Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Ράβοντας μπαλώματα και κουρελούδες

του Κώστα Αργυρού, στο news247

Ενας ακόμα μύθος της μ.Τ. (μετά Τρόικας) εποχής λέει, ότι εμείς δυσκολευόμαστε ιδιαίτερα, επειδή είμαστε ασεβείς απέναντι στην σοφή αγία τριάδα των δανειστών, ενώ οι Ιρλανδοί και Πορτογάλοι, που συμπεριφέρθηκαν πολύ πιο “υπάκουα” βγαίνουν νωρίτερα από την κρίση. Το εγχείρημα αυτό έχει όλα εκείνα τα ψεγάδια, που έχουν τα σκηνικά του Χόλυγουντ. Μπροστά μια υπέροχη πρόσοψη και από πίσω τίποτα παραπάνω από μερικά ξαναχρησιμοποιημένα δοκάρια, που τη στηρίζουν. Επειδή έχω ταξιδέψει και στις δύο χώρες μετά το ξέσπασμα της κρίσης ξέρω πως κάθε άλλο παρά τυφλή υπακοή έδειξαν οι κάτοικοί τους. Ξεχνούν ας πούμε οι θιασώτες αυτής της θεωρίας ότι στην Ιρλανδία το 2011 έπεσε μια κυβέρνηση λόγω... ΔΝΤ. Ή ότι στην Πορτογαλία έγιναν πολύ πιο μαζικές και οργανωμένες διαδηλώσεις ενάντια στην Τρόικα, πρόωρες εκλογές το 2011, ενώ η τωρινή κυβέρνηση κρατιέται με ενέσεις στην εξουσία. Δεν κλείνω επίσης τα μάτια και τα αυτιά μου σε όσους υπογραμμίζουν, ότι η θεωρία της εξόδου από την κρίση έχει και εκεί πολλά ανείπωτα μυστικά. Το ότι εκατοντάδες χιλιάδες Ιρλανδοί, νέοι στην πλειοψηφία τους εγκατέλειψαν την χώρα έχει φυσικά την “θετική” επίδρασή του και στους δείκτες ανεργίας. Κάτι ανάλογο ισχύει και στην Πορτογαλία. Αλλά μόνο απόδειξη “εξυγίανσης” δεν είναι.

Αλλά ας δεχτώ για να ικανοποιήσω (πρόσκαιρα) τους φανατικούς της οπαδούς, τη “θεωρία της υπακοής”. Ομως πώς μπορώ να αποδεχτώ και την τακτική τους να υποβαθμίζουν ειδήσεις, που ξεγυμνώνουν την μυθολογία τους; Για παράδειγμα εδώ και κάποιες εβδομάδες εκατοντάδες χιλιάδες “ανυπάκουοι” Ιρλανδοί διαδηλώνουν ενάντια στα σχέδια για επιβολή τελών στη χρήση και στη συνέχεια για ιδιωτικοποίηση του νερού. Για τους “τριφυλοφόρους” η δωρεάν πρόσβαση στο νερό ήταν κάτι το αυτονόητο, όπως και η δωρεάν πρόσβαση στον ...αέρα που αναπνέουν. Αλλά η μανία των τροϊκανών “αρχιτεκτόνων” και των εργολάβων, που ανέλαβαν να υλοποιήσουν τα σχέδια τους για εξεύρεση εσόδων, μέσω της “Europoly” όπως τη βάφτισε πρόσφατα μια γερμανική εφημερίδα, έχει δείξει ότι δεν σέβεται ούτε αξιοπρέπεια, ούτε ιδιαιτερότητες, ούτε ευαισθησίες ολόκληρων λαών. Και το νερό το έχουν βάλει έτσι κι αλλιώς παντού στο μάτι.
Ας πάρουμε όμως και το παράδειγμα της Πορτογαλίας. Είχε τύχει να βρεθώ εκεί ακριβώς την εποχή, που άρχισε να εφαρμόζεται το καθεστώς της αποκαλούμενης “χρυσής βίζας”. Πλούσιοι αλλοδαποί εξομοιώνονταν με τους “πολίτες” της χώρας, αρκεί να αγόραζαν ακίνητη περιουσία άνω των 500.000 ευρώ. Ηταν κάτι που πλήγωσε την περηφάνεια των Πορτογάλων και μου το ανέφεραν εκείνη την εποχή σχεδόν όλοι οι συνομιλητές μου. Τα δικαιώματα του “Ευρωπαίου Πολίτη” είναι μια “προσφορά-πακέτο” που έχει όχι μόνο μεγάλη αξία, αλλά και αλμυρή τιμή. Η χρυσή αυτή ιδέα είχε εφαρμοστεί βέβαια και αλλού, μάλιστα και σε χώρες με ακόμα μικρότερο πληθυσμό (Κύπρος, Μάλτα), όπου η μαζική μετανάστευση πλούσιων Ρώσων ή Κινέζων θα μπορούσε να αλλάξει σημαντικά τη φυσιιογνωμία τους. Αλλά είπαμε οι συνταγές είναι ίδιες και για παντού. Μπροστά στο βραχυπρόθεσμο έσοδο ενός ή δύο δισ. ποιός κάθεται να υπολογίσει τις μακροχρόνιες συνέπειες; Τώρα που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο, στο οποίο συμμετείχαν κάποιοι υπάλληλοι του πορτογαλικού κράτους, ακόμα και ο συντηρητικός “Εκόνομιστ” φτάνει να σχολιάσει ότι οι συνέπειες της κρίσης θα συνεχίζουν να μας συνοδεύουν για πολλά ακόμα χρόνια. Ισως για πάντα, θα έλεγε κάποιος ακόμα κυνικότερος.
Το “αρμυρό νερό” και οι “χρυσές βίζες” είναι ουσιαστικά δύο ακόμα αποδείξεις για τον κομπογιανιτισμό των χειρουργών που ανέλαβαν να μας απαλλάξουν από τις “κακοήθειες” της κρίσης. Σαν τους παλιούς γυρολόγους με τα γιατροσόφια, που για όλες τις ασθένειες εφάρμοζαν την ίδια θεραπεία: γαργάρες, κομπρέσες, βεντούζες. Και αν ο ασθενής μας αποχαιρετούσε οριστικά, έφερε ο ίδιος την ευθύνη.
Ακόμα πιο ταιριαστή μου έρχεται στο νου μια γερμανική λέξη, που μου είχαν πει κάποτε στο Βερολίνο για να εξηγήσουν την κατάρρευση της Ανατολικής Γερμανίας. Το καθεστώς αποτελείτο από “Flickschneider”, από αυτούς δηλαδή που βάζουν συνεχώς μπαλώματα και ράβουν κουρελούδες. Κάπως έτσι λειτούργησαν και οι “φωστήρες-σωτήρες” των “χρεωκοπημένων” (κυβερνήσεων και τραπεζών) του Νότου. Εσωσαν ένα στρεβλό σύστημα, φτιασίδωσαν την “πρόσοψη” δηλαδή κάποιους ετήσιους ή εποχικούς δείκτες και οδήγησαν στην χρεωκοπία ολόκληρες γενιές, που καλούνται να μάθουν να ζουν τυλιγμένες με κουρελούδες...

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Παίξε μπάλα, όπως ο μπαμπάς...

Οι γιοί παλιών μεγάλων ποδοσφαιριστών ακολουθούν πιο εύκολα το επάγγελμα του πατέρα τους, αλλά συνήθως σκοντάφτουν στις υπέρμετρες προσδοκίες μάνατζερ και οπαδών

Του Κώστα Αργυρού, από την "Επένδυση"

«Ο Μπέκαμ είναι ταλέντο, αγαπάει την Αρσεναλ και γύρισε την πλάτη σε Τσέλσι και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για να υπογράψει προσύμφωνο με την ομάδα του Λονδίνου». Η είδηση έδωσε αφορμή για προβλέψεις και στοιχήματα για το ύψος μιας οριστικής μεταγραφής το καλοκαίρι. Ο Μπέκαμ δεν είναι βεβαίως ο Ντέιβιντ, αλλά ο μεγαλύτερος από τους γιούς του, ο 15χρονος Μπρούκλιν, που φέρεται να έχει εντυπωσιάσει τον Αρσέν Βενγκέρ. Η ιστορία ξαναφέρνει στο προσκήνιο το ...αιώνιο ερώτημα για το αν το ταλέντο είναι κληρονομικό. Αν δηλαδή θα έπρεπε να παρακαλάμε ο Μέσι, ο Ρονάλντο και ο Σουάρεζ να είναι… πολύτεκνοι για να χορτάσουμε μπάλα και τις ερχόμενες δεκαετίες. Ο Μπέκαμ πάντως έχει τρεις γιούς και σε όλους αρέσει η μπάλα.
Πολλές ομάδες φαίνεται να πόνταραν στο... γονιδιακό «χάρισμα» αλλά λίγες δικαιώθηκαν. Χαρακτηριστικότερο ίσως το παράδειγμα του Ζόρντι Κρόιφ, γιου του μεγάλου Γιόχαν, ο οποίος γεννήθηκε και ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στη Βαρκελώνη, φόρεσε την φανέλα της, αλλά παρά την κορμοστασιά που θύμιζε λίγο τον μπαμπά, δε μπόρεσε να φτάσει τις επιδόσεις του. Ο Ζόρντι πέρασε αργότερα και από τη Γιουνάιτεντ, αλλά ποτέ δε μπόρεσε να μαγέψει. Εκλεισε την καριέρα του στη Μάλτα και στο μεταξύ έχει… σαρανταρίσει και είναι γενικός διευθυντής στη Μακάμπι του Τελ Αβίβ. Στο «εχθρικό» στρατόπεδο στη Μαδρίτη και στη Ρεάλ οι ελπίδες για το ποδοσφαιρικό DNA έχουν επικεντρωθεί στον 19χρονο πια Εντσο, τον υιό του «μάγου» Ζινεντίν Ζιντάν. Και εδώ το βαρύ όνομα φαίνεται συχνά να του… βαραίνει τα πόδια.
Δεν είναι παράλογο. Αν ο μπαμπάς είναι ποδοσφαιριστής και μάλιστα «Μεγάλος» τα ερεθίσματα ξεκινούν από την… βρεφική ηλικία. Είναι επίσης λογικό να σε προσέξουν οι προπονητές των ακαδημιών αν σε λένε Μπέκαμ ή Ζιντάν. Αλλά μετά αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί το ποδόσφαιρο είναι τελικά πιο «δίκαιο» από τη ζωή. Μπορεί να κληρονομήσεις το γραφείο ή την επιχείρησή του μπαμπά και να την ...τρέχεις ακόμα και αν είσαι… «άμπαλος» περί τα οικονομικά. Αλλά η φανέλα της Μπάρτσα ή της Ρεάλ δεν κληροδοτείται έτσι.
Φυσικά πάντα θα υπάρχουν αυτοί, που προσπαθούν να διαψεύσουν τα παραπάνω. Ο 18χρονος Τζιανλούκα Γκαουντίνιο, γιός του άλλοτε Γερμανού διεθνή Μαουρίτσιο Γκαουντίνιο έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του Πεπ Γκουαρντιόλα, που τον κατέβασε βασικό σε ένα ματς της Μπάγερν Μονάχου στις αρχές της χρονιάς. Πολλά δείχνουν να περιμένουν οι Βαυαροί και από τον συνομήλικό του Λούκας Σολ, γιό του Μέχμετ, που έπαιξε επί 15 χρόνια στη Μπάγερν φτάνοντας τα 334 ματς και τα 87 γκολ και κατακτώντας οκτώ πρωταθλήματα.
Στην ομάδα που ξεκίνησε ο μπαμπάς, στον Αγιαξ, αλλά και στην ίδια θέση ποντάρει και ο 16χρονος Τζο φαν ντερ Σάαρ, γιός του επί χρόνια «φύλακα άγγελου» της εστίας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στην ομάδα του Αμστερνταμ δοκιμάζει τις δυνάμεις του και ο Τζάστιν Κλάιφερτ γιός του Πάτρικ. Ο 15χρονος δεν παίζει σέντερ-φορ σαν το μπαμπά, αλλά κινείται στα… άκρα ως εξτρέμ. Επίσης σε πολύ γνωστά λημέρια κινείται ο Κρίστιαν Μαλντίνι, ο 18 χρονος υιός του θρύλου της Μίλαν Πάολο. Εδώ οι ελπίδες για συνέχιση μιας “δυναστείας” είναι βάσιμες. Μην ξεχνάμε ότι και ο παππούς του, ο Τσέζαρε υπήρξε μια μεγάλη μορφή του ιταλικού ποδοσφαίρου συνολικά.

Την ενδεκάδα των… υιών θα μπορούσε να συμπληρώσει ο Τόμας Ινς, γιός του Πολ Ινς ο οποίος αγωνίζεται στην άλλοτε μεγάλη Νότινχαμ Φόρεστ και ο Αντρέας Λάουντρουπ του Μίκαελ, που παίζει... δανεικός στην δανική Ααρχους. Ενας άλλος Δανός ο 28χρονος Κάσπερ Σμάιχελ, γιος του Πέτερ αγωνίζεται φέτος στην Πρέμιερ Λιγκ με τα χρώματα της Λέστερ, ενώ φυσικά υπάρχει πάντα και ο Ολλανδός Ντάλεϋ Μπλιντ, του άλλοτε ηγέτη του Αγιαξ Ντάνι. Oι δύο τελευταίοι δικαιώνουν τη θεωρία της κληρονομικότητας στο ταλέντο, που με κατάλληλη υποστήριξη και λίγη τύχη μπορεί να οδηγήσει σε μια επιτυχημένη πορεία πάνω στα χνάρια του μπαμπά.

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Οι ευρωμάγοι των φοροαπαλλαγών

«Τα χρήματα, που χάνονται εξαιτίας του φορολογικού στριπτίζ είναι χρήματα που …υπεξαιρούνται από τις τσέπες των Ευρωπαίων πολιτών»

Από τη σημερινή "Επένδυση"

Η υπόθεση «LuxLeaks» κάνει τον πρόεδρο της Κομισιόν πιο ευάλωτο σε πιέσεις – Αποκαλύπτει ταυτόχρονα ότι τα πλυντήρια «νομιμότητας και ηθικής» δεν είναι ελληνική πατέντα

Υπήρχε λοιπόν κάποιος πολιτικός στην Ευρώπη, που να μην γνώριζε ότι το Λουξεμβούργο ήταν ένας φορολογικός παράδεισος; Ή ακόμα χειρότερα ότι η ύπαρξη του ως κράτους και η επιβίωση όλων του των κυβερνήσεων στηριζόταν ακριβώς στην προσέλκυση κεφαλαίων ξένων πολυεθνικών μέσω φορολογικών ταχυδακτυλουργιών; Γιατί αν υπάρχει τέτοιος πολιτικός προφανώς θα πρέπει να τα παρατήσει και να ασχοληθεί με την κηπουρική…
Δεν το λέμε αυτό για να μειώσουμε την τεράστια αξία της δημοσιογραφικής έρευνας, που για πρώτη φορά κατέγραψε τόσο συστηματικά και ολοκληρωμένα το «έγκλημα», που τα διεθνή μέσα αποκαλούν πλέον «LuxLeaks». Αλλά η υποκρισία κάποιων πολιτικών, (κυρίως Γερμανών και Βρετανών) που βρήκαν τώρα ευκαιρία να επιτεθούν στο κ.Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ως πεσόντες από τα σύννεφα, είναι ανατριχιαστική. Προφανώς τέτοια έκπληξη δε μπορεί να ένοιωσε ούτε ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών, ο αγαπημένος μας Ζερόν Ντάιζελμπλουμ. Γιατί, κατά διαβολική σύμπτωση, μια μέρα πριν τη δημοσίευση των «LuxLeaks» ανακοινώνονταν και τα αποτελέσματα της έρευνας του Ανώτατου Ελεγκτικού Συνεδρίου της Ολλανδίας. Εκεί τονιζόταν, ότι η αντιμετώπιση μεγάλων πολυεθνικών από τις φορολογικές υπηρεσίες της χώρας «δεν διαφοροποιείται ουσιαστικά από εκείνη χωρών όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ελβετία ή το Λουξεμβούργο».
Οι Λουξεμβούργιοι μπορεί να είναι λοιπόν καθηγητές στην φοροαποφυγή αλλά και οι Ολλανδοί δεν πάνε πίσω. Το 2013 οι φορολογικές τους αρχές ενέκριναν 669 αιτήσεις προνομιακής φορολογικής μεταχείρισης από ξένες επιχειρήσεις, με στόχο να προσελκύσουν εκεί τα κεφάλαιά τους. Μόνο 25 τέτοια αιτήματα απορρίφθηκαν.
Εδώ και χρόνια στην Ευρώπη διεξάγονται κάποια ιδιότυπα «φορολογικά καλλιστεία». Ποιος θα προσφέρει τη μεγαλύτερη διευκόλυνση σε εταιρείες, που δεν θέλουν να πληρώσουν φόρους; Αυτό είναι το ζητούμενο και οι ανταγωνιστές δεν είναι λίγοι. Κάποιοι πήγαν να αγγίξουν το θέμα πριν ενάμιση χρόνο με αφορμή και τη «δαιμονοποίηση» του χρηματοπιστωτικού και τραπεζικού συστήματος της Κύπρου, που πλήρωσε τα σπασμένα για πολλούς άλλους. Αλλά και τότε οι γερμανικές υπενθυμίσεις προς τον κ.Γιούνκερ είχαν απλώς το νόημα λεκτικής …αρωγής για να μην ξεστρατίσει από τη γραμμή τους. Προφανώς και η λύση θα ήταν πολύ απλή: Αν όχι η πλήρης φορολογική ενοποίηση στην Ευρώπη, τουλάχιστον η επιβολή ενός κατώτατου ορίου στη φορολόγηση των επιχειρήσεων, χωρίς παραθυράκια, που δεν θα αφήνει ανοικτή την πόρτα σε αυτό τον ανταγωνισμό προς τα κάτω. Μην ξεχνάμε πως κάποιες χώρες σαν τη Σλοβακία ή την Εσθονία «έχτισαν» την σύγχρονη βιομηχανία τους κάνοντας φορολογικό… στριπτίζ.
Ένα ζήτημα που πολλοί ξεχνούν, ακόμα και πολλοί που ειλικρινά οργίζονται με τα τρικς των πολυεθνικών είναι ότι οι φόροι που χάνονται είναι ακριβώς τα χρήματα εκείνα, που ολοένα και περισσότερο «λείπουν» από τις κοινωνίες της Ευρώπης. Δε μπορεί από τη μια να κάνεις αιματηρές οικονομίες για να μειώσεις τα έξοδά σου και από την άλλη να χαρίζεις έτσι απλόχερα έσοδα δισεκατομμυρίων, που … ανήκουν ουσιαστικά στους πολίτες. Εδώ κολλάει πράγματι το «ακριβοί στα πίτουρα και φθηνοί στο αλεύρι».
Μπορεί τελικά η υπόθεση «LuxLeaks» να γίνει η απαρχή για να ασχοληθεί η Ευρώπη σοβαρά με όλα τα παραπάνω και να μην εγκλωβιστεί αποκλειστικά σε μια συζήτηση περί πολιτικής βιωσιμότητας του κ.Γιούνκερ; Οι πρώτες πολιτικές αντιδράσεις μάλλον δείχνουν το αντίθετο. Πολιτικά παζάρια και σκοπιμότητες εκείνων, που από την αρχή έψαχναν για έναν ευάλωτο Πρόεδρο της Κομισιόν βγήκαν και πάλι στον αφρό. Τα πλυντήρια της νομιμότητας, που εκδίδουν και πιστοποιητικά ηθικής δεν είναι ελληνική πατέντα.



Από την “εσοδοθηρία” στην ψηφοθηρία

Του Κώστα Αργυρού, από το news247

Ας ξεκινήσουμε με κάποιες παραδοχές, που μπορεί να διευκολύνουν τη σκέψη μας.
- Προφανώς κανείς δεν πληρώνει ευχάριστα φόρους και αυτό δεν είναι κάτι, που όπως προσπαθούν να μας πείσουν ορισμένοι έχει να κάνει με το ελληνικό DNA. Οποιος έχει ζήσει στο εξωτερικό το είχε καταλάβει, πολύ νωρίτερα από τις όποιες αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών, που δείχνουν πόση φορολογική συνείδηση έχουν τελικά οι μεγάλες πολυεθνικές και τα εξίσου πολυεθνικά στελέχη τους.
- Για να ευημερήσει μια συλλογικότητα έχει αποδειχτεί, ότι απαιτείται ένα σταθερό και όσο γίνεται πιο δίκαιο φορολογικό καθεστώς, που μεταξύ των άλλων διασφαλίζει τη λειτουργία συνολικά σταθερών θεσμών και θα λειτουργεί και σαν αντισταθμιστικός παράγοντας στις όποιες δημιουργούμενες κοινωνικές ανισότητες.
- Η μεγαλύτερη απόδειξη για την αποτυχία να γίνουν οι όποιες “αναγκαίες μεταρρυθμίσεις” μας... προσφέρεται από τους συνεχείς αυτοσχεδιασμούς, τις “γκάφες”, τις παλινωδίες των κυβερνήσεων της κρίσης να βάλουν μια στοιχειώδη τάξη στο φορολογικό σύστημα. Αν και υποτίθεται ότι η φορολογική δικαιοσύνη και σταθερότητα ήταν από την αρχή ένα από τα πιο σημαντικά “προαπαιτούμενα” των δανειστών μας, η φορολογική πολιτική μετατράπηκε απλά σε ένα εργαλείο πρόσκαιρης “εσοδοθηρίας” (φυσικά και ψηφοθηρίας) που χρησιμοποιούν οι κυβερνήσεις μας στη λογική της ελληνικής “πατέντας”. Της λογικής δηλαδή, που πάντα βρίσκει κάποιες “λύσεις της στιγμής” και μεταθέτει την ενασχόληση με την ουσία του εκάστοτε προβλήματος για... κάποτε. Οι φοροτεχνικοί έχουν καταντήσει σαν τους μετεωρολόγους, οι πολίτες νοιώθουν απολύτως απροστάτευτοι και αυτό ισχύει και για τους μικρούς κυρίως επιχειρηματίες.
- Η μυθολογία, που συνοψίζεται στο πονηρά... αόριστο σλόγκαν “μειώστε τους φόρους και η οικονομία μόνη της θα λύσει όλα τα προβλήματα” αποδεικνύεται καθημερινά ανάξια να πείσει ακόμα και πρωτοετείς φοιτητές των οικονομικών επιστημών. Αν πιστέψουμε την εκτίμηση του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, ότι εξαιτίας φοροδιαφυγής, φοροαποφυγής και απάτης χάνονται στην Ευρώπη ετησίως περίπου 1 τρισ. ευρώ, τότε μπορούμε εύκολα να δούμε τη ρίζα του προβλήματος. Δεν είναι οι πολλοί φόροι, αλλά οι “απωλεσθέντες” φόροι, και οι ανισότητες στην κατανομή των βαρών, που αποτελούν μια από τις ρίζες της κρίσης. Με άλλα λόγια, όταν λές “γενικώς και αορίστως” να μειωθούν οι φόροι, μάλλον λαϊκίζεις. Πρέπει να πεις να για ποιούς να μειωθούν και τι θα κάνεις με εκείνους που το αποφεύγουν.
- Η πληγή δεν είναι λοιπόν, ότι οι εταιρείες γενικώς και αορίστως πληρώνουν “πολλούς φόρους”. Εχουν χίλιους δύο τρόπους να το αποφύγουν αυτό. Το πρόβλημα είναι πρόβλημα δικαιοσύνης. Οι απλοί πολίτες, σε όλη την Ευρώπη πληρώνουν πολύ περισότερα, από αυτά που τους αναλογούν με βάση τον συνολικό πλούτο. Αλλοι είναι, που δεν πληρώνουν. Οσο πιο “καθυστερημένη” είναι μια χώρα τόσο μεγαλύτερη είναι αυτή η αδικία.
- Με μια δόση υπερβολής θα μπορούσε να πει κανείς ότι το σκάνδαλο με τα φορολογικά κατορθώματα του Λουξεμβούργου, της Ολλανδίας, της Ιρλανδίας και άλλων κρατών μοιάζει με μια “μεγέθυνση” των απανωτών φορολογικών σκανδάλων της Ελλάδας. Εξαιτίας ενός άδικου, δυσλειτουργικού, κακά οργανωμένου συστήματος, γεμάτου από παραθυράκια και εξαιρέσεις οι “έξυπνοι” και ισχυροί αποφεύγουν να πληρώσουν φόρους, συχνά μέχρι σημείου πρόκλησης και πολλαπλασιάζουν τον πλούτο τους με αυτό τον τρόπο. Η φοροαποφυγή μετατρέπεται σε “μαγκιά”, σε απόδειξη ισχύος και επιρροής. Και λειτουργεί διαλυτικά σε μια κοινότητα, όπου αναπόφευκτα κάποιοι αισθάνονται “ριγμένοι” ή ακόμα χειρότερα “κορόιδα”. Το φορολογικό σύστημα αντί να αμβλύνει τις ανισότητες, τις διευρύνει και οδηγεί σε αποσύνθεση μια υποτιθέμενη κοινότητα.


- Με απλά λόγια: Οπως ακριβώς αποτελεί προϋπόθεση για την Ελλάδα ένα σταθερό και δίκαιο φορολογικό σύστημα, που θα εγγυάται τη στοιχειώδη λειτουργία βασικών θεσμών, θα χτυπάει ανισότητες και δεν θα κάνει τους πολίτες να βλέπουν το κράτος σα “μπαμπούλα”, που τους θυμάται μόνο για να πληρώσουν, έτσι ακριβώς προϋπόθεση για να σταματήσει να ανοίγει η ψαλίδα στην Ευρώπη είναι η εναρμόνιση του φορολογικού συστήματος. Οσο κάποιες χώρες θα συνεχίζουν να λειτουργούν ως φορολογικοί παράδεισοι ή ως πλυντήρια χρήματος, τόσο η ιδέα της Ευρώπης θα μοιάζει με φάρσα...

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Ο λαλίστατος κ. Γιούνκερ έγινε άλαλος


Του Κώστα Αργυρού, news247

Την περασμένη Πέμπτη ένας υψηλόβαθμος υπάλληλος της Κομισιόν μιλούσε με ενθουσιασμό για την «πολιτικοποίηση» της Κομισιόν και την απόφαση του νέου προέδρου της Ζαν Κλοντ Γιούνκερ να δώσει ένα τέλος στην μετατροπή της σε ένα άβουλο μηχανισμό-μαριονέτα, που απλά υλοποιεί τις εντολές κάποιων ισχυρών κυβερνήσεων. Είχε προηγηθεί η απροειδοποίητη κάθοδος του πρώην πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου στην αίθουσα τύπου στις Βρυξέλλες, όπου είχε «αντιμετωπίσει» τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων, αλλά κυρίως είχε απαντήσει σε σκληρό αλλά και προσωπικό ύφος στα πυρά από μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Για τον έμπειρο κοινοτικό διπλωμάτη η επίδειξη αυτή του κ. Γιούνκερ ήταν ένα πρώτο δείγμα γραφής μιας επιθετικής στρατηγικής, την οποία θα πρέπει να μάθουν σταδιακά να υπηρετούν και οι υπόλοιποι Επίτροποι, οι οποίοι μέχρι τώρα είχαν βολευτεί με την μεθοδολογία, που τους ήθελε να αντιμετωπίζουν τον Τύπο μόνο σε ένα προβλεπόμενο και προστατευόμενο περιβάλλον. Τα όσα ακολούθησαν είναι λίγο πολύ γνωστά. Οι αποκαλύψεις των «LuxLeaks» επιβεβαίωσαν και στοιχειοθέτησαν πέραν πάσης αμφισβήτησης, αυτό που κελαηδούσαν τα πουλάκια στις Βρυξέλλες εδώ και χρόνια. Το μεγάλο Δουκάτο είναι ένας φορολογικός παράδεισος και αυτό όχι απλά με την ανοχή των κυβερνήσεων του, αλλά μάλλον με την… φανατική υποστήριξη τους. Οι φορολογικές ελαφρύνσεις και τα δωράκια προς τις μεγάλες πολυεθνικές αποτελούν διαχρονικό «κυβερνητικό πρόγραμμα» και η αξιοζήλευτη ευημερία της χώρας των 540.000 κατοίκων εν μέρει οφείλεται σε αυτή την αμοιβαία σχέση στοργής του μικρού κράτους με μεγάλες επιχειρήσεις.
Και ξαφνικά κάποια ευρωπαϊκά μέσα άρχισαν να αναρωτιούνται «πού είναι ο κύριος Γιούνκερ;». Μέσα σε λίγες ώρες από λαλίστατος έγινε άλαλος… Οι μέρες περνούν και η μαχητικότητά του απέναντι στους περίεργους εκπροσώπους του τύπου μοιάζει να εξατμίστηκε πριν την ώρα της. Αλλά πώς θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την ομοβροντία ερωτήσεων, που δεν αφορούν μόνο το παρελθόν του αλλά και το μέλλον του. Δύο είναι τα κύρια ερωτήματα στα οποία ότι και να απαντήσει ο ευάλωτος πλέον πρόεδρος δύσκολα θα πείσει.
Πρώτον: Θα «κινηθεί» ως Ευρωπαίος εναντίον των αποφάσεων που ελάμβανε ως Λουξεμβούργιος;
Και δεύτερον (και σπουδαιότερο ίσως): Είναι αυτός ο κατάλληλος άνθρωπος για να προωθήσει την φορολογική αν όχι «ενοποίηση», τουλάχιστον εναρμόνιση για να σταματήσει το τεράστιο χάσμα πολιτικών, που ενισχύει την απόκλιση αντί για την σύγκλιση των ευρωπαϊκών οικονομιών; Εχει την αξιοπιστία για να πιέσει για ένα τέτοιο βήμα, που θεωρείται ότι θα μπορούσε να δώσει μια γενναία απάντηση στην κακοδαιμονία της Ευρώπης; Τα διαφυγόντα έσοδα από φοροαποφυγή, φοροδιαφυγή και απάτη υπολογίζονται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια. Μπορεί κάποιος να αρχίσει να τα μαζεύει και να τα κατευθύνει εκεί που θα έπρεπε να πάνε, δηλαδή στις ανάγκες κοινωνιών που μαστίζονται από την κρίση; Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα για την Ευρώπη και όχι αν θα τη γλυτώσει, έστω λίγο τσαλακωμένος ένας πολιτικός.
ΥΓ. Ισως κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσει να αναπαράγεται και αυτός ο «σοβαροφανής» μύθος του «φιλέλληνα» πολιτικού, τον οποίο προεκλογικά κυρίως αφηγήθηκαν πολλά πολύχρωμα πτηνά. Ο κ. Γιούνκερ έχει αποδείξει ότι κοιτάζει πρώτα το συμφέρον της πατρίδας του και των εταιρειών και τραπεζών με τις οποίες αυτή συνεργάζεται. Έτσι ήταν πάντα και έτσι θα συνεχίσει να είναι. Αν «προσπάθησε» να «κρατήσει» την Ελλάδα στο ευρώ, το έκανε από λόγους ευρύτερης οικονομικής σκοπιμότητας και όχι από συναισθηματισμό ή φιλευσπλαχνία. Και βεβαίως ούτε επειδή τον είχε μαγέψει το ούζο και το συρτάκι… Για να τελειώσει κάποτε η κρίση θα πρέπει πρώτα να ξεφορτωθούμε και τα παραμυθάκια, που αυτή μας χάρισε.

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Ιστορία γράφουν οι απόντες

Του Κώστα Αργυρού, στο news247


Κι όμως, από όλες τις στιγμές, που είχα την τύχη να ζήσω εκείνη την “ιστορική μέρα” στις 9 Νοέμβρη του 1989 στο Ανατολικό Βερολίνο, δεν ξεχωρίζω σαν εικόνα χαραγμένη στο μυαλό ούτε την ώρα που ο Γκύντερ Σαμπόφσκι μας ανακοίνωνε στο κέντρο τύπου, στη Mohrenstrasse, ότι καταργείται “άμεσα και για όλους η απαγόρευση ταξιδιών στο Δυτικό Βερολίνο”. Ούτε τις εικόνες που ακολούθησαν, με τις χιλιάδες των ανθρώπων, που έτρεξαν σε όλα τα “περάσματα” και κάποια στιγμή ανάγκασαν τους συνοριοφύλακες να παραμερίσουν, ούτε τον ολονύχτιο πανζουρλισμό, που ακολούθησε.
Η εικόνα που μου έχει εντυπωθεί ανεξίτηλα πάει λίγες ώρες πίσω. Το απόγευμα εκείνης της μέρας. Ισως επειδή έτυχε και να την φωτογραφίσω. Θυμάμαι τους αμήχανους φαντάρους στην Ανατολική πλευρά του Βερολίνου, μπροστά ακριβώς από την πύλη του Βραδεμβούργου και τον κόσμο, που διστακτικά είχε μαζευτεί εκεί. Αρχικά οι πολίτες προσπαθούσαν απλά να κοιτάξουν στα μάτια τους “φύλακες” της ανελευθερίας τους. Μετά οι πιο θαραλλέοι άρχισαν να τους φωνάζουν και να τους καλούν να σηκωθούν να φύγουν. Οι φαντάροι δε μιλούσαν. Είχαν το βλέμμα του ανθρώπου, που προσπαθεί να ...διαπεράσει λες ότι υπάρχει μπροστά του και να επικεντρώσει τα μάτια του σε κάτι που θα ήθελε να βλέπει.
Κάποιοι βαθμοφόροι προσπαθούσαν κάθε τόσο να απομακρύνουν τον κόσμο, αλλά οι πολίτες είχαν πάψει να υπακούουν, μαζεύονταν ξανά και ξανά. Δεν έφυγαν τρέχοντας, ούτε όταν ακούστηκαν μηχανές από καμιόνια και κάποιος είπε ότι μπορεί να έρχονται “ενισχύσεις” με γκλομπ και ασπίδες. Ολα έμοιαζαν να κρέμονται από μια κλωστή, αλλά τελικά τίποτα βίαιο, τίποτα “κακό” δεν συνέβη. Είχα φτάσει στο Ανατολικό Βερολίνο λίγες ώρες πριν. Μου ήταν αρκετές για να καταλάβω ότι το καθεστώς μετρούσε ώρες. Γιατί ο φόβος είχε πάψει πια να σκεπάζει τη “Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας”. Οι πολίτες της είχαν καταλάβει, ότι η στιγμή τους είχε έρθει. Η οργή είχε μεταμορφωθεί σε ειρηνική αλλά ανίκητη πολιτική ανυπακοή. Μαθαίνοντας μετά λεπτομέρειες για το πώς η Στάζι είχε εισχωρήσει σε κάθε σημείο της ιδιωτικής ζωής, το θάρρος εκείνων των ανθρώπων, εκείνο το απόγευμα μου φάνταζε ακόμα πιο άξιο θαυμασμού.
Η Ανγκέλα Μέρκελ, που σήμερα εκφώνησε πάλι “επετειακούς” για εκείνη την ιστορική ημέρα και τη σημασία της, ήταν φυσικά μονίμως “απούσα” από τέτοια περιστατικά. Δεν ήταν σύμπτωση ότι κανείς από εμάς τους ξένους δημοσιογράφους δεν είχε ακούσει ποτέ το όνομά της. Οταν μερικούς μήνες αργότερα ο Χέλμουτ Κολ την παρουσίασε ως “ανακάλυψή” του, όλοι μάταια αναζητούσαν κάποιες εκλάμψεις αντίστασης στο βιογραφικό, αυτού του ουρανοκατέβατου κοριτσιού με την λευκή δαντελένια μπλούζα, το κοντό αγορίστικο μαλλί και το ντροπαλό ύφος. Κανείς δε μπόρεσε να βρει τίποτα. Γιατί η Ανγκέλα Μέρκελ δεν ήταν ποτέ ο άνθρωπος, που θα καθόταν “στα κάγκελα” φάτσα με φάτσα με πολιτοφύλακες ή αμούστακους φαντάρους, που ήξεραν ότι αν παρακούσουν εντολές ρίσκαραν ακόμα και τη ζωή τους.

Η Ανγκέλα Μέρκελ είναι σήμερα καγκελάριος της Γερμανίας κι έχει το δικαίωμα να εκφωνεί λόγους, να κάνει συγκρίσεις και να μιλά για υποδείγματα θάρρους, που πρέπει να μιμηθούν οι πολίτες και στον υπόλοιπο πλανήτη. Αλλά τότε ήταν απούσα. Και όσο θα συνεχίζει να ψηφίζεται κάθε χρόνο “ισχυρότερη γυναίκα στην Ευρώπη” θα δικαιώνει αυτούς, που λένε ότι τελικά “την ιστορία την γράφουν οι απόντες”. Αυτοί που ξέρουν να εμφανίζονται την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο μέρος και να καρπώνονται αυτά που άλλοι έσπειραν.  

09 November 1989


Η «χλωμή μητέρα»

Του Κώστα Αργυρού, από το tvxs

Όταν είσαι δημοσιογράφος υπάρχουν στιγμές, που αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχουν οι λέξεις, που θα έκαναν «ρεπορτάζ» αυτό που βιώνεις ως πραγματικότητα. Μπορείς να το αντιμετωπίσεις σαν επαγγελματική πρόκληση, αλλά σίγουρα οφείλεις να το χαρείς ως προσωπικό δώρο…
Ένα τέτοιο «δώρο» μου έγινε και μένα εκείνο το υγρό, γεμάτο ομίχλη βράδυ στις 9 Νοέμβρη, πριν από 25 ακριβώς χρόνια στο Βερολίνο. Κάτι που ξεκίνησε ως «παρεξήγηση», με τον εκπρόσωπο του καθεστώτος, Γκύντερ Σαμπόφσκι, να μας ανακοινώνει πριν την ώρα του, ότι το «τείχος ανοίγει άμεσα και για όλους», κατέληξε σε μια γιορτή, που έκανε τους Γερμανούς να μοιάζουν με παραζαλισμένους Λατίνους.
Ολοι όσοι έζησαν εκείνη τη νύχτα στο Βερολίνο, μπορεί να μην το επεξεργάζονταν εκείνη τη στιγμή συνειδητά, αλλά ένοιωθαν ότι ζουν κάτι ιστορικό, που δεν πρόκειται ποτέ να ξαναζήσουν. Κάτι που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή τους. Το συναίσθημα αυτό το επιβεβαίωσα 11 μήνες αργότερα, τότε που η επίσημη επανένωση των δύο Γερμανιών, στις 3 Οκτωβρίου του 1990, προσπάθησε εμφανώς αποτυχημένα να μιμηθεί την αυθόρμητη γιορτή εκείνου του Νοέμβρη.
Η επίσημη Γερμανία όμως αποφάσισε να καθιερώσει ως εθνική εορτή την 3η Οκτωβρίου και όχι την 9η Νοεμβρίου. Αυτή η επιλογή από μόνη της λέει πολλά. Οχι τόσο για την ψυχοσύνθεση των Γερμανών, όπως απλουστευτικά θα πουν κάποιοι. Δεν είναι άλλωστε μια επιλογή, που έκαναν οι πολίτες. Ηταν η γερμανική πολιτική ελίτ, που βρέθηκε απροετοίμαστη εκείνη τη νύχτα, όταν κάποιοι όρμησαν με σφυριά και καλέμια στο «προστατευτικό αντιφασιστικό τείχος» και λες και αποφάσισε ότι από κει και πέρα δεν πρόκειται να ξαναφήσει ποτέ τίποτα στην τύχη. Στο εξής όλα θα ήταν προτιμότερο να γίνονται προγραμματισμένα και νοικοκυρεμένα. 
Η αμηχανία της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας μπροστά σε απρόβλεπτα γεγονότα αποκαλύφθηκε και είκοσι χρόνια αργότερα, όταν μια κρίση που κανείς δεν είχε φανταστεί, άρχισε να πριονίζει τα θεμέλια της Ευρώπης. Μπορεί να ακουστεί υπερβολικό αλλά η στάση της ανατολικογερμανίδας Ανγκέλα Μέρκελ θυμίζει σε πολλά τη συμπεριφορά εκείνου του καθεστώτος, στο οποίο γεννήθηκε, μεγάλωσε, μορφώθηκε και γαλουχήθηκε. «Όταν δε μας βολεύει η πραγματικότητα, τόσο χειρότερο για την πραγματικότητα» έλεγε ένα από τα ανέκδοτα, που ψιθυριστά κυκλοφορούσαν στο Ανατολικό Βερολίνο, για να δείξουν πόσο απομακρυσμένη από την πραγματική ζωή ήταν η κομματική νομενκλατούρα.
Τη στάση αυτή θα μπορούσε να την αποδώσει κανείς και στην σημερινή κυβέρνηση του Βερολίνου, η οποία ειδικά στην αρχή της κρίσης έμοιαζε να αρνείται την πραγματικότητα, δίνοντας ρεσιτάλ αμηχανίας, διστακτικότητας και εθελοτυφλίας. Τελικά επέλεξε να ντυθεί «αυστηρή δασκάλα», κάτοχος της μίας και μόνης αλήθειας στην Ευρώπη, που όλοι οφείλουν να προσκυνήσουν. Κάθε φορά, που η Μέρκελ σηκώνει το δάχτυλο και λέει ότι «θα πρέπει όλοι να τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους», μου έρχεται στο νου ο γηραλέος Εριχ Χόνεκερ, ο τελευταίος και… φαρμακερός ηγέτης της Ανατολικής Γερμανίας, που λίγο πριν από εκείνο τον ιστορικό Νοέμβρη επέμενε ότι το Τείχος αν χρειαστεί θα παραμείνει στη θέση του ακόμα και για τα 100 επόμενα χρόνια. Δεν ήταν ο κακός του χαρακτήρας, τα άσχημα γονίδια, κάποια κληρονομική ιδιότητα που τον έκανε μοιραίο και θλιβερό. Ηταν απλά η εμμονή του να ζει σε ένα δικό του κόσμο, απόμακρο και αποστειρωμένο, γεμάτο από πενταετή πλάνα και προβλέψεις, που του έστελναν σωρηδόν κάποιοι φοβισμένοι αυλοκόλακες.

Το πρωϊ της 10ης Νοεμβρίου, ξενυχτισμένοι και λίγο ελαφρά σαστισμένοι περπατούσαμε με μερικούς ξένους συναδέλφους στο Λούστγκάρτεν, κοντά στο τείχος και …πέσαμε στο άγαλμα της Γερμανίας (δίδυμο εκείνου που υπάρχει στο πρώην στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Μάουτχάουζεν) με τους στίχους του Μπέρτολντ Μπρεχτ:

«Ω Γερμανία, χλωμή μητέρα!
Πώς καταφέρανε οι γιοι σου να σε κάνουνε έτσι,
που στους λαούς αναμεσό να κάθεσαι
σαν κοροϊδία ή τρόμος!»

Ο Φινλανδός της παρέας, πάντα ...επιφυλακτικός με τους Γερμανούς, βρήκε την ευκαιρία να ξεσπαθώσει: «να δεις που σε λίγα χρόνια πάλι θα τρέμουμε όλοι μας τη Γερμανία». Υπερβολικό; Ισως. Αλλά κανείς δε μπορούσε να φανταστεί τότε, πόσο «γερμανική» θα έχει γίνει σήμερα η Ευρώπη. Και πόσο κλειστοφοβική θα έχει γίνει μια κοινωνία, που κάποτε έμοιαζε να μην ξεχνά τα ιστορικά της “βαρίδια” και να σέβεται τουλάχιστον τις ανάγκες των γειτόνων της. 
Η αδυναμία των Γερμανών να αισθανθούν αλληλεγγύη για την υπόλοιπη Ευρώπη ίσως να αποτελεί μια πληγή, που άνοιξαν οι εξελίξεις μετά την επανένωση. Δύο κοινωνίες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους πιέστηκαν να γίνουν βίαια μία. Αυτό που βιώνουν είναι η δυσκολία να ξεπεραστούν οι ανισότητες, που συχνά λειτουργούν ακόμα σαν αόρατο τείχος. Αυτό που έμεινε, είναι η καχυποψία για κάθε συγκατοίκηση, που προϋποθέτει θυσίες. Οι Γερμανοί έχουν κάθε λόγο να γιορτάζουν στις 9 Νοέμβρη. Αλλά το τι συνέβη εκείνο το βράδυ δεν το έχουν πραγματικά «χωνέψει» ούτε κι οι ίδιοι. Κι αυτό είναι πρόβλημα, όχι μόνο για αυτούς, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

Οι Εργατικοί της Βρετανίας παίζουν μπάλα

Του Κώστα Αργυρού, Από την "Επένδυση"

Ο κύριος Κλάιβ Στάνλεϋ Εφφορντ αντιπροσωπεύει για τους Βρετανούς Εργατικούς αυτό που προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν έχασαν. Τη λαϊκότητα τους, με την καλή έννοια, την επαφή δηλαδή με την κοινωνία και τις πραγματικές της ανάγκες. Γεννημένος στο Λονδίνο πριν από 48 χρόνια, κατόρθωσε να εκλεγεί βουλευτής μόλις στα 31 του και αφού πρώτα είχε κάνει διάφορες δουλειές, ανάμεσά τους και αυτή του οδηγού ταξί. Αυτό όμως που τον κάνει πραγματικά έναν “Αγγλο σαν όλους τους άλλους” είναι η αγάπη του για το ποδόσφαιρο. Ο Κλάιβ είναι φανατικός οπαδός της Μίλγουολ, μιας ομάδας που θα μπορούσε να κερδίσει τον όχι και τόσο τίτλο αξιοζήλευτο τίτλο, ότι έχει τους πιο φασαριόζους (τους χειρότερους λένε οι κακές γλώσσες) οπαδούς στην Αγγλία. Ο ίδιος διαθέτει πάντως δίπλωμα προπονητή και αν δεν είχε ασχοληθεί με την πολιτική, ίσως να περνούσε τα απογεύματα του Σαββάτου του μουσκεμένος από το ψιλόβροχο όρθιος πάνω στην λευκή γραμμή, που καθορίζει τα όρια κίνησης του κόουτς μπροστά από το πάγκο. Αλλά και μέσα στο κοινοβούλιο έχει την δυνατότητα να παίξει μπάλα, αφού το Εργατικό Κόμμα τον όρισε πρόσφατα ως σκιώδη υπουργό Αθλητισμού, μια ενασχόληση, που όπως ομολογεί του δίνει μεγάλη ευχαρίστηση.
Ο κύριος Εφφορντ είχε λοιπόν την χαρά και την τιμή να παρουσιάσει άμεσα κάποιες ρηξικέλευθες προτάσεις των Εργατικών για το βρετανικό ποδόσφαιρο, που μπορεί να αποτελεί ίσως το καλύτερο εξαγωγικό προϊόν μιας χώρας, που πάσχει εδώ και δεκαετίες από την αποβιομηχανοποίηση αλλά που επειδή ακριβώς έχει μετατραπεί σε ένα ακριβό εμπόρευμα εξοργίζει συχνά τους οπαδούς. Γιατί μπορεί κάποιοι να χαίρονται όταν βλέπουν Ρώσους ολιγάρχες ή Αραβες σεϊχηδες να ψωνίζουν ομάδες αλλά για πολλούς Αγγλους αυτό δεν αποτελεί παρά την απαρχή για την αποξένωσή τους από το αγαπημένο τους άθλημα. Πανάκριβα εισιτήρια, αγώνες σε μη παραδοσιακές ώρες, περιοδείες στο εξωτερικό, ακόμα και αλλαγή ονόματος (Χαλλ), έδρας ομάδων (Κόβεντρυ) ή χρωμάτων (Κάρντιφ) έχουν εξοργίσει τους οπαδούς πολλών παραδοσιακών συλλόγων την ώρα που κάποιοι άλλοι δε μπορούν να αντέξουν αυτόν τον αθέμιτο ανταγωνισμό και οδηγούνται σε εκκαθάριση. Αυτό έχει συμβεί όχι μια και δύο αλλά συνολικά 36 φορές από το 1992 και μετά. Εκεί πάντως που εξοργίστηκαν πολλοί ήταν όταν μαθεύτηκε η ιδέα ένα από τα 38 ματς του πρωταθλήματος να γίνεται εκτός Αγγλίας.
Αν πάρετε ταξί για να πάτε σε κάποιο γήπεδο το πρώτο πράγμα που θα σας ρωτήσει ο οδηγός, ειδκά αν είναι ποδοσφαιρόφιλος είναι “πόσο κοστίζει το εισιτήριο”. Η εποχή που το “μαγικό χαρτάκι” έκανε όσο και ένα πακέτο τσιγάρα αποτελεί νοσταλγική ανάμνηση για... πενηντάρηδες και βάλε. Στις αρχές της σεζόν οι οπαδοί έκαναν πορεία διαμαρτυρίας στα γραφεία της ομοσπονδίας ενώ οι φίλοι της Μάντσεστερ Σίτυ παραλίγο να μποϋκοτάρουν την επίσκεψη στην πιο ακριβή έδρα της Πρέμιερ Λιγκ, αυτή της Αρσεναλ που ζητούσε 62 λίρες για τα εισιτήρια στο “πέταλο” των φιλοξενούμενων. Οι οπαδοί της Λίβερπουλ ανέμισαν πρόσφατα μαύρες σημαίες στο ιστορικό “THE KOP”. Οι εκπρόσωποι της οργάνωσής τους “Spirit of Shankly” θυμούνται ότι στα μέσα της δεκαετίας του 90 πλήρωναν 8 λίρες, ενώ σήμερα το εξαπλάσιο. Και φωνάζουν ότι “είμαστε οπαδοί και όχι πελάτες”. Αλλά οι Αμερικανοί ιδιοκτήτες μάλλον προτιμούν την πλούσια πελατεία και σχεδιάζουν την επέκταση του γηπέδου έχοντας στο μυαλό τους ότι θα νοικιάζουν και πολύ περισσότερες σουίτες.
O κύριος Εφφορντ υποσχέθηκε λοιπόν να τα βάλει με τους “εμπόρους της μπάλας” ακούγοντας τη φωνή των οπαδών. Οπως αναφέρει σε δήλωσή του “η κατάσταση στο αγγλικό και στο ουαλικό ποδόσφαιρο έχει πια φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο”. Επικαλείται μάλιστα και πρόσφατη έρευνα του BBC, η οποία έδειξε ότι οι τιμές των εισιτηρίων για ποδοσφαιρικούς αγώνες έχουν ανέβει από το 2011 και μετά με ταχύτητα διπλάσια του πληθωρισμού στη χώρα. Και υπόσχεται να κάνει κάτι για αυτό.

Οι φίλαλθλοι στα ΔΣ των ομάδων
Το φιλόδοξο πρόγραμμα όμως του ανθρώπου που θέλει να κερδίσει τις καρδιές των φιλάθλων δεν περιορίζεται μόνο εκεί. Με βάση το πρόγραμμά του οι Εργατικοί θέλουν να κατοχυρώσουν μια ελάχιστη συμμετοχή των οπαδών στα διοικητικά συμβούλια των ομάδων με τουλάχιστον 2 μέλη και να τους δώσουν επίσης και τη δυνατότητα αγοράς μετοχών έως και 10% όταν αυτές αλλάζουν χέρια.
Το ποδόσφαιρο είναι κάτι περισσότερο από business λέει ο κύριος Εφφορντ: “Οι σύλλογοι είναι ριζωμένοι στις λαϊκές κοινότητες και αποτελούν σημαντικό κομμάτι της ταυτότητας και της αίσθησης της κοινότητας για πολλούς ανθρώπους. Παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο για τις τοπικές οικονομίες”.
Η απάντηση της κυρίας Ελεν Γκραντ, της σημερινής υπουργού Αθλητισμού ήταν πάντως άμεση, όταν είδε ένα ξένο παίκτη να μπαίνει στο δικό της γήπεδο: “Η κυβέρνηση είναι απόλυτα αφοσιωμένη στο καθήκον να βοηθήσει τους οπαδούς να συμμετέχουν ενεργά στα όσα αφορούν τις ομάδες τους και και να έχουν λόγο στις αποφάσεις. Για αυτό και εργαζόμαστε προς την κατεύθυνση σύστασης μιας ομάδας ειδικών για το θέμα” είπε η υπουργός που παραδέχτηκε ότι ανησυχούν και στη Ντάουνινγκ Στρητ για την ανηφόρα που έχουν πάρει οι τιμές των εισιτηρίων. Οπως όλα δείχνουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση έχουν καταλάβει ότι για να κερδίσουν τις επόμενες εκλογές θα πρέπει να αποδείξουν ότι είναι παίκτες επιπέδου Πρέμιερ Λιγκ.

Οι αριθμοί
*36 Ομάδες μπήκαν σε διαδικασία εκκαθάρισης από το 1992 και μετά.
*126 λίρες στερλίνες κάνει το ακριβότερο εισιτήριο της Πρέμιερ Λιγκ και το πουλάει η Αρσεναλ,
όπως και το πιο ακριβό διαρκείας με 1995 λίρες.
*299 λίρες έχει το φθηνότερο “διαρκείας” και το προσφέρουν οι σεϊχηδες της Μάντσεστερ Σίτυ.

Οι σωματοφύλακες του Βερολίνου

Γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες έχουν “καπαρώσει” τις θέσεις κλειδιά στο μηχανισμό της ΕΕ και καθορίζουν την ατζέντα, αλλά και επηρεάζουν συχνά τις αποφάσεις για το μέλλον της Ευρώπης

Του Κώστα Αργυρού, από την σημερινή "Επένδυση"

Στο Βερολίνο ετοιμάζονται να γιορτάσουν αυτή την Κυριακή τα 25 χρόνια από την πτώση του Τείχους. Και στις Βρυξέλλες κατανοούν ότι υπάρχει μια νέα κυρίαρχη γλώσσα.
Σε μια πρόσφατη επίσκεψη του εκεί ένας Γερμανός υπουργός φέρεται να είπε γεμάτος ικανοποίηση: “Επιτέλους η Ευρώπη ομιλεί περισσότερο Γερμανικά”. Δεν αναφερόταν σε πολιτικά πρόσωπα, που συνάντησε σε επίσημες επαφές του, αλλά στους ανθρώπους της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, που συχνά είναι αυτή που κινεί τα νήματα και καθορίζει την ατζέντα για τα όσα θα συμβούν στην ήπειρό μας. Μπορεί λοιπόν η κυρία Ανγκέλα Μέρκελ να φάνηκε ...γενναιόδωρη προς τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, αφού δεν διεκδίκησε για τη χώρα της ένα από τα πιο υψηλά αξιώματα στα ευρωπαϊκά όργανα. Ικανοποιημένη όμως παρακολουθεί τους “ανθρώπους του Βερολίνου” να κατοχυρώνουν θέσεις-κλειδιά στην ατμομηχανή της ΕΕ, αφήνοντας άλλους να κάθονται καμαρωτοί και να ποζάρουν βγάζοντας το κεφάλι από το παράθυρο του μηχανοδηγού.
Εντυπωσιακό μάλιστα είναι το γεγονός ότι μιλάμε για στελέχη, που προέρχονται από την γερμανική Χριστιανοδημοκρατική Ενωση (CDU) και είχαν συχνά και προηγούμενη κυβερνητική θητεία. Τέσσερεις είναι οι βασικοί “σωματοφύλακες” που αποδεικνύουν με την παρουσία τους πόσο γερμανική είναι τελικά η Ευρώπη.
Πρώτος και καλύτερος ο επικεφαλής του γραφείου του νέου Προέδρου της Κομισιόν κ. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο 43χρονος κ. Μάρτιν Ζέλμαϊρ, ο άνθρωπος που όπως λένε πολλοί στις Βρυξέλλες ήταν ο εμπνευστής της ιδέας για απευθείας προεκλογική αντιπαράθεση των υποψηφίων για την προεδρία της Κομμισιόν. Οποιος θέλει να φτάσει στον πρώην πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου θα πρέπει πρώτα να περάσει από αυτόν. Μέλος της CDU και καθηγητής ευρωπαϊκού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Πάσαου στην προηγούμενη Κομισιόν ήταν δίπλα στην Επίτροπο κυρία Βιβιάνε Ρέντινγκ. Εχει εργαστεί επί χρόνια στις Βρυξέλλες και συμμετείχε στην ομάδα επεξεργασίας της Συνθήκης της Λισαβόνας. Ηταν επικεφαλής της προεκλογικής καμπάνιας του κ. Γιούνκερ, πήρε πολλές πρωτοβουλίες χάρις στην μεγάλη εμπιστοσύνη που έχει στις ικανότητες του. Κάποιοι διπλωμάτες σχολίαζαν ειρωνικά ότι για τον Ζέλμαϊρ είναι αδιάφορο ποιόν πρόεδρο της Επιτροπής θα έχει τελικά ως... υφιστάμενο. Τέτοια σχόλια πάντως κάθε άλλο παρά ενοχλούν τον Γερμανό που στο βιογραφικό του δεν διστάζει να αναφέρει ότι μιλά ακόμα έξι γλώσσες. Αξίζει να σημειωθεί τέλος και η πολύ καλή του σχέση με τον πολυεθνικό όμιλο ΜΜΕ Μπέρτελσμαν, με δραστηριότητες σε πάνω από 50 χώρες, τον οποίο έχει “υπηρετήσει” τόσο στη Γερμανία όσο και ως επικεφαλής του γραφείου του στις Βρυξέλλες το 2003-2004, πριν μεταπηδήσει στην Κομισιόν, όπου αμέσως χρίσθηκε εκπρόσωπος τύπου για θέματα τηλεπικοινωνιών και πολιτικής ΜΜΕ. Με ένα τέτοιο βιογραφικό σίγουρα δεν πας ποτέ χαμένος.
Εξίσου εντυπωσιακή αλλά λιγότερο θορυβώδης λόγω του χαρακτήρα του είναι και η καριέρα του κ. Κλάους Βέλλε, ο οποίος είναι γενικός γραμματέας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Αυτό σημαίνει ότι ελέγχει σημαντικά ζητήματα λειτουργίας, διοίκησης, διαχείρισης και ανθρώπινου δυναμικού σε σχέση με το κοινοβούλιο. Είναι και αυτός μέλος της CDU και είχε υπηρετήσει πολλά χρόνια στο πλευρό του πρώην προέδρου του ΕΚ κ.Χανς Γκεργκ Πέτερινγκ. Σε ηλικία μόλις 30 ετών, το 1994 ο Βέλλε ανέλαβε να τρέξει την καμπάνια του κόμματός του για τις τότε ευρωεκλογές και το εντυπωσιακό αποτέλεσμα εκτίναξε την δική του σταδιοδρομία. Αργότερα ως γραμματέας της ομάδας του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος φρόντισε για τη διεύρυνσή του, κάτι που έδωσε στον ίδιο το παρατσούκλι “βασιλιάς των συμμαχιών” και στο κόμμα του την πρώτη θέση στο ευρωκοινοβούλιο. Βρίσκεται σε αυτή τη θέση κλειδί από το 2009 και όλοι υπολογίζουν ότι χάρις και στις άριστες σχέσεις με τον επίσης Γερμανό, σοσιαλδημοκράτη όμως, Πρόεδρο του ευρωκοινοβουλίου κ.Μάρτιν Σουλτς θα παραμείνει εκεί.
Ενας άλλος Γερμανός για τον οποίο δεν είναι σίγουρο ότι θα παραμείνει στην θέση του είναι ο κ. Ούβε Κορσέπιους. Βρέθηκε στη θέση του Γενικού Γραμματέα του ευρωπαϊκού συμβουλίου στην πιο κρίσιμη περίοδο της ΕΕ. Ηταν δηλαδή αυτός που είχε λόγο ως δεξί χέρι του κ.Χέρμαν φαν Ρομπάι για την άρτια οργάνωση των συνόδων κορυφής της ΕΕ. O 54χρονος οικονομολόγος έχει μεταξύ άλλων υπηρετήσει σε υπουργεία της χώρας του, έχει εκπροσωπήσει τη Γερμανία στο ΔΝΤ και έχει αποτελέσει και μέλος της ομάδας συμβούλων της γερμανικής καγκελαρίας και επί Χέλμουτ Κολ και επί Γκέρχαρντ Σρέντερ. Αναβαθμίστηκε σε επικεφαλής της “Υπηρεσίας 5”, που ασχολείται με τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις επί θητείας Ανγκέλα Μέρκελ. Στη συνέχεια τον έστειλαν στις Βρυξέλλες, όπου δεν έχει μόνο φίλους, γιατί όπως λέγεται ο “τραχύς” του χαρακτήρας τον κάνει να αδιαφορεί για τις ανάγκες των άλλων. Η γερμανίδα καγκελάριος έχει πάντως έναν έμπιστό της άνθρωπο σε ένα ακόμα μοχλό των δυσκίνητων γραναζιών του ευρωπαϊκού μηχανισμού.

Ο τέταρτος της γερμανικής παρέας είναι και ο πιο γνωστός τουλάχιστον στην Ελλάδα. Ο 64χρονος κ. Κλάους Ρένγκλινγκ επικεφαλής του Ευρωπαικού Μηχανισμού Σταθερότητας, με θητεία στο υπουργείο Οικονομικών της πατρίδας του φερόταν κάποτε και ως υποψήφιος για την θέση του Επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, την οποία όμως για λόγους συμβολισμού κάποιοι άλλοι Ευρωπαίοι δεν ήθελαν να τη δώσουν σε γερμανικά χέρια. Για το Βερολίνο αυτό δεν αποδείχθηκε πρόβλημα. Ο γερμανικός Τύπος εκτιμά ότι ο κ.Ρέγκλινγκ έτσι κι αλλιώς θα έχει ένα πρωταγωνιστικό ρόλο σε περίπτωση, που η κρίση της ευρωζώνης “υποτροπιάσει” σοβαρά και γράφουν συχνά ότι καθήκον του θα είναι να μην σπαταληθούν τα 700 περίπου δισ. τα οποία και έχει “στην άκρη” για να αντιμετωπίσει κάποια έκτακτη ανάγκη. Αλλιώς δεν θα τον είχαν τοποθετήσει εκεί...

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

Οι αναλώσιμοι

Και πολύ άντεξε...” Αυτό ήταν το πρώτο και κυνικό σχόλιο κάποιων σχολιαστών μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ. Εχουν περάσει 6 χρόνια από την ιστορική εκείνη νύχτα του Νοέμβρη, που ο Μπαράκ Ομπάμα, σε μια ιστορική ομιλία, που έμοιαζε να βγαίνει πραγματικά από την καρδιά του έκανε τους Αμερικανούς να ονειρευτούν, ότι “μπορούν” και σαγήνευε τον υπόλοιπο κόσμο, που έβλεπε έναν “πλανητάρχη με ανθρώπινο πρόσωπο”. Σήμερα ο Αμερικανός πρόεδρος χαρακτηρίζεται ως ο πιο “μοναχικός” ίσως στην ιστορία “ένοικος του Λευκού Οίκου”, καθώς η διαδικασία απομυθοποίησής του -που είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα- δείχνει να φτάνει στο αποκορύφωμά της.
Σε μια εποχή, που όλα μοιάζουν να υποτάσσονται στους νόμους της ταχύτητας, ο πολιτικός χρόνος τρέχει πια με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και κάνει πολλούς λαμπερούς και ελπιδοφόρους κήρυκες μηνυμάτων αλλαγής να γερνούν πριν την ώρα τους. Τους κάνει πολύ πιο γρήγορα αναλώσιμους. Η οκταετία μοιάζει “αιώνας” και από αυτή την άποψη πράγματι ο Μπαράκ Ομπάμα “άντεξε πολύ”. Δείτε πόσο γρήγορα ξεθώριασε η εικόνα του Σαρκοζύ ή του Ολάντ στη Γαλλία, σκεφτείτε τα βάσανα του Ντέιβιντ Κάμερον ή του Νικ Κλεγκ στη Βρετανία, που στα μισά της κυβερνητικής τους θητείας έμοιαζαν κιόλας “ανεπιθύμητοι” για μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος. Σκεφτείτε τα νούμερα δημοτικότητας “δικών” μας πολιτικών, που από την “ηγεμονία” βρέθηκαν γρήγορα στην “πολιτική αυτοεξορία” για να μην προκαλούν το κοινό αίσθημα. Κάποιοι βεβαίως ελπίζουν σε επιστροφή αλλά η αποδοχή τους κάθε άλλο παρά ενθουσιώδης προβλέπεται. Οι προβλέψεις πυκνώνουν για ένα αντίστοιχο τέλος και για τον Ρέντσι στην Ιταλία, που “χρειάστηκε” μόλις μερικούς μήνες πρωθυπουργίας για να δει την δημοτικότητα του να εισέρχεται σε μια λεωφόρο επικίνδυνης κατηφορικής κλίσης.
Η μόνη που μοιάζει να έχει το μυστικό της “πολιτικής μακροζωϊας” είναι η Ανγκέλα Μέρκελ. Ισως γιατί η γερμανίδα καγκελάριος δεν επεδίωξε ποτέ να είναι “λαμπερή”. Αντίθετα πόνταρε πάντα στο γεγονός ότι μοιάζει στα μάτια του ψηφοφόρου της ως η γυναίκαι της διπλανής πόρτας. Και παράλληλα φρόντισε σταθερά να ευθυγραμμίζεται με τις ανάγκες των μεγάλων επιχειρήσεων και τραπεζών της χώρας. Εκεί που παίρνονται πολλές “τελικές” αποφάσεις. Η κυνικότητα είναι το αντίδοτο στην αναλωσιμότητα.
Τι μας διδάσκει αυτό: Οι πολίτες μπορεί να αναζητούν “αστέρες” ή “σωτήρες” με ακτινοβολία και ευφράδεια, αλλά ακριβώς αυτοί είναι που τους προσφέρουν στο τέλος τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις. Οτι εύκολα ανεβαίνει άλλο τόσο εύκολα κατρακυλά. Γιατί ο χρόνος τρέχει γρήγορα. Και κανένας “ηγέτης” όσο χαρισματικός και αν είναι, όσο ρητορικά άρτιος και αν παρουσιάζεται, όσο δυναμικά και αν εισέρχεται στον κόσμο των ΜΜΕ, δε μπορεί στο τέλος να λύσει προβλήματα μόνος.

Ο πειρασμός είναι μεγάλος να συνειδητοποιήσει κανείς πως τελικά οι πολιτικοί δεν είναι παρά χρήσιμες “μπροστινές” φιγούρες με ημερομηνία λήξεως. Οι μόνοι που αδυνατούν να το συνειδητοποιήσουν ή μας πιέζουν να μην το συνειδητοποιήσουμε είναι οι κατά καιρούς εμφανιζόμενοι “επίδοξοι σωτήρες”.

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Το μήνυμα της Μέρκελ

Του Κώστα Αργυρού, από το news247

Η περιβόητη ρήση “κάποια πράγματα γίνονται και δε λέγονται και κάποια λέγονται και δε γίνονται” είναι μια από τις κοινοτυπίες “παντός καιρού”, που με ευκολία ανασύρονται από τα συρτάρια πολιτικών επιτελείων και δημοσιογραφικών γραφείων. Το περιοδικό “der Spiegel” συνηθίζει συχνά να παραβιάζει αυτό τον κανόνα, ειδικά όταν σχεδιάζει να μετρήσει τις διεθνείς αντιδράσεις, για κάτι που σχεδιάζεται στην καγκελαρία στο Βερολίνο. Από αυτή την άποψη ο διάλογος της κυρίας Μέρκελ με τον κύριο Κάμερον για το ενδεχόμενο να “πάρει πόδι” η Βρετανία από την ΕΕ, σε περίπτωση που επιμείνει στο κλείσιμο των συνόρων για τους μετανάταστες από την υπόλοιπη Ευρώπη, προφανώς δεν προέκυψε από την “κοιλιά” των συντακτών του περιοδικού από το Αμβούργο. Ανεξάρτητα από το αν και πώς θα επιβεβαιωθεί ο σχετικός διάλογος το γεγονός και μόνο ότι το περιοδικό επέμεινε και για δεύτερη ημέρα στην εκδοχή του δείχνει ότι υπάρχει και φωτιά εκτός από τον καπνό.
Και η “φωτιά”, που σιγοκαίει εδώ και καιρό, δεν είναι άλλη από τη δυσαρέσκεια πολλών Ευρωπαίων και πρωτίστως του Βερολίνου με την πρόθεση του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον να μετατρέψει τον αντιευρωπαϊσμό σε “σημαία” του για τις εθνικές εκλογές του 2015.
Η ελευθερία διακίνησης των ευρωπαίων πολιτών είναι μια θεμελιώδης αρχή της ΕΕ. Προειδοποίησε για αυτό και ο απερχόμενος πρόεδρος της Κομισιόν. Εδώ πια αμφιβητείται η Ενωση στον πυρήνα της, στα θεμέλια της. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό το θέμα. Στην ηπειρωτική Ευρώπη έχουν κουραστεί από την εμμονή του Λονδίνου να ζητά συνεχώς “εξαιρέσεις και ειδική μεταχείριση”. Θα ακούσεις πια πολύ συχνά την φράση από στόματα διπλωματών: “αν οι Βρετανοί δεν θέλουν, καλύτερα να μας αδειάσουν τη γωνιά”. Ιδιαίτερα τώρα, που η Ευρώπη περνά μια φάση αναγκαστικής ανασυγκρότησης, με στόχο να αποφύγει την ολοκληρωτική της διάλυση. Οι Γερμανοί λοιπόν προφανώς και δεν αστειεύονται. “Από μια ΕΕ με τη Βρετανία ως ταραχοποιό και διαλυτικό στοιχείο, καλύτερα μια Ευρώπη χωρίς τη Βρετανία” ήταν το μήνυμα που αποφάσισε να στείλει η γερμανίδα καγκελάριος. Για να το... διαρρεύσει μάλλον το εννοεί. Αν δεν το εννοεί και ήθελε να “συνετίσει” ή να απειλήσει τους Βρετανούς συντηρητικούς, που δείχνουν σταθερά να διεμβολίζονται από το Κόμμα της Ανεξαρτησίας του εθνικιστή Νάιτζελ Φάρατζ, τότε μάλλον τον δεύτερο βοήθησε. Δεν είναι τυχαίο ότι λίγες ώρες μετά την δημοσίευση του σχετικού ρεπορτάζ ο ακροδεξιός πολιτικός καμάρωνε. λέγοντας ότι επιβεβαιώθηκε ηεπιχειρηματολογία του, που λέει ότι δεν υπάρχει περιθώριο για το Λονδίνο να διαπραγματευτεί μια νέα σχέση με τις Βρυξέλλες.

Αλλά είπαμε. Η Μέρκελ πιθανώς να το εννοεί. Και αυτό είναι ένα πολύ ηχηρό μήνυμα και προς τους υπόλοιπους της παρέας...

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Το κόμμα του "χρυσού μάρκου"

Του Κώστα Αργυρού από την "Επένδυση"

Με σημαία της ανθρώπους σαν τον Χανς Ολαφ Χένκελ, άλλοτε πρόεδρο της Ενωσης Βιομηχάνων η “Εναλλακτική για τη Γερμανία” διεμβολίζει σταδιακά την ανώτερη μεσαία τάξη στη Γερμανία.

Ξεκίνησε σαν μια παρέα “αιώνια χθεσινών”, γραφικών τύπων που νοσταλγούν το μάρκο και ονειρεύονται μια πιο παραδοσιακή Γερμανία. Τουλάχιστον έτσι τους είδαν στα κυβερνητικά γραφεία του Βερολίνου και ουσιαστικά τους υποτίμησαν. Στο μεταξύ η “Εναλλακτική για τη Γερμανία” (AfD) ή το “κόμμα του μάρκου”, όπως σχηματικά τους αποκαλούν έχει μπει στο Ευρωκοινοβούλιο και σε όλα τα τοπικά κοινοβούλια της Γερμανίας, όπου έγιναν εκλογές τον τελευταίο χρόνο. Η Standard & Poors τους απέδωσε την ικανότητα να επηρεάζουν πια σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις της κυβέρνησης της κυρίας Ανγκέλα Μέρκελ για την κρίση στην Ευρωζώνη. Κάθε φορά, που ένας Ευρωπαίος ηγέτης καταφθάνει στη γερμανική πρωτεύουσα για διαπραγματεύσεις, κάπου εκεί στην άκρη του τραπεζιού ένας βλοσυρός τύπος να παρακολουθεί και προλαβαίνει κάθε υποχώρηση, που θα μπορούσε να τρομάξει την περιβόητη “Σουηβή νοικοκυρά”, που έμαθε πως ύψιστη αρετή σε αυτόν τον κόσμο είναι η εγκράτεια.
Η “AfD” ήθελε να μιλήσει στο μικροαστό Γερμανό, που μπορεί να θυμάται μόνο από διηγήσεις των παλιότερων τις εποχές του αχαλίνωτου πληθωρισμού, αλλά συνεχίζει να πιστεύει πιο πολύ στο “ισχυρό μάρκο” παρά στον... Θεό. Ποντάρει στον “οικονομικό εθνικισμό” για αυτό και διαφοροποιείται από κλασσικά ακροδεξιά κόμματα, άσχετα αν έχει καταφέρει να προσελκύσει και κάποιους εθνικιστές με την κλασσική έννοια του όρου. Το κόμμα της “αμφισβήτησης” του ευρώ επιχειρεί όμως να πουλήσει την εικόνα ενός κινήματος επιτυχημένων επιχειρηματιών, που ξέρουν από οικονομία και για αυτό επιλέγουν αυτό τον διαφορετικό δρόμο.
Δεν είναι τυχαίο ότι σημαία του, δίπλα σε “πανεπιστημιακούς” από το χώρο των οικονομικών επιστημών έγινε ο κύριος Χανς Ολαφ Χένκελ, άλλοτε ανώτατο στέλεχος της ΙΒΜ και πρόεδρος της Ενωσης Γερμανικών Βιομηχανιών, ο οποίος “εύκολα” εξελέγη ευρωβουλευτής. Αλλά αυτό που έλειπε από το κόμμα ήταν η ανοιχτή στήριξη από πιο “σύγχρονους” εκπροσώπους του επιχειρηματικού κόσμου, οι οποίοι ήταν επιφυλακτικοί απέναντι στην ιδέα να “φωτογραφηθούν” ως σκληροί επικριτές (από τα δεξιά) της πολιτικής της κυρίας Μέρκελ.
Τώρα όμως, που σταθερά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τους “Εναλλακτικούς” γύρω στο 10%, αρχίζει να παγιώνεται η άποψη ότι δεν πρόκειται για μια “φωτοβολίδα”, για ένα κόμμα σαν τους “Ρεπουμπλικάνους”, που ξεπρόβαλαν κάποτε απειλητικοί στο πιο δεξί άκρο τους πολιτικού φάσματος για να ξεφουσκώσουν στην συνέχεια. Και κάποια “ονόματα” της γερμανικής οικονομίας αρχίζουν να εκδηλώνουν συμπάθεια για το κόμμα, που ζητά την όσο γίνεται πιο αυστηρή τήρηση του Συμφώνου Σταθερότητας και του Δημοσιονομικού Συμφώνου, καλώντας Ελληνες, Γάλλους και Ιταλούς να εγκαταλείψουν την Ευρωζώνη αν δε μπορούν να συμμορφωθούν με τα συμφωνηθέντα.
Ανάμεσα σε αυτούς, που εκδηλώθηκαν πρόσφατα και συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον του Τύπου ήταν ένας ακόμα πρώην πρόεδρος της Ενωσης της Γερμανικής Βιομηχανίας ο κύριος Χάινριχ Βάις, ο οποίος διευθύνει μια εταιρεία με 10.000 εργαζομένους και τζίρο δισεκατομυρίων. Οπως και ο επίσης γνωστός επιχειρηματίας από το Βερολίνο κύριος Χανς Βαλλ, θεωρεί ότι η “έξωση” των Νοτίων από το κλαμπ του ενιαίου νομίσματος θα μπορούσε να προκαλέσει αρχικά κάποιους κλυδωνισμούς, αλλά στην συνέχεια θα λειτουργούσε ευεργετικά, σταθεροποιητικά για την Ευρωζώνη των ισχυρών.
Σύμφωνα με τον κύριο Χένκελ οι δύο αυτοί επιχειρηματίες είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η Εναλλακτική διαθέτει αυτή τη στιγμή 1.700 “χορηγούς” που την στηρίζουν όχι βέβαια με υπέρογκα ποσά, ενώ όπως ισχυρίζεται είναι πολλοί οι επιχειρηματίες που σε προσωπικό επίπεδο του εκφράζουν τη συμπάθειά τους. Ας μην ξεχνάμε ότι πρόσφατα η οργάνωση των Γερμανών μικρομεσαίων επέκρινε ανοιχτά την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Αν τελικά η “μόδα” της Εναλλακτικής καταφέρει να πείσει αυτό το κομμάτι της κοινωνίας, την ανώτερη δηλαδή μεσαία τάξη, που δραστηριοποιείται επιχειρηματικά τότε πιθανώς να πάρει την θέση που είχε κάποτε το Κόμμα των Φιλελευθέρων, ως “κόμμα της οικονομίας και ρυθμιστής των εξελίξεων”. Μόνο που εδώ το πρόσημο θα είναι εθνικό και η κατεύθυνση πολύ πιο συντηρητική.

Η “φαεινή” και η “χρυσή” ιδέα
Οταν λες ότι είσαι “εναλλακτικός” πρέπει προφανώς και να το αποδεικνύεις. Αυτό σκέφτηκε ο πρόεδρος της “AfD” Μπέρντ Λούκε και αποφάσισε να αναζητήσει νέες πηγές χρηματοδότησης για το κόμμα του, που θα συνδυάζουν το επιχειρηματικό δαιμόνιο με το ιδεολογικό μήνυμα. Είχε λοιπόν την “φαεινή” ιδέα να ξεκινήσει να πουλάει τις παλιές συμβατικές λάμπες φωτισμού, που έχει απαγορεύσει ως ενεργοβόρες η ΕΕ. Κίνηση αντίστασης απέναντι στους “γραφειοκράτες των Βρυξελλών”, από ένα κόμμα που θέλει να “φωτίσει” το γκρίζο τοπίο μιας “ανεύθυνης πολιτικής” που βρίσκεται πολύ μακριά από τους πολίτες.
Ακολούθησε η πώληση χρυσού. Το κόμμα “έκοψε” μάρκα φτιαγμένα από το πολύτιμο μέταλο, το οποίο έτσι και αλλιώς έχει ζήτηση στην Γερμανία και κατόρθωσε να αυξήσει σημαντικά τα “δικά του έσοδα”, κάτι που αποτελεί στη χώρα βασική προϋπόθεση για να αυξηθεί και η δημόσια χρηματοδότηση. Τώρα κάποιοι περιμένουν με αγωνία να... τριτώσει το καλό με κάποια άλλη πρωτότυπη εμπορική δραστηριότητα, που θα σκεφτεί ο φιλόδοξος νεο-πολιτικός.


Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Οι ανυπάκουοι της «γερμανικής» ΕΕ


Ο Ντέιβιντ «δεν πληρώνω» Κάμερον, ο Φρανσουά «δεν κόβω άλλο» Ολάντ και ο Ματέο «έχω τον τρόπο μου» Ρέντσι εκνευρίζουν την Ανγκέλα «έχω πάντα δίκιο» Μέρκελ και βάζουν σε πειρασμό και άλλους «είμαστε κι εμείς εδώ» μικρομεσαίους.

Του Κώστα ΑΡΓΥΡΟΥ, από την "Επένδυση"

Κλασσικό εργαλείο των πολιτικών αναλυτών για να αποφανθούν για την κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να μελετούν τα… βαρομετρικά στον άξονα Παρισίων-Βερολίνου. Η δυναμική της γερμανογαλλικής ατμομηχανής ήταν πάντα ασφαλές κριτήριο, που παραγνώριζε όμως ότι ο γάμος αυτός συχνά επηρεαζόταν και από τρίτους. Η ιταλική «Ρεπούμπλικα» αναφερόταν γλαφυρά αυτές τις ημέρες στον «Ιταλό εραστή», που προσπαθεί να μπει σφήνα στη μόνιμη γαλλογερμανική σχέση, προκαλώντας εκνευρισμό κυρίως στο Βερολίνο.
Η αλήθεια είναι ότι ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος μάχεται για την πολιτική του επιβίωση και ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, που προσπαθεί να αποδείξει ότι υπάρχει ένας δρόμος μεταρρυθμίσεων «αλά φιορεντίνα» χρειάζονται ο ένας τον άλλον για να αμφισβητήσουν την γερμανίδα δασκάλα, που περιμένει με το δάχτυλο υψωμένο για να τους θυμίσει ότι έχει πάντα δίκιο. Άλλωστε Παρίσι και Ρώμη βγάζουν σπυράκια, όταν ακούν εκτιμήσεις για τη δημιουργία μιας «γερμανικής Ευρώπης». Αλλά το φλερτ μπορεί να μην αποδειχτεί τόσο μακρόβιο, αν κάποια στιγμή κληθεί να αντέξει το σοκ μιας ρήξης με το Βερολίνο.
Από την άλλη υπάρχει και ένας παράγοντας, που συχνά παραγνωρίζεται. Καλός ο γαλλογερμανικός γάμος καλά και τα πρόσκαιρα φλερτ με τρίτους, αλλά το μέλλον της ΕΕ ίσως να κριθεί εκεί που σε μεγάλο βαθμό κρίνεται καθημερινά και η πορεία του ευρώ. Στο Λονδίνο, όπου βρίσκεται και η μεγαλύτερη χρηματοπιστωτική αγορά της Ευρώπης. Μπορεί οι Βρετανοί να είχαν παραδοσιακά μια σχέση «αγάπης-μίσους» με την υπόλοιπη ήπειρο, μπορεί τα τελευταία χρόνια και με ευθύνη κυρίως του κυρίου Ντέιβιντ Κάμερον να παγίωσαν τη συμπεριφορά του άτακτου παιδιού, που επιμένει να ξεχωρίζει από την υπόλοιπη παρέα, αλλά το πράγμα δείχνει πλέον να σοβαρεύει υπερβολικά.
Δεν ήταν μόνο ότι ο Βρετανός πρωθυπουργός αποφάσισε να υψώσει το λάβαρο του κινήματος «Δεν Πληρώνω» εναντίον της Κομισιόν, όταν την περασμένη εβδομάδα έμαθε ότι η χώρα του θα πρέπει να επιστρέψει την 1η Δεκεμβρίου 2,1 δισ. ευρώ στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Είναι ότι η Βρετανία αμφισβητεί θεμελιώδεις αρχές λειτουργίας του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, όπως πρόσφατα αυτή της ελεύθερης διακίνησης. Κι αυτό σε μια περίοδο, που όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς «είμαστε τόσο απασχολημένοι με τα προβλήματα της Ευρωζώνης, που δεν έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε και με τις βρετανικές επιθυμίες».
Επιθυμίες που όπως φάνηκε ανοίγουν την όρεξη και σε κάποιους «μικρομεσαίους» να επιδείξουν ανυπάκουες συμπεριφορές, που ανατρέπουν το γερμανικό δόγμα για απόλυτη ομοιομορφία και ευλαβική στήριξη των «συμφωνηθέντων», ειδικά όταν αυτά αφορούν την περίφημη δημοσιονομική προσαρμογή.


Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Από το Μπαρόζο στο Γιούνκερ

Του Κώστα Αργυρού από το news247
Η σημερινή 1η Νοεμβρίου είναι και επίσημα η ημέρα, που ο Πορτογάλος Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο παραδίδει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στον Λουξεμβούργιο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Η κατάσταση στην Ευρώπη υποχρεώνει πολλούς να ελπίζουν, ότι αυτή η αλλαγή μεταξύ δύο πολιτικών, που είναι αισθητά διαφορετικοί μεταξύ τους σηματοδοτεί και την ανάγκη για μια πολύ διαφορετική Κομισιόν, για μια πολύ διαφορετική Ευρώπη.
Ο κύριος Μπαρόζο ανέλαβε τα ηνία σε μια περίοδο, που η Ευρώπη δεν κλυδωνιζόταν από μεγάλες αναταράξεις και σίγουρα δεν ήταν τόσο “ψημένος” στη διαχείριση κρίσεων όσο ο διάδοχός του. Η επιλογή του το 2004 ήταν μάλλον βολική για τα ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη, που προτιμούν πάντα μια Κομισιόν καθαρά «τεχνοκρατική», που δεν θα ανακατεύεται και πολύ στα πόδια τους, όταν πρόκειται να ληφθούν πολιτικές αποφάσεις.
Η επιλογή του Πορτογάλου ήταν λοιπόν συνειδητά “λάιτ”.  Άχρωμη και άνευρη. Ο κύριος Μπαρόζο αποδείχτηκε πάντως «μαέστρος της επιβίωσης», αφού κατόρθωσε παρά τις αντιρρήσεις αρκετών να εξασφαλίσει και δεύτερη θητεία το 2009. Ουσιαστικά αυτό υπήρξε για μεγάλο διάστημα το κύριο μέλημά του. Θυμάμαι την οργή ενός δικού του (συντηρητικού δηλαδή) ευρωβουλευτή, που απορούσε με αυτή την εξέλιξη, λέγοντας πως “οποιοσδήποτε άλλος θα ήταν καλύτερος”.
Στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του στην ολομέλεια του ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο πριν από δέκα ημέρες ο απερχόμενος πρόεδρος είδε να προσέρχονται μόλις 200 από τους 751 ευρωβουλευτές, ενώ ακόμα λιγότεροι ήταν αυτοί που τον χειροκρότησαν. Αυτό προφανώς κάτι δείχνει για τη θέση, που του επιφυλάσσουν κάποια στιγμή τα βιβλία της ιστορίας. Μίλησε για το βραβείο Νόμπελ, που παρέλαβε για λογαριασμό της “Ευρώπης” και για τις κρίσεις που αντιμετώπισε η ΕΕ στη διάρκεια της 10χρονης θητείας του. Απέφυγε να σταθεί στην άνοδο της φτώχειας και της ανεργίας, να ομολογήσει ότι η κρίση δεν έχει ακόμα ξεπεραστεί οριστικά και φυσικά να “απολογηθεί” για την ραγδαία άνοδο της ευρωφοβίας.
Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δεν θα έχει την πολυτέλεια να τα «λησμονήσει» όλα αυτά. Ήταν θέματα, που κυριάρχησαν στον προεκλογικό αγώνα, που κατέληξε τελικά στη νίκη του, και αυτά που σφράγισαν τη συμφωνία στήριξης του από τους πρώην αντιπάλους. Κυρίως όμως, είναι αυτά που «καίνε» τους Ευρωπαίους πολίτες, εκείνους που τον ψήφισαν και ίσως πολύ περισσότερο όσους δεν πήγαν να ψηφίσουν καν. Ο κύριος Γιούνκερ ξέρει ότι δε μπορεί απλά να γίνει ένας νέος “Μπαρόζο”. Γιατί τότε, σε πέντε χρόνια, στον δικό του “απολογισμό” πιθανώς η αίθουσα στο Στρασβούργο να είναι παντελώς κενή.