διεθνή μέσα και αν αυτό συνέβη κάποιες φορές την τελευταία τετραετία σίγουρα οφειλόταν στη λάμψη της πρωθυπουργού της Χέλλε Τόρνινγκ Σμιντ. Η 48χρονη σοσιαλδημοκράτης πολιτικός έγινε παγκοσμίως διάσημη από τις selfies με τον Μπαράκ Ομπάμα στη διάρκεια της κηδείας του Νέλσον Μαντέλα, αλλά και από ένα κουτρουβάλιασμα της στα σκαλιά του γαλλικού προεδρικού μεγάρου.
Ο φακός την ευνοεί και η ίδια δείχνει να έχει άριστη σχέση μαζί του, όπως μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς από τα πολυάριθμα αποτελέσματα σε εικόνες που θα βρει γκουγκλάροντάς την. Και ήταν τελικά κάποιες φωτογραφίες της που έφεραν ανέλπιστα μια ραγδαία άνοδο της δημοτικότητάς της, που έδειχνε να καταρρέει ειδικά το 2014 και την οδήγησαν προφανώς στην απόφαση να προκηρύξει εκλογές για την ερχόμενη Πέμπτη, 18 Ιουνίου, τρεις μήνες πριν ολοκληρωθεί η τετραετής θητεία της. Οι εικόνες της με δάκρυα στα μάτια στις κηδείες των θυμάτων της επίθεσης των ισλαμιστών στην Κοπεγχάγη τον περασμένο Φεβρουάριο λες και άλλαξαν απότομα το προφίλ μιας «ψυχρής κοκέτας» που έδειχνε να έχει τόση σχέση με τα σοσιαλδημοκρατικά …ιδανικά όσο και πανάκριβα κόκκινα ταγιέρ της. Οι συμπατριώτες της άρχισαν πάλι να την βλέπουν πιο… ζεστά.
Μπορεί πάντως οι Δανοί να ξανά-ανακάλυψαν την συμπαθητική πλευρά της Χέλλε όπως και την αποκαλούν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η εκλογική μάχη θα είναι περίπατος για αυτήν. Οι δημοσκοπήσεις μπορεί να μιλούν για μια σχετική ανάκαμψη και για προβάδισμα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, που στις ευρωεκλογές του περασμένου χρόνου είχε πέσει στο 19% (από το 25% τέσσερα χρόνια πριν), χάνοντας την πρώτη θέση από το ευρωφοβικό Δανέζικο Λαϊκό Κόμμα. Μια επικράτηση του τελευταίου φαντάζει με βάση τις τωρινές έρευνες απίθανη αλλά όχι απαραίτητα και η συμμετοχή του σε μια επόμενη κυβέρνηση συνασπισμού των κομμάτων της κεντροδεξιάς, που φαίνεται πιθανό να έχουν την πλειοψηφία. Αυτό θα σήμαινε νέους πονοκεφάλους για την Ευρώπη, αφού το Λαϊκό Κόμμα έχει μια ατζέντα «επαναδιαπραγμάτευσης» της σχέσης της χώρας με την ΕΕ και προσδοκά πολλά και από την αντίστοιχη συνθηματολογία του Ντέιβιντ Κάμερον στη Βρετανία. Μάλιστα κάποιοι στην ηγεσία του ζητούν να γίνει και στην Δανία δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αν τελικά το Λονδίνο προχωρήσει σε μια αντίστοιχη κίνηση. Για είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη δεν γίνεται φυσικά λόγος από κανέναν.
Το αστείο της υπόθεσης πάντως είναι ότι η τωρινή ανάκαμψη των Σοσιαλδημοκρατών οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην υιοθέτηση μάλλον «δεξιών» θέσεων όπως εκείνες υπέρ του περιορισμού της μετανάστευσης και συρρίκνωσης των κρατικών δαπανών, απόψεις που μέχρι τώρα μονοπωλούσαν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι οι Φιλελεύθεροι (Venstre), οι οποίοι στις εκλογές του 2011 είχαν έρθει πρώτο κόμμα, αλλά δεν μπόρεσαν να βρουν συμμάχους για πλειοψηφία στο πολυκομματικό κοινοβούλιο.
Ένα πρόσθετο πρόβλημα για το κόμμα των Φιλελευθέρων έχει να κάνει και με τις αποκαλύψεις για οικονομικά σκάνδαλα του πρώην πρωθυπουργού το διάστημα 2009-2011 και ηγέτη τους, Λαρς Λέκε Ράσμουσεν, που έχουν σαφώς αφαιρέσει δυναμική από τον προεκλογικό τους αγώνα, ο οποίος έτσι κι αλλιώς μετά την ξαφνική πρωτοβουλία της Χέλλε Τόρνινγκ-Σμιντ ήταν ιδιαίτερα βραχύβιος.

Σε πορεία εσωστρέφειας
Σε κάθε περίπτωση η πολιτική συζήτηση στη «Δανιμαρκία» αποκαλύπτει για μια ακόμα φορά ότι κάτι σάπιο πρέπει να υπάρχει στο βασίλειο των… Βρυξελλών. Μια χώρα με υψηλά επίπεδα διαβίωσης και αξιοζήλευτες κοινωνικές παροχές δείχνει να ακολουθεί την τάση, που παρατηρείται σε πολλές χώρες του αποκαλούμενου «Βορρά» για αντιμετώπιση των συνεπειών της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης με περισσότερη εσωστρέφεια. Ο αντιευρωπαϊσμός φαίνεται να είναι της μόδας στις τάξεις αρκετών πολιτικών δυνάμεων και οι μετανάστες πρέπει να κρατηθούν …μακριά, στις χώρες του Νότου δηλαδή, άσχετα αν αυτές οι τελευταίες αντιμετωπίζουν ήδη τεράστια οικονομικά προβλήματα. Η «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» είναι μια λέξη που τελικά δύσκολα προφέρεται σε όλες τις σκανδιναβικές γλώσσες.