Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Πολιτική για τους πολίτες


Κώστας Αργυρός: “Να ενισχύσουμε την προσπάθεια για περιορισμό της δύναμης των λόμπις, για μια πολιτική για τους πολίτες και τη δημοκρατία”.

Η ενίσχυση του ρόλου των λόμπις στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων στην ΕΕ ήταν ένα από τα σημαντικότερα αγκάθια της τελευταίας πενταετίας, όπως το έχουν καταγράψει ευρωβουλευτές, δημοσιογράφοι αλλά και μη κυβερνητικές οργανώσεις, που παρακολουθούν τα τεκταινόμενα σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο.
Αυτό φάνηκε σε μια σειρά ζητήματα, όπου η “παρέμβαση” των οργανώσεων συμφερόντων επηρέασε τις τελικές αποφάσεις που αφορούσαν είτε στον καλύτερο έλεγχο και περιορισμό των ριψοκίνδυνων δραστηριοτήτων του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος, είτε στην προστασία των προσωπικών δεδομένων στο διαδίκτυο, είτε στους στόχους για την καταπολέμηση του φαινομένου του θερμοκηπίου, είτε την διοχέτευση κονδυλίων της ΕΕ για την έρευνα σε σκοπούς που δεν θα εξυπηρετούν τις πολεμικές βιομηχανίες.
Οι τελικές αποφάσεις ήταν συνήθως πολύ πιο πίσω από τα αρχικά φιλόδοξα σχέδια.

Η εκστρατεία “Politics for People” καλεί υποψήφιους ευρωβουλευτές να υπογράψουν μια διακήρυξη για λήψη μέτρων, που θα περιορίζουν την παντοδυναμία των λόμπις των τραπεζών και των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων.
Η διαφθορά και η διαπλοκή αντιμετωπίζονται σε όλη την Ευρώπη ως ένα από τα κορυφαία ζητήματα, που απασχολούν τους πολίτες, συνεπώς θα ήταν ένα ενθαρρυντικό σημάδι να δεσμευτούν όσο γίνεται περισσότεροι υποψήφιοι ευρωβουλευτές και από την Ελλάδα ότι την επόμενη πενταετία θα αγωνιστούν για ένα κοινοβούλιο, όσο γίνεται πιο ανεξάρτητο από διαπλεκόμενα συμφέροντα.

Ο υποψήφιος με “Το Ποτάμι” Κώστας Αργυρός δεσμεύεται να ενισχύσει την σχετική πρωτοβουλία και θεωρεί ότι αξίζει να το κάνουν και άλλοι υποψήφιοι.

Περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα http://politicsforpeople.eu

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Συνέντευξη στον "Αχελώο TV"

Κώστας Αργυρός: «Το Ποτάμι» θα παίξει  ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις»
 «Η Ελλάδα πρέπει να διεκδικήσει αυτό που της αναλογεί στην Ευρώπη και τώρα ήρθε η ώρα να το κάνει», δήλωσε σε συνέντευξη του στο Αχελώος τv, ο δημοσιογράφος και υποψήφιος ευρωβουλευτής  Κώστας Αργυρός , τονίζοντας  πως απαραίτητη προϋπόθεση είναι η μεγαλύτερη και καλύτερη λειτουργία των Θεσμικών Οργάνων.
Ο Κώστας Αργυρός  μίλησε για τους λόγους τους οποίους τον οδήγησαν στην υποψηφιότητα με «Το Ποτάμι» και την κάθοδο στον εκλογικό στίβο : «Μέσα από την δουλεία μου όλα αυτά τα χρόνια, γνώρισα  την λειτουργιά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και των Ευρωπαϊκών θεσμών, έχω την εμπειρία και την γνώση να δουλέψω για την Ελλάδα στην Ευρώπη» τόνισε υποψήφιος ευρωβουλευτής,   για να προσθέσει ότι ήρθε η ώρα να μπει στην πολιτική ζωή άνθρωποι από τον χώρο της εργασίας,  που δεν έχουν ενταχθεί  ποτέ μέχρι σήμερα  σε κομματικούς μηχανισμούς . 
Ο ίδιος συνεχίζοντας επεσήμανε πως μόνο με τη λιτότητα δεν μπορούμε να πάμε παρακάτω και ότι «Το Ποτάμι» είναι ανοιχτό σε Ευρωπαϊκές συνεργασίες, που θα συμφωνούν και θα εκφράζουν τις θέσεις του, προκειμένου να επιτευχθεί  ο στόχος για ανάπτυξη της χώρας.
Αναφερόμενος, στην πρόσφατη επίσκεψή με τον Σταύρο Θεοδωράκη στις Βρυξέλες  και στις επαφές που είχαν εκεί με αξιωματούχους από τρεις διαφορετικές ευρωπαϊκές πολιτικές ομάδες, τους Ευρωσοσιαλιστές, του Πράσινους και του Φιλελεύθερους, επανέλαβε ότι την απόφαση για την ένταξη των ευρωβουλευτών που αναμένει να εκλέξει «Το Ποτάμι» θα την λάβει μετά τις ευρωεκλογές.
Τέλος υποστήριξε πως «Το Ποτάμι» θα παίξει ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις και στο εσωτερικό της χώρας, κάτι που φυσικά θα εξαρτηθεί  και από το εκλογικό αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών του Μαϊου.  

Αφισοκόλλησαν... την Ανγκέλα

Η Ανγκέλα Μέρκελ εφανίστηκε ξανά χαμογελαστή στους δρόμους της Γερμανίας για να εκπέμψει ασφάλεια και εμπιστοσύνη στο συμπατριώτη της μικροαστό. Οχι ακριβώς ή ίδια, αλλά οι φωτογραφίες της στις αφίσες του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος ενόψει ευρωεκλογών. Εγινε έτσι ξεκάθαρο με ποιό κριτήριο καλούνται να ψηφίσουν οι Γερμανοί στις 25 Μαϊου. Και στις ευρωεκλογές το όραμα, που φαίνεται να θέλει να πουλήσει η γερμανική Χριστιανοδημοκρατία είναι το όραμα της συνετής νοικοκυράς, η οποία δεν παρασύρεται σε περιττά έξοδα, που θα μπορούσαν να εκτροχιάσουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Κάποιοι δημοσιογράφοι τόλμησαν να αναρωτηθούν για αυτή την επιλογή, και γιατί δεν κοσμεί το πρόσωπο του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ τις προεκλογικές αφίσες, αφού αυτός θα είναι ο υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς δηλαδή, για την θέση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο πρώην πρωθυπουργός της Κάτω Σαξωνίας και ένας εκ των υποψηφίων της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης για την Ευρωβουλή, ο Ντέιβιντ Μακάλιστερ απάντησε ότι αυτό είναι το ισχυρότερο χαρτί του κόμματός του, συνεπώς αυτό θα πουλήσει.

“Αν είχαν τη Μέρκελ οι σοσιαλδημοκράτες το ίδιο θα έκαναν” είπε χαρακτηριστικά θέτοντας τέρμα στην συζήτηση. Η μόνη ελπίδα των άλλων κομμάτων είναι λοιπόν να μπερδευτούν οι οπαδοί της κυρίας Μέρκελ, ότι μπορεί να τους... φύγει για τις Βρυξέλλες αν την ψηφίσουν και να επιλέξουν κάποιο άλλο κόμμα. Αυτή είναι βεβαίως η φαιδρή πλευρά της υπόθεσης. Γιατί η σοβαρή λέει ότι η κυρία Μέρκελ θέλει οπωσδήποτε μια πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στις ευρωεκλογές, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για θεσμικές “μεταρρυθμίσεις” στην Ευρωπη κατά τα δικά της σχέδια και για αυτό και ρίχνεται και η ίδια στην προεκλογική μάχη. Μια μικρή γεύση για τα γερμανικά σχέδια πήραμε την περασμένη εβδομάδα από την “κουτσή” τραπεζική ένωση, που κάποιες πτυχές της εγκρίθηκαν και στο ευρωκοινοβούλιο, τόσο νερωμένες και νεφελώδεις, όσο χρειάζεται για να μην ενοχλείται το Βερολίνο.

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Κορνίζες με τη Μέρκελ

Ισως ένα δαιμόνιο επιχειρηματικό μυαλό να σκεφτεί, όσο είναι καιρός, να ρίξει στην αγορά κορνιζαρισμένες φωτογραφίες της Ανγκέλα Μέρκελ. Χωρίς τζάμι, για να μπορούν να της ασπάζονται κάθε πρωί οι προσκυνητές της “εξυγίανσης”, χωρίς να αισθάνονται την ψυχρότητα του παγωμένου γυαλιού. Και για να μπορούν ανεμπόδιστα να της πετούν βελάκια, αυτοί που συγχέουν την παγκόσμια επανάσταση με τον ακτιβισμό για εσωτερική κατανάλωση.
Είναι προφανώς μειωτικό για τους Ελληνες να βλέπουν μια ολόκληρη κυβέρνηση άλλοτε να παρατάσσεται στο αεροδρόμιο για να υποδεχτεί την “αυτοκράτειρα” της Ευρώπης και άλλοτε να ποντάρει στην μαγική επίδραση της μελιτζανοσαλάτας, για να της αποσπάσει μια τελικά “προβλεπόμενη” δήλωση, που με μπόλικη θέληση και λίγο ρετουσάρισμα μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ευνοϊκή.
Αλλά δεν είναι πάλι και τόσο αισιόδοξο να προσπαθεί η αντιπολίτευση να πείσει για την ύπαρξη εναλλακτικής λύσης με ατάκες μαχητικότητας, που προσπαθούν απλά να στριμώξουν κάτω από την ίδια ομπρέλα ασαφή και ετερόκλητα “αντιμερκελικά” συναισθήματα. Το “εμείς ή η Μέρκελ” απαντιέται εύκολα. Επειδή λίγο-πολύ το πρόσωπό της ταυτίζεται με συγκεκριμένες πολιτικές. Το πρόβλημα ξεκινάει, όταν πρέπει να οριστεί το “εμείς” και κυρίως τι ακριβώς θέλουμε “εμείς”.
Το μεγάλο όπλο της Μέρκελ είναι ότι κατορθώνει να πουλάει στο μέσο Γερμανό, αυτό που προηγουμένως τον έπεισε ότι είναι αυτό, που ο ίδιος θέλει. Συσπειρώνει όσους ακούμπησαν επάνω της τις ανασφάλειές τους. Αξιοποιεί σπασμωδικές κινήσεις των αντιπάλων της. Στέκεται “πάνω” και από τις προσωπικές επιθέσεις εναντίον της. Δεν έχει κανένα “όραμα” για την Ευρώπη, δεν θεωρεί παντοτινό κανένα πολιτικό της σύμμαχο. Ενδιαφέρεται να διασφαλίσει τα συμφέροντα ενός συγκεκριμένου κομματιού της γερμανικής οικονομίας. Και ξέρει να μετατρέπει την αδυναμία των άλλων σε δικό της πελονέκτημα.

Απέναντι σε μια πολιτικό, που έχει χαρακτηριστεί “τεχνικός της εξουσίας” δε μπορείς να αντιπαρατεθείς με μεγάλα λόγια και κινήσεις εντυπωσιασμού. Ειδικά όταν βρίσκεσαι στην θέση του πιο αδύναμου. Δεν θα καταβάλεις με τσιμπήματα τον ελέφαντα. Χρειάζεται να χτίσεις κάτι πιο μεγάλο, να κάνεις συμμαχίες, να βάλεις στόχους, που θα αποδείξουν και στον αγανακτισμένο και στον παραιτημένο, ότι έχεις να προτείνεις κάτι πιο ελπιδοφόρο από την απλή “μέρα με τη μέρα” επιβίωση, που εδώ και τέσσερα χρόνια του προτείνει με απίστευτη “συνέπεια” ο νεοφιλελευθερισμός.  

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

Η ζωή μετά... την Κομμισσιόν

Καθώς οι ευρωεκλογές πλησιάζουν και οι 28 Ευρωπαίοι Επίτροποι ετοιμάζονται να παραδώσουν τα χαρτοφυλάκια τους στο τέλος αυτού του χρόνου, ένα ερώτημα απασχολεί αυτούς που θα εγκαταλείψουν οριστικά το κτίριο Berlaymont στην καρδιά των Βρυξελλών: “τι θα κάνω μετά;

Η επαγγελματική “αποκατάσταση” πρώην επιτρόπων έχει απασχολήσει πολύ συχνά το δημόσιο διάλογο με αποκορύφωμα το 2010. Τότε από τους 13 επιτρόπους που αποχώρησαν, οι 6 βρήκαν “δουλειά” σε μεγάλες τράπεζες, εταιρείες συμβούλων ή επιχειρήσεις, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα περί σοβαρής “σύγκρουσης συμφερόντων”. Ιδιαίτερα πικάντικο έγινε το θέμα, όταν αποκαλύφθηκε ότι κάποιοι από αυτούς είχαν διευθετήσει ήδη τα “της επόμενης μέρας” ενόσω ακόμα ήταν “ενεργοί”.
Φυσικά και δεν είναι μόνο θέμα ηθικής. Ενας άνθρωπος που κρατάει στα χέρια του το τηλεκοντρόλ για να βάλει μπροστά ένα μεγάλο κομμάτι της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, λογικό είναι να λειτουργεί σαν μαγνήτης για επιχειρήσεις, που ξέρουν ότι η νομοθεσία που παράγεται καθημερινά στις Βρυξέλλες μπορεί να επηρεάσει τα κέρδη ή τις ζημιές τους.
Πιο κραυγαλέες ήταν ίσως οι περιπτώσεις των πρώην Επιτρόπων Γκύντερ Φερχόιγκεν και Τσαρλς ΜακΚρίβι. Ο πρώτος, Γερμανός στην καταγωγή διετέλεσε (με εντολή Σρέντερ) επίτροπος επιχειρηματικότητας και βιομηχανίας μέχρι τα τέλη του 2009. Τον Απρίλιο του 2010 αποφάσισε να εκμεταλλευτεί και να μεταλαμπαδεύσει την τεχνογνωσία του μέσω της EEC, “Εταιρείας Ευρωπαϊκής Εμπειρίας”, όπως και την ονόμασε. Η εταιρεία αυτή συμβούλων επιχειρήσεων, της οποίας ο Φερχόιγκεν κράτησε ποσοστό 50%, κρίθηκε “ύποπτη” και από την ίδια την επιτροπή της Κομμισσιόν που διερεύνησε το θέμα. Αλλά η ανάμιξη του Φερχόιγκεν με το χρηματοπιστωτικό και τραπεζικό κατεστημένο δεν περιορίστηκε μόνο εκεί, αφού ορίστηκε και αντιπρόεδρος του γερμανικού υποκαταστήματος της RBS (Royal Bank of Scotland), σύμβουλος της Ομοσπονδίας Γερμανικών Συνεργατικών Τραπεζών αλλά και συνεργάτης μιας ακόμα εταιρείας συμβούλων. Με άλλα λόγια κουράστηκε να δίνει... συμβουλές από τη στιγμή που εγκατέλειψε την Επιτροπή.

Προκλητική ήταν όμως και η περίπτωση του Ιρλανδού πρώην Επιτρόπου για θέματα εσωτερικής αγοράς και υπηρεσιών Τσάρλς ΜακΚρίβι. Προφανώς τα 119.177 ευρώ που λαμβάνει ως σύνταξη δεν του είναι αρκετά. Ο άνθρωπος, που είχε αποδώσει την χρηματοπιστωτική κρίση και τις συνέπειες της για το βρετανικό τραπεζικό σύστημα στην μεγάλη ...διαφάνεια της δράσης των τραπεζών θέλησε αμέσως μετά την αποχώρησή του από την Κομμισσιόν να ενταχθεί σε μια νεοσυσταθείσα τράπεζα επενδύσεων. Ο σάλος που προκλήθηκε ανάγκασε την Επιτροπή να του απαγορεύσει για ένα 12μηνο αυτή την μετακίνηση. Μετά την πάροδο όμως αυτού του χρόνου ο πολυμήχανος Ιρλανδός δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα να ενταχθεί σε ένα ίδρυμα που δραστηριοποιείται διεθνώς στην αγορά δομημένων ομολόγων, ενώ εισήλθε και στο διοικητικό συμβούλιο της Ryanair με στόχο να την “συμβουλεύει” για τις σχέσεις με την ΕΕ...

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτοί οι δύο. Η Αυστριακή Μπενίτα Φερέρο Βάλντνερ, πρώην επίτροπος για διεθνείς σχέσεις και στη συνέχεια για το εμπόριο μεταπήδησε στα υψηλά κλιμάκια μιας πολυεθνικής ασφαλιστικής εταιρείας με έδρα το Μόναχο.
Η Βουλγάρα Μεγκλένα Κούνεβα, που ασχολείτο με θέματα προστασίας του καταναλωτή πήρε το Μάιο του 2010 την άδεια να ενταχθεί στο ΔΣ της γαλλικής τράπεζας BNP Paribas.
O Βέλγος Λουί Μισέλ Επίτροπος για την ανάπτυξη και την ανθρωπιστική βοήθεια και κατόπιν ευρωβουλευτής επίσης διετέλεσε για ένα διάστημα μέλος του ΔΣ μιας ασφαλιστικής εταιρείας της πατρίδας του.
Ο Μαλτέζος Τζο Μποργκ πρώην επίτροπος για θέματα θαλάσσιας πολιτικής και αλιείας έγινε επίσης σύμβουλος ενός λόμπυ με έδρα τις Βρυξέλλες, για υποθέσεις του ναυτιλιακού τομέα...
Ολα τα παραπάνω, που τις περισσότερες φορές έκλεισαν ως νομότυπα επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι ο μηχανισμός της ΕΕ και οι μεγάλες επιχειρήσεις που εκπροσωπούν συμφέροντα τραπεζών ή μεγάλων βιομηχανιών λειτουργούν πολύ συχνά σαν συγκοινωνούντα δοχεία...

Τι θα γίνει τώρα; Τουλάχιστον οι μισοί από τους 28 τωρινούς επιτρόπους με πρώτο και... καλύτερο τον ίδιο το Μπαρόζο θα μείνουν “άνεργοι” στις αρχές του 2015. Οργανώσεις που ασχολούνται με τον έλεγχο της διαφάνειας στη λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών, ζητούν να επεκταθεί σε τριετία το διάστημα απαγόρευσης για την μεταπήδηση πρώην επιτρόπων σε καίριες θέσεις του ιδιωτικού τομέα. Θα ακουστούν οι εκκλήσεις και θα αποτρέψει μια τέτοια ρύθμιση την προφανέστατη διαπλοκή; Οσο καλή θέληση και αν έχει κανείς μάλλον δυσκολεύεται να το πιστέψει...

Δημοσιεύεται στο περιοδικό Αντίποινα

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

Η τιμωρία και η αιτιολόγησή της

Η 28η Οκτωβρίου 2010 θα πρέπει να περάσει στην ιστορία, ως η μέρα που άλλαξε τη φύση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στο Συμβούλιο των Βρυξελλών η Ανγκέλα Μέρκελ έβαζε θέμα να “παγώσουν” τα δικαιώματα κρατών μελών που δεν τηρούν τους κανόνες της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Αυτό όμως που σοκάρισε τους ακροατές της, πρωθυπουργούς των άλλων ευρωπαϊκών χωρών δεν ήταν τόσο η ιδέα της “τιμωρίας”, όσο η αιτιολόγησή της. Η γερμανίδα καγκελάριος εξίσωσε ουσιαστικά την τήρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την τήρηση των κριτηρίων του Μάαστριχτ. Ηταν μια αντίληψη, που μπορεί να φώλιαζε σε πολλά προτεσταντικά, μικροαστικά μυαλά αλλά δεν είχε ξεστομίσει κανείς ξανά σε αίθουσα συνόδου κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών.
Φυσικά και υπήρξαν αντιδράσεις, από αρκετούς άλλους πολιτικούς και η κυρία Μέρκελ προτίμησε να μην πιέσει άλλο για το θέμα, ξέροντας ότι εν μέρει είχε πετύχει αυτό που ήθελε. Από εκείνη τη μέρα η δογματική προσήλωση στη λιτότητα είχε ουσιαστικά εισβάλει στις συνειδήσεις πολλών ως μια ανθρώπινη “αξία”. Με αυτή τη λογική θα αποφάσιζε να κινηθεί ουσιαστικά η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία από κείνο το σημείο και μετά, έστω και αν κάποιοι από τους μετέχοντες στις συνόδους κορυφής δεν είχαν κατανοήσει τι είχε συντελεστεί μέσα στο μυαλό τους.
Για τους Γερμανούς βεβαίως δεν ήταν τίποτα το καινούριο. Η αμαρτία πρέπει να τιμωρείται και ίσως και να ήταν αυτός ο λόγος, που οι γενιές που αμάρτησαν στις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα αποφάσισαν για άλλες τόσες δεκαετίες περίπου να δείξουν μια εγκράτεια και σεβασμό προς τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.


Η κυρία Μέρκελ όμως δεν αισθάνεται ότι τη βαραίνει καμιά αμαρτία. Η μοναδική υποχρέωση που φαίνεται να νοιώθει, είναι να ικανοποιεί κάθε φορά, αυτό που φαντάζει σαν κυρίαρχο στην κοινή γνώμη, να ενισχύει τάσεις που πλειοψηφούν, να αποφεύγει να πει δυσάρεστες αλήθειες σε ψηφοφόρους, που δεν θέλουν να τις ακούσουν. Στο παρελθόν δεν έχει διστάσει να υποστηρίξει ανάλογα με τις περιστάσεις εκ διαμέτρου διαφορετικές θέσεις Ετσι πορεύτηκε μέχρι τώρα και πορεύτηκε καλά (για την ίδια) αντικαθιστώντας με ένα παγερό πρακτικισμό την έλλειψη του οποιουδήποτε μακρόπνοου σχεδίου. Το πρόβλημα είναι όμως ότι στην Ευρώπη δεν υπάρχει μια ενιαία κοινή γνώμη, για να παίξει το ρόλο της πυξίδας για την γερμανίδα πολιτικό και έτσι αυτή η τακτική δε μπορεί να εφαρμοστεί. 

Το αποτέλεσμα είναι να φαίνεται η γύμνια μιας ευρωπαϊκής πολιτικής, που “επιβιώνει” όσο απλόχερα την ταϊζουν με αριθμούς. Η γύμνια αυτή οδηγεί βεβαίως σε δυσφορία, διαφωνίες, συγκρούσεις, λειτουργεί διχαστικά για την Ευρώπη. Αυτά που περιμένει η γερμανική κοινή γνώμη απομακρύνονται ακόμα περισσότερα από εκείνα που προσδοκούν άλλοι λαοί. Κι όσο οι άλλοι λαοί θα παραμένουν διχασμένοι μεταξύ τους, θα σκέφτονται πώς θα σώσει ο καθένας το τομάρι του δεν θα έχουν να περιμένουν τίποτα από το Βερολίνο. Θα ακούν απαντήσεις σαν εκείνη που άκουσε ο πρόεδρος της Κύπρου όταν τηλεφώνησε μέσα στην απόγνωσή του την γερμανίδα καγκελάριο: “Νομίζω πρέπει να μιλήσετε με την τρόικα”.

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Αυτά ποιός θα τα μετρήσει;

Μάθαμε λοιπόν εδώ και πέντε χρόνια να ακούμε τι λένε οι αγορές, να προσπαθούμε να τις καλοπιάσουμε, να φοβόμαστε τα καπρίτσια τους. Συνειδητοποιήσαμε πόσο σημαντικοί είναι οι “δείκτες” για μια οικονομία. Βομβαρδιζόμαστε από ειδήσεις για τα σκαμπανεβάσματά τους.
Ξεχάσαμε ότι οι δείκτες είναι για να υπηρετούν ανθρώπους και όχι το αντίστροφο. Και το χειρότερο: Βάλαμε στην άκρη όλα αυτά που δε μπορούν να μετρηθούν με αυστηρά οικονομικούς όρους. Και είναι πολλά:

-Τι συνέπειες θα βιώσουμε από την εισβολή στη ζωή μας όχι απλά όρων αλλά καταστάσεων, που περιγράφουν οι επιστήμονες σαν “κατάθλιψη” ή “διπολική διαταραχή”, ψυχικών ασθενειών, που μέχρι πριν μερικά χρόνια θεωρούσαμε ως μάστιγα του “ξενέρωτου Βορρά”;
-Τι θα κοστίσει στο σύστημα υγείας η “αδιαφορία” ή η οικονομική “αδυναμία” εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων να κάνουν μια προληπτική εξέταση, που θα μπορούσε να προλάβει αυτά που ίσως βρουν αύριο μπροστά τους;
-Τι παρενέργειες θα έχει για όλους μας η λαδομπογιά και το βερνίκι, που αναπνεύσαμε τους δύο τελευταίους χειμώνες καμένα στα τζάκια και τις σόμπες;
-Πόσο θα κοστίσει στην οικονομία η “διαρροή” των καλύτερων εγκεφάλων της, προς χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά ή ακόμα μακρύτερα, όπου προσφέρουν γνώσεις και δημιουργικότητα;

Μπορούν αυτά να αποτυπωθούν σε δείκτες; Μπορεί να αποτυπωθεί η παραίτηση κάποιων, ο θυμός άλλων, οι φιλίες που χάλασαν, οι οικογένειες που διαλύθηκαν, τα σκοτωμένα όνειρα, οι διχασμοί του μνημονίου; Μπορουν να κοστολογηθούν τα μικρά και ασήμαντα, που “δεν κάναμε” γιατί δεν είχαμε όρεξη ή γιατί απλά δεν μας “έπαιρνε”.

Κάποιοι οικονομολόγοι ερευνούν ήδη προς τέτοιες κατευθύνσεις. Αυτοί θα καταγράψουν μόνο το πρόβλημα. Ισως να το καταστήσουν ως ένα βαθμό και μετρήσιμο. Αλλά δεν θα το λύσουν. Θα το λύσουμε εμείς. Οταν μετρήσουμε και “μετρηθούμε” με όλα αυτά που χάθηκαν από μέσα μας. Οταν πιστέψουμε, ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε αυτούς, που παίζουν με τις ζωές μας κρυμμένοι πίσω από δείκτες.

Περί υποψηφιότητας

Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

Μερικές πρώτες σκέψεις για την Ευρώπη

Από τον Κώστα Αργυρό

Τι κρίνεται σε αυτές τις ευρωεκλογές και γιατί η ψήφος μας δεν θα πρέπει να πάει “χαράμι”;
Τι ρόλο θα παίξουν οι ευρωβουλευτές στις διεργασίες της επόμενης περιόδου;

Σε ένα αδύναμο και ακόμα περισσότερο σε ένα διαλυμένο κοινωνικό κράτος είναι αδύνατο να υπάρξει “επανεκκίνηση” της οικονομίας. Το ευρωκοινοβούλιο υπήρξε τα τελευταία χρόνια σαφώς πιο προωθημένο από άλλα όργανα της ΕΕ σε θέματα προστασίας του κοινωνικού κράτους, της εργασιακής ασφάλειας, της κοινωνικής συνοχής γενικότερα. Δε μπόρεσε όμως να αποτρέψει τις συνέπειες της ολοκληρωτικής επίθεσης του νεοφιλελευθερισμού. Δε μπόρεσε να αποτρέψει τη δημιουργία ολόκληρων στρατιών ανέργων. Σε χώρες που επιβλήθηκαν προγράμματα “προσαρμογής” από τα έξω ουσιαστικά καταστρατηγήθηκε το ίδιο το κοινωνικό κεκτημένο. Δημιουργήθηκαν στρατιές ανέργων, ανασφάλιστων, αστέγων...

Κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει για τα “λάθη” που έγιναν. Και κυρίως η Ευρώπη θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με την αποκατάσταση των αδικιών που συντελέστηκαν. Θα χρειαστεί λοιπόν μια νέα πλειοψηφία, που θα βάλει σαν κεντρικό της στόχο την αποκατάσταση της κοινωνικής συνοχής. Μόνο έτσι θα μπορέσει να γίνει σοβαρή συζήτηση και να υπάρξουν υλοποιήσιμες πρωτοβουλίες και για μια βιώσιμη ανάπτυξη, που δεν θα αποκλείει μεγάλο μέρος της κοινωνίας και θα μπορέσει να μειώσει τα μεγάλα χάσματα, που έχουν δημιουργηθεί τόσο μεταξύ Βορρά-Νότου όσο και μεταξύ πλούσιων και φτωχών ακόμα και στις πιο κερδισμένες από την κρίση χώρες.

Ο διακυβερνητισμός και η “επανεθνικοποίηση” υποσκάπτουν τα θεμέλια και τις αρχές της ΕΕ και απομακρύνουν τους πολίτες από την ευρωπαϊκή ιδέα. Οι έκτακτες λύσεις, που επιβλήθηκαν συνήθως από τους μεγάλους της ΕΕ, και “σερβιρίστηκαν” στους υπολοίπους, παρακάμπτοντας τις βασικές διαδικασίες λειτουργίας της ΕΕ αποδείχθηκαν κακές, όπως στο μεταξύ παραδέχονται πολλοί και από εκείνους που τις προώθησαν. Τα μυστικά δείπνα, οι αποφάσεις της νύχτας, οι αμφίσημες και διφορούμενες ανακοινώσεις είναι σε βάρος των λιγότερο ισχυρών κρατών αλλά και της μεγάλης πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών κοινωνιών, που βλέπει να αποφασίζονται ερήμην της πράγματα που αδυνατεί να κατανοήσει. Η κοινή γνώμη βομβαρδίζεται πλέον καθημερινά με “αποκαλύψεις” για διαλόγους μεταξή ηγετών, που προκαλούν ανατριχίλα για τον κυνισμό τους και δείχνουν πόσο αδιάφορη και αλλαζονική ήταν συχνά η πολιτική ηγεσία, που δεν αισθανόταν καν την ανάγκη να λογοδοτήσει για τις συνέπειες των πράξεων της.
Το κοινοβούλιο θα πρέπει να αναβαθμιστεί και ουσιαστικά και όχι μόνο στα λόγια. Οι ευρωβουλευτές θα πρέπει να διεκδικήσουν το ρόλο, που τους αναλογεί στη νέα Ευρώπη, χωρίς κομματικές παρωπίδες και χωρίς φοβίες. Τίποτα δεν χαρίζεται και τίποτα δεν είναι πλέον αυτονόητο, σε μια εποχή που ακόμα και θεμελιώδεις αρχές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας δείχνουν να αμφισβητούνται. Χρειάζεται διαρκής επαγρύπνηση, ενημέρωση, σύναψη σχέσεων και δημιουργία “δικτύων” με ευρωβουλευτές από άλλες χώρες με στόχο να σταματήσει η ΕΕ να λειτουργεί υπό το καθεστώς “έκτακτης ανάγκης”. Η τακτική του “διαίρει και βασίλευε”, που υπέθαλψαν τόσο οι μεγάλες χώρες όσο και το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο από την αρχή της κρίσης, μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσα από συμμαχίες των μικρών και μεσαίων χωρών, που έχουν κοινά συμφέροντα και όχι με τη λογική “ο καθένας κοιτάει το τομάρι του”.

Οι μεγάλες θεσμικές αλλαγές δε μπορεί να επιβληθούν από τους μεγάλους, ούτε να γίνουν με μια αποκλειστικά οικονομίστικη λογική. Ολοι συζητούν για την ανάγκη μεγάλων θεσμικών αλλαγών για να μην ξαναβρεθεί η ΕΕ ανοχύρωτη απέναντι στην οποιαδήποτε απρόβλεπτη κρίση. Αυτό δεν θα γίνει προφανώς εν αγνοία του ευρωκοινοβουλίου. Χρειάζεται λοιπόν να ξεπεραστεί η λογική, που έχει κυριαρχήσει μέχρι τώρα με την πλήρη υποταγή στις επιθυμίες των αγορών. Χρειάζεται επίσης να ξεπεραστεί η λογική της “τιμωρίας” για χώρες που μπορεί να παραβίασαν συμφωνίες, αλλά δεν έχουν και την ισχύ για να ξεχαστούν τα στραβοπατήματά τους, όπως συχνά έγινε με τα “μεγάλα ψάρια”. Χωρίς κοινοτική αλληλεγγύη, χωρίς μέτρα που θα συμπληρώσουν τη λειψή “ΟΝΕ” που παρέμεινε μόνο νομισματική και δεν ήταν ποτέ οικονομική ένωση είναι σίγουρο ότι η πίεση προς τις χώρες του Νότου θα συνεχιστεί και θα οδηγήσει σε απρόβλεπτες εξελίξεις. Υπάρχει μια σειρά από ιδέες για τη στήριξη των ασθενέστερων οικονομιών και τον περιορισμό της ανεξέλεγκτης δράσης των “αγορών”, που κάθε άλλο παρά απρόσωπες είναι. Ο φόρος στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, τα ευρωομόλογα, ένα ενιαίο ταμείο αλληλεγγύης για τους άνεργους, η επιδότηση των παιδιών μέχρι κάποια ηλικία με ένα σταθερό ποσό από κοινοτικά ταμεία, η απευθείας ενίσχυση από την ΕΕ νέων με καινοτόμες ιδές είναι μόνο μερικές από τις ιδέες που έχουν κατά καιρούς πέσει στο τραπέζι και έχουν μπλοκαριστεί από διάφορα συμφέροντα.

Οι ευρωβουλευτές θα πρέπει να έχουν ανοιχτή γραμμή με τους πολίτες και όχι με τα λόμπι. Ενας από τους λόγους για την απαξίωση της Ευρώπης και του ευρωκοινοβουλίου είναι ότι συχνά τα μέλη του, που στο παρελθόν έτσι κι αλλιώς εκλέγονταν στη χώρα μας με λίστα, δεν ένοιωθαν την ανάγκη να λογοδοτήσουν σε κάνεναν. Δεν ενδιαφέρονταν να έχουν καμιά επαφή με τους πολίτες. Η πενταετία τους ήταν εξασφαλισμένη και κατά συνέπεια πολλοί από αυτούς θεωρούσαν ότι όσο το λιγότερο ασχολούνται μαζί μας τόσο το καλύτερο.
Οι μόνοι, που έδειχναν ενδιαφέρον για τη νομοθετική δράση του ευρωκοινοβουλίου ήταν οι εκπρόσωποι των λόμπις που γνωρίζουν βεβαίως ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται ή “μπλοκάρονται” εκεί μπορεί να σημαίνουν δισεκατομύρια κέρδη ή ζημιές για τις εταιρείες τους. Αυτό θα πρέπει να αλλάξει. Στην εποχή του ίντερνετ και των κοινωνικών μέσων δικτύωσης είναι “εύκολο” να έχει κανείς ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με τους πολίτες, να πληροφορείται σταθερά για τις ανάγκες τους τις ανησυχίες τους, τα προβλήματά τους και να τους ενημερώνει για τις δραστηριότητές του. Το ευρωκοινοβούλιο δε μπορεί να είναι “μαυσωλείο”, δε μπορεί να είναι ένα κλειστό κλαμπ, που το ξεχνάμε κάθε φορά αφού μετρηθούν τα κουκιά στις ευρωεκλογές.

Το περιβάλλον δε μπορεί να πληρώσει τα σπασμένα της κρίσης. Με αφορμή την τεράστια χρηματοπιστωτική κρίση, που στη συνέχεια μετατράπηκε και σε κρίση χρέους για πολλά κράτη της ΕΕ είδαμε την ΕΕ να “νερώνει” πολύ το κρασί της σε ότι αφορά τους φιλόδοξους στόχους της για την προστασία του περιβάλλοντος. Είδαμε τα διάφορα λόμπι να φρενάρουν πρωτοβουλίες, που είχαν εξαγγελθεί ακόμα και από τους αρχηγούς των ισχυρότερων κρατών της Ευρώπης. Ακόμα και η κοινή γνώμη δείχνει συχνά να αποδέχεται το γεγονός ότι η προστασία του περιβάλλοντος μπορεί να θυσιαστεί στο βωμό μιας αφηρημένης ιδέας της “ανάπτυξης”. Οι ευρωβουλευτές οφείλουν να αντιμετωπίσουν αυτή την αντίληψη. Οι Ευρωπαίοι πολίτες θα πρέπει να κατανοήσουν και το μεσοπρόθεσμο κόστος, που μπορεί να έχουν “έκτακτα” μέτρα, που τώρα παρουσιάζονται σαν “ευεργετικά” για την οικονομία.

Η Ευρώπη θα αλλάξει σημαντικά μέσα στην ερχόμενη πενταετία. Αυτό είναι κάτι που ομολογούν ακόμα και οι εχθροί της. Η κατεύθυνση που θα έχουν αυτές οι αλλαγές θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό και από τους συσχετισμούς που θα δημιουργηθούν σε Βρυξέλλες και Στραβούργο.
Η κρίση έχει αποδείξει ότι δε μπορείς να λύσεις τα προβλήματα του σήμερα με συνταγές του χθες. Το πολιτικό σύστημα δείχνει όμως προσκολλημένο σε τέτοιες λογικές και προσεγγίσεις.

Οι κοινωνίες είναι συχνά πολύ πιο μπροστά από τους πολιτικούς τους, που συνεχίζουν να ζουν στο δικό τους κόσμο. Για αυτό και χρειάζονται νέες καινοτόμες, “ασυνήθιστες” προσεγγίσεις σε ένα κόσμο που φαντάζει ολοένα και πιο απρόβλεπτος. Χρειάζονται και νέοι άνθρωποι που δεν θα μένουν προσκολλημένοι σε παλαιοκομματικές λογικές και θα έχουν ανοιχτά τα αυτιά τους και τα μάτια τους στην κοινωνία.


Κώστας Αργυρός

Γιατί κατεβαίνω στις ευρωκλογές

Φίλες και φίλοι

Eπειδή τις θέσεις μας πρέπει να τις φτιάχνουμε και μόνοι μας.
Επειδή είχα βαρεθεί να λέω και κυρίως να ακούω τη φράση “δεν ξέρω τι να ψηφίσω”.
Επειδή στο ευρωκοινοβούλιο κρίνεται συνεχώς η “καθημερινότητά” μας.
Επειδή μέσα από τη δουλειά μου όλα αυτά τα χρόνια και ειδικά την τελευταία πενταετία χαίρομαι να συναντώ ανθρώπους που “το παλεύουν όπως μπορούν” και στεναχωριέμαι με εκείνους που “δεν την παλεύουν άλλο”.
Επειδή Ευρώπη για μένα σημαίνει το σπίτι μου και όχι κάποιοι απρόσωποι γραφειοκράτες.
Επειδή ο κόσμος τις περισσότερες φορές προχωράει εξαιτίας μιας “τρέλας”.
Επειδή πολλοί φίλοι και γνωστοί μου είπαν “τόλμησέ το”.
Επειδή η σημερινή Ελλάδα και η Ευρώπη απέχουν πολύ από αυτό, που ονειρευόμαστε.
Επειδή τα κλασσικά κόμματα αλλάζουν ονόματα, αλλά όχι μυαλά.
Επειδή κουράστηκα να ακούω νέους ανθρώπους να με ρωτάνε αν πρέπει “να την κάνουν για έξω”.
Επειδή έχω δει και καλούς και κακούς ευρωβουλευτές και ξέρω τι κάνει τη διαφορά.
Επειδή με παλιά υλικά δεν θα δούμε καινούριες συνταγές.
Επειδή στην πολιτική σίγουρα δεν υπάρχουν “Μεσσίες” ή “Φωστήρες”.
Επειδή ο Σταύρος μου είπε απλώς “μπες γερά” χωρίς όρους, χωρίς παζάρια, χωρίς μισόλογα.
Επειδή η “πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν” αξίζει την προσπάθεια.

Γι αυτό αποφάσισα να είμαι υποψήφιος για τις ευρωεκλογές με “Το Ποτάμι”.
Ετσι απλά.

Κώστας Αργυρός

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Οταν ρωτούν οι μαθητές

Συνέντευξη στον "Ανατολικό Παλμό"

των μαθητών Σδράνη Ιάσονα, Ζάραγκα Θωμά και Σούτζιο Σωκράτη


"Ο δημοσιογράφος Κώστας Αργυρός είναι ίσως από τους λίγους που γνωρίζουν τόσο καλά τα ζητήματα της Ε.Ε. και τα οποία πρόβαλε με μοναδικό τρόπο μέσα από την εκπομπή του 27 (που έγιναν 28) της Ευρώπης. Έτσι δεν είχαμε παρά να τον αναζητήσουμε και να του θέσουμε καίρια ερωτήματα σχετικά με την Ευρώπη."

Διαβάστε τη συνέντευξη εδώ.

Ορεξάτοι Επίτροποι

Ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε τρεις. Επτά συνολικά από τους σημερινούς Επιτρόπους της ΕΕ θα “παγώσουν” από τις 19 Απριλίου τις δραστηριότητές τους και θα ριχτούν στον αγώνα διεκδίκησης της ψήφου των συμπολιτών τους στις ευρωεκλογές του Μαΐου. Μόνο ένας από αυτούς, ο Κάρελ ντε Χουχτ κατεβαίνει συμβολικά, στην 12η θέση των Φιλελευθέρων του Βελγίου. Ολοι οι υπόλοιποι θα είναι επικεφαλής στα ψηφοδέλτιά τους και κατά πάσα πιθανότητα θα εκλεγούν κιόλας. Κάποιοι θα τρέξουν να πουν, ότι το κάνουν γιατί το “ευρωβουλευτιλίκι” είναι μια σίγουρη δουλειά. Ομως η εμπειρία του παρελθόντος δείχνει ότι για έναν πρώην Επίτροπο μάλλον δεν αποτελεί πρόβλημα η εξεύρεση μιας πολύ πιο καλοπληρωμένης εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Ασε, που και το ποσό της σύνταξής τους κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητο είναι.
Ο λόγος, που όλοι αυτοί οι έμπειροι και καλοπληρωμένοι πολιτικοί από τον Φινλανδό Όλι-“Κουράγιο Ελλάδα”-Ρεν μέχρι τον Ιταλό Αντόνιο Ταγιάνι, από τη Λουξεμβούργια Βίβιαν Ρέντινγκ, μέχρι τον Πολωνό Γιάνους Λεβαντόφσκι, από τον Κροάτη Νέβεν Μίμιτσα μέχρι τον Σλοβάκο Μάρος Σέβτσοβιτς αποφάσισαν να περάσουν τα επόμενα πέντε χρόνια της ζωής τους μέσα στο ευρωκοινοβούλιο δε μπορεί να είναι μόνο ματαιοδοξία. Κάτι θα γνωρίζουν για να δηλώνουν “ορεξάτοι” να συνεχίσουν να ασχολούνται με την Ευρώπη, από μια θέση τυπικά κατώτερη αυτής που κατέχουν σήμερα.
Γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι θα “παιχτεί” εκεί. Η Ευρώπη, όπως μοιάζει σήμερα είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα πάει πολύ μακριά. Αυτό το ομολογούν φίλοι και εχθροί. Χρειάζεται σημαντικές αλλαγές σε πάρα πολλά πεδία. Αλλαγές που δεν θα περάσουν “ξώφαλτσα” από το κοινοβούλιο αλλά θα συζητηθούν και θα εγκριθούν ή θα μπλοκαριστούν από αυτό. Αλλαγές που δεν πρέπει να υπαγορευτούν αποκλειστικά από τις “αγορές” ή τις ισχυρές κυβερνήσεις της Ευρώπης.
Θα έχει λοιπόν ενδιαφέρον να είσαι ευρωβουλευτής. Για κάποιον, που ξέρει πώς αποφασίζονται τα πάντα στην Ευρώπη, ίσως να είναι και λίγο “σέξι”. Ειδικά αν ονειρεύεται να ξανακάνει και την ιδέα της Ευρώπης “σέξι”.
Οχι βεβαίως με την έννοια, που μπορεί να το κατανοούν κάποιοι, που φαντάζονται το ευρωκοινοβούλιο ως οίκο ευγηρίας ή εξορία για “κουρασμένους” ή ανεπιθύμητους εθνικούς βουλευτές, ως διέξοδο για ξεπεσμένες τηλεπερσόνες, καταφύγιο για γυρολόγους της πολιτικής.

Οποιος ετοιμάζεται για την ευρωβουλή “ανόρεχτα” είναι καλύτερο να μείνει εδώ. Γιατί όσες φορές οι “ανόρεχτοι” πήγαν να γράψουν ιστορία μας παρέδωσαν μουτζούρες.

Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

Ενας κύκλος έκλεισε

Οι "27 της Ευρώπης" δεν θα γίνουν μάλλον ποτέ "28 της Ευρώπης". Εμείς κρατάμε τα καλά από όσα ζήσαμε τρια χρόνια χάρις σε αυτή την εκπομπή και πάμε για άλλα...

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

Πες τι θες, όχι μόνο τι φοβάσαι


Πριν από 18 μήνες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να ανοίξει ένα μεγάλο “Διάλογο Πολιτών” με στόχο να καταγράψει τις απόψεις των Ευρωπαίων για το πώς θα ήθελαν να μοιάζει η Ευρώπη το 2020. Στην πρώτη από τις 51 ανοικτές συζητήσεις που ακολούθησαν σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης (ανάμεσά τους η Θεσσαλονίκη και το Ηράκλειο) η Επίτροπος Βίβιαν Ρέντινγκ κάλεσε τους πολίτες να μοιραστούν με τα επίσημα όργανα της ΕΕ “τους φόβους, τα όνειρα και τις ελπίδες τους” για την Ευρώπη.
Ενάμιση χρόνο μετά, πολίτες που συμμετείχαν σε τέτοιες ανοικτές συζητήσεις συγκεντρώθηκαν στις Βρυξέλλες για να συνοψίσουν κατά κάποιο τρόπο τα όσα ακούστηκαν σε όλους αυτούς τους διαλόγους, στους οποίους υπολογίζεται ότι πήραν μέρος περίπου 16.000 άνθρωποι.
Οσο επιφυλακτικός και αν είναι κανείς απέναντι στην ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, όσο προβληματικές και αν είναι τέτοιες “πρωτοβουλίες από τα πάνω” δε μπορεί παρά να παραδεχτεί ότι η ιδέα ήταν ενδιαφέρουσα και δείχνει την προσπάθεια της Επιτροπής να “ακούσει” τουλάχιστον τι απασχολεί τους Ευρωπαίους. Ενστάσεις υπάρχουν φυσικά πάντοτε για τέτοιες “φόρμουλες”, που έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν να καλύψουν τη μεγάλη πλειοψηφία των κοινωνιών αλλά περιορίζονται συνήθως σε κάποιες “ελίτ” ή τέλος πάντων σε αυτούς, που απλά ενδιαφέρονται για το “τι τρέχει στην Ευρώπη” και πώς αυτό θα μπορούσε να βελτιωθεί.
Ενα πρώτο και σημαντικό συμπέρασμα, που θα μπορούσε να εξάγει κανείς από αυτές τις συζητήσεις είναι ότι πιο εύκολο είναι να εξωτερικεύσει κανείς τους φόβους του, παρά τις ελπίδες του για την Ευρώπη. Και αυτό δεν είναι άσχετο με την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σήμερα στην ήπειρό μας εξαιτίας της κρίσης. Πολλοί Ευρωπαίοι αρνούνται, διαμαρτύρονται, εξοργίζονται αλλά συνήθως δεν έχουν κάτι να αντιπροτείνουν. Εχουν φυσικά δίκιο ως προς την επιφυλακτικότητά τους. Λόγοι υπάρχουν πολλοί. Αυτό που έδειξε να κυριαρχεί στις συζητήσεις ήταν ο προβληματισμός για την γιγάντωση των ανισοτήτων, το “παράπονο” για την άλλοτε πολυδιαφημισμένη “σύγκλιση” στην Ευρώπη που δεν ήρθε ποτέ. Οι πολίτες έδειξαν επίσης ανήσυχοι για το γεγονός ότι έξι δεκαετίες μετά την ίδρυσή της και παρά τις μεγάλες διευρύνσεις, που συνοδεύτηκαν από εορταστικές εκδηλώσεις και ένα κατά καιρούς κλίμα ευφορίας, ακόμα δεν υπάρχει μια ευρωπαϊκή “ταυτότητα”.
Αλλα ζητήματα που αναφέρθηκαν, είναι αυτά που καταγράφουν και οι κατά καιρούς δημοσκοπήσεις. Οι Ευρωπαίοι θέλουν να συμμετέχουν συχνά σε διαδικασίες λήψης αποφάσεων αλλά δεν βρίσκουν πάντοτε τον τρόπο. Θεωρούν “αδιαφανείς” πολλές από τις θεσμοθετημένες αυτές διαδικασίες και κατατάσσουν την διαφθορά, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, στην πρώτη θέση των προβλημάτων που τους απασχολούν. Κάτι που προκαλεί δυσπιστία και συχνά οδηγεί απλά στην απόρριψη.
Ενώ λοιπόν οι φόβοι και οι ανησυχίες είναι εύκολο να καταγραφούν, το δύσκολο είναι να προτείνει κανείς πως θα μπορούσε επιτέλους η Ευρώπη να “έρθει κοντά στους πολίτες” όπως συχνά διατείνονται οι φιλόδοξες εκστρατείες της. Μερικές “φιλολογικές” συζητήσεις προφανώς και δεν αρκούν. Αφού λοιπόν η Επιτροπή πήρε αυτή την πρωτοβουλία και ενώ η θητεία της βαδίζει πλέον προς το τέλος, αυτό που θα μπορούσε να σκεφτεί και να αφήσει σαν παρακαταθήκη στην επόμενη Κομμισσιόν από τις αρχές του 2015, είναι οι τρόποι για να μην περιορίζονται οι πολίτες απλά στην καταδίκη όσων δεν τους αρέσουν αλλά και να μπορούν να κάνουν κάτι για να τα αλλάξουν. Αλλά φυσικά για να το καταλάβουν αυτό κάποιοι υπάλληλοι ενός τεράστιου μηχανισμού με παγιωμένες δομές και αντιλήψεις θα έπρεπε πρώτα οι ίδιοι οι πολίτες να δείξουν το στοιχειώδες ενδιαφέρον. Πηγαίνοντας κατ' αρχήν να ψηφίσουν στις ευρωεκλογές και όχι αφήνοντας την σύνθεση του ευρωκοινοβουλίου στα χέρια των επαγγελματιών της πολιτικής ή εκείνων, που απλά θέλουν να το “διαλύσουν” εκ των έσω.