Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Ο Ζακ, ο Πεπ και η Ευρώπη

Ο 90χρονος Ντελόρ και ο 45χρονος Γκουαρντιόλα με τις «παρεμβάσεις» τους αυτή την εβδομάδα μας έδειξαν ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο ...βασίλειο αυτής της συγκεντρωτικής ΕΕ

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

Η απόσταση, που τους χωρίζει είναι ηλικιακά τεράστια. Ο ένας συμπλήρωσε τα 90 την περασμένη εβδομάδα και έδωσε αφορμή για να θυμηθεί ο ευρωπαϊκός τύπος το έργο του ως ενός από τους λίγους «σοφούς οραματιστές» της ηπείρου μας. Ο άλλος έχει ακριβώς τα μισά του χρόνια και θεωρείται ένας από τους «εμπνευσμένους νεωτεριστές» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Και οι δύο με τις τόσο «διαφορετικές» παρεμβάσεις τους έδειξαν στην ουσία τις δύο όψεις ενός ...νομίσματος που αρχίζει να προκαλεί αμφιβολίες για το μέλλον του.
Ο Ζακ Ντελόρ ήταν από τους αρχιτέκτονες της ευρωπαϊκής οικονομικής ένωσης. Το σχέδιο του είχε γεννηθεί πριν τη γερμανική επανένωση και ίσως να μην είχε υλοποιηθεί ποτέ, αν το 1990 οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι μαζί με τις ΗΠΑ δεν αποφάσιζαν να κάνουν δώρο στη διχασμένη μεταπολεμικά χώρα το «αδιαίρετό» της. Ο άλλοτε ισχυρός πρόεδρος της Κομισιόν φροντίζει όμως τα τελευταία χρόνια να τονίζει σε κάθε ευκαιρία ότι η αρχιτεκτονική του κοινού νομίσματος είναι λανθασμένη και οδηγεί στην καταστροφή. Σε δραματικούς τόνους προειδοποιεί ότι «η Ευρώπη κλυδωνίζεται ανάμεσα στην επιβίωση και στην παρακμή». Η διαπίστωσή του αυτή δεν είναι καινούρια, αφού οι πρώτες του σχετικές αναφορές έγιναν ήδη από το 1997. Σήμερα επισημαίνει σε μάλλον δραματικό ύφος: «Αυτό το σύστημα σήμερα (της Ευρωζώνης), είναι μη κυβερνήσιμο και δεν μπορεί να διαρκέσει άλλο. Θα πρέπει να οικοδομηθεί εκ νέου η Οικονομική και Νομισματική Ένωση».
Ο Ζακ Ντελόρ ουσιαστικά λέει αυτό που τονίζουν πλέον πάρα πολλοί πολιτικοί και στη Γαλλία, ότι δηλαδή έχουμε πια να κάνουμε με ένα μη κυβερνήσιμο οικοδόμημα και μιλά ανοικτά για τα λάθη της Γερμανίας με κορυφαίο την άκαμπτη της στάση απέναντι στην Ελλάδα. Η Ευρώπη δεν διαθέτει πια την «κοινωνική στοργή», δεν πιστεύει στην ιδέα της αλληλεγγύης και για αυτό και δεν πρόκειται να πάει μακριά. «Για την ώρα, αποφεύχθηκε το χειρότερο. Η Ευρώπη όμως δεν είναι πλέον μια ηθική εξουσία. Πρέπει να αποκαταστήσουμε την ηθική δύναμη, που αποτέλεσε τη δύναμη της Ευρώπης σε άλλες περιόδους, όπως σε αυτή της πτώσης του τείχους του Βερολίνου», τόνισε με νόημα ο πολιτικός που για πολλούς αποτελεί μια από τις τελευταίες φωνές της «συνείδησης της Ευρώπης».

Ο Πεπ Γκουαρντιόλα ο παίκτης και αργότερα προπονητής «σημαία» της ποδοσφαιρικής Βαρκελώνης έκανε κάτι που φαινομενικά δείχνει να κινείται στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, αλλά στην ουσία καταδεικνύει το ίδιο πρόβλημα αμφισβήτησης της ιδέας της μεγάλης Ευρώπης. Ο προπονητής που σήμερα βγάζει τα προς το ζην στο Μόναχο βρισκόταν σε περιοδεία με την ομάδα του, τη Μπάγερν στην Κίνα, όταν ανακοινώθηκε ότι θα είναι υποψήφιος στις επερχόμενες τοπικές εκλογές στις 27 Σεπτεμβρίου με το κίνημα που υποστηρίζει την αυτονόμηση της Καταλωνίας από την Ισπανία. Διευκρίνισε ότι δεν θα ασχοληθεί με το... βουλευτιλίκι, αφού θα μπει στην τελευταία μη εκλόγιμη θέση του ψηφοδελτίου. Ενός ψηφοδελτίου που φιλοδοξεί να συνενώσει τις δυνάμεις που τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας της πατρίδας του . Με αυτόν τον τρόπο θέλει να ενισχύσει την προσπάθεια του κυβερνήτη της Καταλωνίας Αρτούρο Μας για απαγκίστρωση από τη Μαδρίτη. Μάλιστα και τον περασμένο Νοέμβριο είχε ταξιδέψει με κάθε δημοσιότητα για να ψηφίσει στο σχετικό δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Κααλωνίας, το οποίο είχε κριθεί αντισυνταγματικό και τελικά πήρε καθαρά χαρακτήρα μιας συμβουλευτικού χαρακτήρα καταμέτρησης των διαθέσεων της κοινής γνώμης.

Ντελόρ και Γκουαρντιόλα. Δύο εντελώς διαφορετικές βιογραφίες. Δύο διαφορετικές γενιές. Η ανησυχία του ενός για την πορεία διάλυσης της Ευρώπης, επιβεβαιώνεται από την υποστήριξη του άλλου σε μια κίνηση, που δείχνει να στοχεύει στην διάλυση του ισπανικού κράτους. Το παράδειγμα της Καταλωνίας έχει άλλωστε επανειλημμένα τονιστεί ότι αποτελεί την καλύτερη επιβεβαίωση της τάσης των πολιτών να αναζητούν λύσεις όχι στο μεγάλο και πολυεθνικό αλλά στην επιστροφή στο τοπικό, στο πιο άμεσο και χειροπιαστό μακριά από απρόσωπες και απρόσιτες κεντρικές εξουσίες. Σαν ένα τέτοιο συγκεντρωτικό πρότυπο προς αποφυγή αναφέρονται όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια οι Βρυξέλλες.

Ο Γάλλος «αρχιτέκτονας» και ο Γερμανός ξενοδόχος

Μια νέα πιο σφιχτή ευρωζώνη με κοινή «κυβέρνηση» ονειρεύεται η Γαλλία και θέλει να κάνει την αρχή με τα έξι ιδρυτικά μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας κάτι που δεν υιοθετούν πάντως οι Γερμανοί

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

«Το καπέλο του αρχιτέκτονα» αποφάσισε να φορέσει ο Φρανσουά Ολάντ Σε μια περίοδο που η Ευρώπη έχει πραγματική ανάγκη από «αρχιτέκτονες». Το σχόλιο ανήκει στον Υβ Μπερτοντσίνι διευθυντή του Ινστιτούτου Ζακ Ντελόρ με έδρα το Παρίσι και μπορείτε να το πάρετε όπως θέλετε. Είτε στα σοβαρά είτε σαν ειρωνεία. Γιατί βεβαίως καθώς η Γαλλία ουσιαστικά μπαίνει σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο για τις προεδρικές εκλογές του 2017, το ερώτημα που θέτουν όλοι είναι αν ο υποψήφιος της σοσιαλδημοκρατίας θα είναι μέσα στους δύο διεκδικητές του αξιώματος στο δεύτερο γύρο ή αν θα υποσκελιστεί από τη Μαρίν ΛεΠέν, η οποία έτσι κι αλλιώς σε μεγάλο βαθμό είναι που καθορίζει την πολιτική ατζέντα στη Γαλλία.
Αυτό ακριβώς κατάλαβε ότι θα πρέπει να αποφύγει ο σημερινός Γάλλος πρόεδρος και αποφάσισε να εγκαταλείψει την αδράνεια, που τον χαρακτήριζε μέχρι τώρα, επενδύοντας στη …στάση του στην τελευταία σύνοδο κορυφής. «Η απόφαση για την Ελλάδα είχε γερμανικό χρώμα αλλά πακεταρίστηκε από τη Γαλλία» είπαν κάποιοι. Τώρα ο κύριος Ολάντ θεωρεί ότι ήρθε η ώρα να αναλάβει πανευρωπαϊκές πρωτοβουλίες ξεκινώντας από την Ευρωζώνη. Ισως και να θορυβήθηκε από την δυναμική επανεμφάνιση στο προσκήνιο του Ντομινίκ Στρος Καν ο οποίος ήταν ιδιαίτερα καυστικός στο σχολιασμό του απέναντι στο Βερολίνο.
Το σχέδιο του Ολάντ, όπως διέρρευσε αυτές τις ημέρες θα μπορούσε να περιγραφεί και ως μια επανίδρυση της ΕΕ, αφού το σκεπτικό του είναι μια οικονομική διακυβέρνηση, που θα ξεκινήσει από έξι ιδρυτικά μέλη της ΕΟΚ: Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο.


>>>Είτε με το Σχέδιο Σόιμπλε είτε με το όραμα του Ολαντ η Ελλάδα σε καμιά περίπτωση δεν θα είναι από τους …πρώτους που θα μπουν στο σκληρό πυρήνα της νέας Ευρωζώνης


Το ζήτημα είναι όμως ένα: έχει ρωτήσει τους Γερμανούς αν συμφωνούν; Γιατί το σχέδιο αυτό που υποσχέθηκε να παρουσιάσει πολύ πιο συγκεκριμένα τις επόμενες εβδ0μάδες ο Γάλλος πρωθυπουργός Μάνουελ Βαλς μοιάζει πολύ με εκείνο για μια «Ευρώπη-πυρήνα» που από το 1994 γυροφέρνει ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με μια θεμελιώδη διαφορά. Ο Γερμανός ΥπΟικ δεν είχε μέσα στην «ιδρυτική ομάδα» την Ιταλία. Και αυτό θα είναι προφανώς ένα βασικό σημείο διαφωνίας αν τελικά προχωρήσουν τα σχέδια για μια σφιχτή ευρωζώνη. Αλλά δεν θα είναι και το μοναδικό. Ο κύριος Ολάντ φαντάζεται ακόμα κοινό προϋπολογισμό, κάτι για το οποίο υπάρχουν σοβαρές γερμανικές ενστάσεις, κοινό κοινοβούλιο της ευρωζώνης και κοινό υπουργό Οικονομικών. Στα λόγια η «περισσότερη Ευρώπη» του ενός μοιάζει με την «περισσότερη Ευρώπη» του άλλου. Στην πράξη όμως υπάρχουν αρκετές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά. Και δεν εννοούμε μόνο νομικές-συνταγματικές διαφορές, που δεν επιτρέπουν στη Γερμανία να παραδώσει τόσο εύκολα κυριαρχικά της δικαιώματα. Η γαλλική προσέγγιση βλέπει την οικονομική πολιτική περισσότερο ευέλικτη και υποταγμένη σε πολιτικές σκοπιμότητες την ώρα, που η Γερμανία του «νομικού» Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μοιάζει να θέλει να εστιάσει περισσότερο στην καθιέρωση ενός αυστηρού ελεγκτικού πλαισίου, που δεν θα χαράζει αλλά θα παρακολουθεί περισσότερο τους στόχους της οικονομικής πολιτικής, που θα έχει προσδιοριστεί σε διακυβερνητικό επίπεδο και πάντα στο πλαίσιο της δημοσιονομικής «εγκράτειας».

Με άλλα λόγια η ευρωπαϊκή διακυβέρνηση είναι κάτι που αλλιώς το καταλαβαίνει ο καθένας. Οι φιλοδοξίες της γαλλικής πλευράς να μπορέσει να επιβάλει τη δική της θεώρηση των πραγμάτων φαντάζουν λίγο εξωπραγματικές. Το Παρίσι δεν έχει την δύναμη να καθορίσει αυτό την πορεία «μετάλλαξης» της Ευρωζώνης και να προωθήσει τις ενισχυμένες οργανωτικές δομές για τις οποίες μίλησε ο Γάλλος πρόεδρος. Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι οι βαρύγδουπες εξαγγελίες του έχουν κατ’αρχήν επικοινωνιακή στόχευση και θέλουν να μετριάσουν τις εντυπώσεις από το «καπέλωμα», το οποίο υπέστη στην τελευταία σύνοδο κορυφής των Βρυξελλών, όπου λίγες μόλις ώρες πριν την έναρξή της η Ανγκέλα Μέρκελ τον διαβεβαίωνε ότι δεν υπάρχει σχέδιο Grexit για να το αποκαλύψει αμέσως μετά. Είναι κάτι που ενόχλησε και τους Γάλλους και τους Ιταλούς. Οι δύο αυτές χώρες συνειδητοποιούν τώρα ότι μόνο αν κατορθώσουν να χτίσουν μια συμμαχία ίσως μπορέσουν να αναχαιτίσουν τον γερμανικό οδοστρωτήρα. 

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

Ο «ανηλεής» υποστηρικτής της δραχμής

Παρά την συμφωνία και την έγκρισή της από ελληνικό και γερμανικό κοινοβούλιο ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν εγκαταλείπει το σχέδιο έστω και προσωρινού Grexit

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

Τι κοινό σημείο μπορεί να έχουν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε; Και οι δύο θα ψηφίσουν μια συμφωνία την οποία κατά βάθος δεν την πιστεύουν. Και αν ο Ελληνας πρωθυπουργός το διατύπωσε δημόσια, ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ το διαλαλεί… εμμέσως από τις αρχές της εβδομάδας με τις διάφορες «ιδέες» του για ένα «προσωρινό Grexit». Μοιάζει πλέον με καθημερινή του υποχρέωση να εξηγεί για ποιο λόγο η χώρα μας δε μπορεί να επιβιώσει μέσα στο κοινό νόμισμα και γι αυτό θα πρέπει να το εγκαταλείψει προσωρινά. Στην αρχή της εβδομάδας ήταν η πρόταση του για την έκδοση «υποχρεωτικών» (IOUs) από την ελληνική κυβέρνηση για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις εσωτερικές της υποχρεώσεις. Οι αντιδράσεις για αυτή τη δήλωση ήταν έντονες, αφού όπως όλοι εκτίμησαν αυτό θα ισοδυναμούσε με έκδοση παράλληλου νομίσματος και θα σήμαινε την «έναρξη του Grexit». Ο Αυστριακός πρωθυπουργός Βέρνερ Φάυμαν διαφώνησε σχολιάζοντας ότι «ο υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε δημιούργησε σε ορισμένους την εντύπωση πως ίσως να είναι χρήσιμο για εμάς εάν η Ελλάδα φύγει από τη νομισματική ένωση». Μόνο που ο Αυστριακός σοσιαλδημοκράτης έκανε κι αυτός ένα σοβαρό λάθος. Δεν πρόκειται απλά για «εντύπωση» αλλά για πεποίθηση.
Την περασμένη Πέμπτη και με το σύνολο των αναλυτών αλλά και το ΔΝΤ και την ΕΚΤ να εκτιμούν ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν θα είναι διαχειρίσιμο, ο Σόιμπλε παραδέχτηκε και αυτός ότι η εκτίμηση αυτή ισχύει, αλλά ένα κλασσικό «κούρεμα» απαγορεύεται από τους κανόνες της Ευρωζώνης. Για αυτό η λύση θα ήταν τι άλλο; Ένα προσωρινό Grexit… Η απάντηση του Γιάννη Δραγασάκη ήταν άμεση αφού όπως έγραψε αυτό θα ήταν το «καρότο»  πίσω από οποίο όμως υπάρχει και «μαστίγιο», εν προκειμένω επίσημη χρεοκοπία, σκληρά μνημόνια απεριόριστης διάρκειας, καταφυγή στο "Κλαμπ των Παρισίων" και ατελείωτες δικαστικές διενέξεις με πανσπερμία δανειστών»
Εμπειροι δημοσιογράφοι στο Βερολίνο κάνουν πλέον λόγο για εμμονή και κάποιοι έχουν αρχίσει να θέτουν ανοιχτά το ερώτημα αν τελικά κάποια στιγμή η καγκελάριος Μέρκελ θα υποχρεωθεί εκ των πραγμάτων να «ξεφορτωθεί» τον υπουργό της. Αυτό βεβαίως θα εξαρτηθεί από την τελική απόφαση, που θα πάρει η ίδια η καγκελάριος, συνολικότερα για το μέλλον της ευρωζώνης, αφού όπως σημείωνε και το περιοδικό «der Spiegel» οι αντίπαλοι του Grexit κέρδισαν δύο μάχες, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν κέρδισαν ακόμα τον πόλεμο. Ένα ερώτημα είναι επίσης αν ο κύριος «ανηλεής» (χαρακτηρισμός και αυτός του «der Spiegel» θα επιχειρήσει να συσπειρώσει πολιτικά γύρω του όλους τους Χριστιανοδημοκράτες βουλευτές, που ζητούν από την κυβέρνηση να ξεφορτωθεί μια ώρα αρχύτερα το ελληνικό πρόβλημα δημιουργώντας δηλαδή μια δική του «πλατφόρμα» μέσα στο κόμμα. Αδιευκρίνιστο παραμένει επίσης πόσο θα επιβαρύνει η στάση του την σχέση με τους σοσιαλδημοκράτες εταίρους, πολλοί από τους οποίους τον κατηγορούν ανοικτά πλέον για «ύπαρξη προσωπικής ατζέντας που εκπορεύεται από προσωπικές ιδεοληψίες και τάσεις εκδίκησης». Τέλος στην καγκελαρία ανησυχούν και για την ραγδαία επιδείνωση που έχουν προκαλέσεις στις ελληνογερμανικές σχέσεις σχόλια τύπου «Πουέρτο Ρίκο», τα οποία βρήκαν υπερβολικά ακόμα και συνεργάτες του γερμανού υπουργού.
Δεν είναι λίγοι λοιπόν αυτοί που πιστεύουν ότι η ώρα της αναμέτρησης Μέρκελ-Σόιμπλε δεν θα αργήσει. Σημειώνουν όμως ότι ο 72χρονος πολιτικός φρόντισε να αποποιηθεί το ρόλο του «αυτονομημένου κακού», όταν διέρρευσε την πληροφορία ότι η πρότασή του για Grexit έγινε εν γνώσει του διδύμου Μέρκελ-Γκάμπριελ. Και αυτό έγινε ακριβώς για να προλάβει πιθανό άδειασμά του.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Η μάχη των 17 ωρών για την τύχη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη αποκάλυψε πόσο βαθύτερα είναι τα αίτια της κρίσης και πόσο διχασμένη τελικά είναι η ΕΕ σε σχέση με την μελλοντική της πορεία

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»



Γράφτηκε από πολλούς τις τελευταίες ημέρες ότι η Ευρώπη δεν θα είναι ποτέ πια ίδια μετά από το περασμένο Σαββατοκύριακο και τον τρόπο με τον οποίο η γερμανική κυβέρνηση επέβαλε στην Ελλάδα μια συμφωνία, που μοιάζει να «ενδιαφέρεται» όχι τόσο από την ουσία της όσο από το μήνυμα που θέλει να εκπέμψει. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωζώνης φάνηκε ένα μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις χώρες-μέλη, που δεν έχει να κάνει μόνο με την περίπτωση της Ελλάδα αλλά και με το μέλλον της ίδιας της ΕΕ.
Βεβαίως μερίδα του συντηρητικού Τύπου κυρίως του βρετανικού προτίμησε να περιγράψει αυτό το χάσμα με τον γενικό τίτλο «Η Ελλάδα διχάζει την Ευρωζώνη». Στην ουσία όμως, αυτό που όλοι ομολόγησαν και αυτό που επιβεβαίωσαν τα εκατομμύρια #ThisIsACoup που ανέβηκαν μέσα σε λίγες ώρες στο twitter, σε ένδειξη διαμαρτυρίας απλών ανθρώπων για την εκβιαστική τακτική του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δείχνουν τελικά ότι αυτός που διχάζει είναι η ισχυρότερη χώρα της ηπείρου μας. Η Γερμανία, η οποία ίσως είναι και η μόνη που στο πρόσωπο του εμπνευστή της ιδέας ενός «σκληρού πυρήνα» έχει συγκεκριμένο «σχεδιαστή» για το πού θέλει να οδηγήσει την Ευρώπη. Αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι το σχέδιο του θα περάσει τόσο εύκολα, όπως μπορεί κανείς να συμπεράνει κάνοντας μερικές πρώτες βασικές παρατηρήσεις.

  1. Το τέλος του άξονα Γερμανίας-Γαλλίας. Η εποχή που η Βερολίνο και Παρίσι λειτουργούσαν σαν ατμομηχανή της Ευρώπης έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Για πρώτη φορά φάνηκε πόσο μεγάλη είναι η διαφορά στην προσέγγιση των δύο χωρών και για πρώτη φορά αυτές οι διαφορές διατυπώθηκαν τόσο φανερά, που κάποιοι είδαν και ψήγματα ρήξης. Μετά την απόφαση του να «σηκώσει ανάστημα» ο πρόεδρος Ολάντ προφανώς δε μπορεί από δω και πέρα να κάνει πίσω και να υποταχθεί πλήρως στις γερμανικές υποδείξεις.
  2. Η ιδιόμορφη τριχοτόμηση της Ευρωζώνης. Σχηματικά οι 19 χωρίστηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο σε τρία στρατόπεδα. Οι «κακοί» που έδειξαν να επιθυμούν το Grexit ήταν πλειοψηφία. Ομως υπήρχαν και οι «καλοί» που ήθελαν να το αποφύγουν και εδώ φάνηκε ότι δίπλα στη Γαλλία βρέθηκαν και οι Ιταλοί και εν μέρει και οι Αυστριακοί, που έχουν μια ιδιόμορφη ιστορική σχέση με τη Γερμανία. Τέλος αρκετές χώρες φάνηκε να μην θέλουν να τοποθετηθούν, προτιμώντας να δουν προς τα πού θα φυσήξει ο άνεμος. Κυρίως όμως για να μην μπουν στη «μαύρη λίστα» του Σόιμπλε. Ο φόβος κυριαρχεί απέναντι στο σεβασμό και την επιδοκιμασία. Αλλά μια Ενωση που βασίζεται στο φόβο δεν θα πάει μακριά.
  3. Οι θεσμοί έχουν γίνει λάστιχο. Αλλοτε τους χρησιμοποιούν ως πρόσχημα για να μην κάνουν κάτι και άλλοτε τους αγνοούν πλήρως για να κάνουν ότι θέλουν. Το Βερολίνο απειλούσε με «έξωση» από την ευρωζώνη, πρόβλεψη που δεν υπάρχει σε καμιά συνθήκη και μετά ομολογούσε ότι πράγματι δεν γίνεται κάτι τέτοιο χωρίς ομοφωνία. Και οι ελπίδες του Αλέξη Τσίπρα ότι με κάποιες ουσιαστικά «εξωθεσμικές» συναντήσεις με συμμετοχή της Ανγκέλα Μέρκελ θα παρέκαμπτε το «βράχο Σόιμπλε» αποδείχτηκε ότι ήταν φρούδες.
  4. Τα όρια του Ντράγκι είναι πεπερασμένα. Ο καβγάς του κεντρικού τραπεζίτη με τον Γερμανό ΥΠΟΙΚ έδειξε ότι το πρόβλημα της ΕΚΤ είναι πολιτικό. Ολοι μιλούν για την «ανεξαρτησία» της, αλλά όλοι θέλουν να την επηρεάζουν με βάση πολιτικά κριτήρια. Το «θα κάνουμε ότι χρειαστεί» του Ιταλού τραπεζίτη αποδείχτηκε ότι έχει τα όρια του και στο μέλλον αυτά μπορεί να στενέψουν ακόμα περισσότερο, αν το κοινό νόμισμα βρεθεί εν μέσω μιας άλλη καταιγίδας μεγαλύτερου εύρους.
  5. Η λάμψη του ευρώ θολώνει. Το έγραψε κατά κόρον ο αγγλικός Τύπος. Αλλά δεν είναι καινούριο. Χώρες που θεωρητικά έχουν όλες τις προϋποθέσεις για να ενταχθούν όπως η Σουηδία σφυρίζουν αδιάφορα στη λογική «που να μπλέκουμε τώρα» Για τις ειδικές περιπτώσεις των Βρετανών και των Δανών δε το συζητάμε καν, ενώ από αναβολή σε αναβολή το πάνε και κάποιοι «Ανατολικοί» όπως οι Πολωνοί και οι Τσέχοι.
  6. Η κόπωση διευρύνει το χάσμα Βορρά-Νότου. Στις χώρες της κρίσης οι «μεταρρυθμίσεις» έχουν πλέουν εξαντλήσει τις κοινωνίες, την ώρα που στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, κανείς δε μπορεί να καταλάβει «τι κάνουν αυτοί εκεί κάτω τόσα χρόνια ενώ τους έχουμε δώσει τόσα λεφτά». Το απλουστευμένο αυτό αφήγημα εξαπλώθηκε με ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας, η οποία θα το βρει τώρα μπορστά της.
  7. Oι λαοί απομακρύνονται από τις γραφειοκρατίες. Οσο και αν δεν τολμούν να το παραδεχτούν οι κύριοι Γιούνκερ, Σουλτς και λοιποί. Αν νομίζουν ότι με δυο αναρτήσεις στο twitter ήρθαν ξαφνικά πιο κοντά στους πολίτες τότε κάποια ημέρα θα ξυπνήσουν απότομα.
  8. Οι διευρύνσεις της ΕΕ έγιναν ελαφρά τη καρδία. Οι νέοι Ανατολικοί δεν καταλαβαίνουν γιατί θα πρέπει να «βοηθούν» χώρες θεωρητικά πλουσιότερες από αυτούς. Εδώ βρίσκεται προφανώς ακόμα μια κακοτεχνία της αρχιτεκτονικής του ευρώ, αφού η ένσταση όπως διατυπώνεται μπορεί με βάση τον πραγματισμό να θεωρηθεί βάσιμη. Αλλά προφανώς και εδώ ήταν η Γερμανία, που ήθελε από την αρχή να μοιράσει το «κόστος» προκειμένου να περιορίσει την ερμηνεία του όρου αλληλεγγύη. Ενός όρου που δεν είναι καθόλου της …μόδας στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Κι αυτό χτυπάει ακριβώς την καρδιά του μηχανισμού διάσωσης.

Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Ταπείνωση ή εξοστρακισμός

Η σημερινή ημέρα θα περάσει στην ιστορία ως η απαρχή της οριστικής διάλυσης της Ευρωζώνης; Είναι πολύ πιθανό. Ο τρόπος που «διαπραγματεύτηκε» σήμερα ο Σόιμπλε μετατρέπει την ΕΕ σε μια αγέλη φοβισμένων, που οφείλουν να υπακούουν σε ένα φωνακλάδικο τσοπανόσκυλο. Οταν οι επιλογές, που έχεις είναι Α.ταπείνωση ή Β.εξοστρακισμός δε νομίζω ότι αυτό μπορεί να σε κάνει να αισθάνεσαι και τόσο άνετα... Ισως τελικά το μεγάλο λάθος αυτής της κυβέρνησης να ήταν ότι πίστεψε πολύ στην «ευρωπαϊκή ιδέα», δεν περίμενε ότι θα βρεθεί μπροστά σε τέοιου μεγέθους εκβιασμούς και δεν είχε ποτέ επεξεργαστεί ένα πραγματικό σχέδιο Β. Αλλά σε κάθε περίπτωση αυτή η Ευρωζώνη δεν πρόκειται να πάει μακριά... #ThisIsaCoup

Wolfis Vertrauen

Schäuble ist der letzte, der das Recht hat, über Vertrauen zu sprechen. Seit 2011-12 hat er mehrmals ein #Grexit als einzige Option vorgeschlagen und er arbeitet seitdem sehr konsequent um so eine Entwicklung zu provozieren. (siehe Cannes, Wroclaw usw.) Es ist eindeutig, dass nach dem 25ten Januar sein einziges Ziel war mit einem Schlag zwei Fliegen zu töten: SYRIZA-Regierung und damit die gesamte europäische Linke  zu deklassieren und gleichzeitig seine Pläne für ein "Kern-Europa" einen Schritt näher zur Verwirklichung zu bringen.
Er hat niemals verhandelt, nie Kompromissbereitschaft gezeigt, nie nach einer Lösung gesucht. Er hat nur provoziert, abgelehnt, Optionen ausgeschlossen, kleinere Partner terrorisiert.
Warum sollte man einem solchen Politiker vertrauen?
Es ist auch zu befürchten, dass er nach einem #Grexit alles unternehmen wird, um Griechenland in einer noch schlimmeren Position zu befördern. Denn wenn es GR gut ginge hätte das den Weg für Nachahmer geebnet. Und das will er einfürallemal ausschliessen.
Er will also ein armes, unterworfenes, ängstliches, von ihm hundertprozentig abhängiges Protektorat etablieren als Abschreckungsbeispiel für den Rest Europas.
Wenn Frau Merkel nicht den Mut zu einem #Schäublexit hat, dann sieht es schwarz für die Zukunft Griechenlands aber auch Europas...

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Η γερμανική πρόταση

Αυτά που προτείνουν οι Γερμανοί δεν θα μπορούσαν να γίνουν ούτε σε αποικία... Εναλλακτικά προτείνουν Grexit... Ωραία Ευρώπη... Συνεπώς αν ισχύει ότι το χαρτί αυτό έχει γραφτεί σε συνεννόηση με Μέρκελ, Γκάμπριελ τότε το γήπεδο γέρνει επικίνδυνα. Αλλιώς η Μέρκελ πρέπει να ξεφορτωθεί το Σόιμπλε αύριο κιόλας. Schäublexit

Comments on the latest Greek proposals
On 9 July 2015 Greece has submitted a list of proposals. These proposals are based on and even fall behind the latest aide memoire that was drafted by the Troika to conclude the review under EFSF. However Greece was not able to conclude the review.
These proposals lack a number of paramount important reform areas to modernize the country, to foster long term economic growth and sustainable development. Among these, labour market reform, reform of public sector, privatisations, banking sector, structural reforms are not sufficient.
This is why these proposals can not build the basis for a completely new, three year ESM program, as requested by Greece. We need a better, a sustainable solution, keeping the IMF on board. There are 2 avenues now:
1. The Greek authorities improve their proposals rapidly and significantly, with full backing by their Parliament. The improvements must rebuild confidence, ensure debt sustainability upfront and the successful implementation of the program - so as to ensure regained market access after completion of the program. Improvements include:
a) transfer of valuable Greek assets of [50 bn] Euros to an external fund like the Institution for Growth in Luxembourg, to be privatized over time and decrease debt; b) capacity-building and de- politizising Greek administrative tasks under hospices of the COM for proper implementation of the program; c) automatic spending cuts in case of missing deficit targets.
In parallel, a set of financing elements would be put together to bridge the time gap until a first disbursement under the enhanced program could be made. This means the existing risk of not concluding a new ESM program should rest with Greece, not with Eurozone countries.
2. In case, debt sustainability and a credible implementation perspective can not be ensured upfront, Greece should be offered swift negotiations on a time-out from the Eurozone, with possible debt restructuring, if necessary, in a Paris Club - like format over at least the next 5 years. Only this way forward could allow for sufficient debt restructuring, which would not be in line with the membership in a monetary union (Art. 125 TFEU).
The time-out solution should be accompanied by supporting Greece as an EU member and the Greek people with growth enhancing, humanitarian and technical assistance over the next years. The time- out solution should also be accompanied by streamlining all pillars of the Economic and Monetary Union and concrete measures to strengthen the governance of the Eurozone.
10 July 2015
page1image21680 page1image21840

Η Σουηβή νοικοκυρά και η Τσέχα νοσοκόμα

Η συζήτηση που προκάλεσε η παρουσία του Ελληνα πρωθυπουργού στο ευρωκοινοβούλιο αποκάλυψε πόσο βαθιά ριζωμένα είναι κάποια στερεότυπα που σκοτώνουν την «ευρωπαϊκή ιδέα»

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

Η μπογιά του «Πολωνού υδραυλικού» δεν περνάει πιά. Οι εποχές που η άφιξή του στην Κεντρική Ευρώπη παρουσιαζόταν ως η μεγαλύτερη απειλή για την ευρωστία της οικονομίας των χωρών της περιοχής έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Η Ευρώπη όμως δεν παύει να παράγει στερεότυπα, ειδικά τώρα που η κρίση διχάζει. Το είδαμε και αυτή την εβδομάδα στο ευρωκοινοβούλιο, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης που ήταν πάντως από τις πιο έντονες και ενδιαφέρουσες των τελευταίων ετών, όπως ομόφωνα εκτίμησαν οι δημοσιογράφοι, που καλύπτουν σε μόνιμη βάση τις δραστηριότητες του μόνο εκλεγμένου οργάνου της ΕΕ.
Τα στερέοτυπα ήταν λίγο πολύ αυτά, που έχουν κυριαρχήσει τα τελευταία χρόνια και στις εφημερίδες «γνώμης» κυρίως της Γερμανίας για να αναπαραχθούν στην συνέχεια και από τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό τύπο. Εκτός από την περιβόητη «Σουηβή νοικοκυρά», την οποία η ίδια η καγκελάριος Μέρκελ έχει ανακηρύξει σε επίτιμο διδάκτορα της ευρωπαϊκής μακροοικονομίας, αυτή τη φορά ακούστηκε και πάλι το δράμα του «Σλοβάκου συνταξιούχου», ο οποίος πληρώνεται χειρότερα από τον Ελληνα, αλλά αρνείται τώρα να συμβάλει στη διάσωση της σύνταξης του «προνομιούχου» Νότιου. Ο επικεφαλής των Χριστιανοδημοκρατών Μάνφρεντ Βέμπερ ανακάλυψε όμως ακόμα μια ηρωϊδα της σύγχρονης αυτής αντιπαράθεσης: την «Τσέχα νοσοκόμα». Εδώ είναι πλέον προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με μια συνειδητή προσπάθεια να στραφούν οι μεν εναντίον των δε και μάλιστα από εκείνους, που λένε ότι έχουν στο μυαλό τους την ενότητα και την περαιτέρω ολοκλήρωση της Ευρώπης.
Το τραγικό της υπόθεσης είναι βεβαίως ότι όλα αυτά δεν ακούστηκαν σε κάποια γερμανική μπιραρία ή έστω σε κάποια νυχτερινή τηλεοπτική αντιπαράθεση, από τις πολλές που έγιναν τις τελευταίες εβδομάδες για την ελληνική υπόθεση, αλλά μέσα στο «λίκνο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας» και μάλιστα λίγες ώρες πριν εκπνεύσει ένα τελεσίγραφο που θα κρίνει τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η συζήτηση στο ευρωκοινοβούλιο ήταν από αυτή την άποψη άκρως αποκαλυπτική και επιβεβαίωσε την υποψία ότι η χριστιανοδημοκρατία της Γερμανίας και κυρίως οι χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας από τους οποίους προέρχεται ο Βέμπερ, θα ήθελαν πολύ να κάνουν ένα δημοψήφισμα, όπου θα έβγαινε 61% υπέρ του «ΟΧΙ στην παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη». Φάνηκε επίσης από την παρέμβαση του Ιταλού Τζιάνι Πιτέλα, του επικεφαλής των Σοσιαλδημοκρατών στην Ευρωβουλή, πόσο μακριά από την κοινή θέση για συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται σήμερα η γερμανική σοσιαλδημοκρατία που έχει επιλέξει τη γραμμή του «τιμωρού». Ακόμα και ο Φιλελεύθερος Γκυ Φερχόφσταντ έδειξε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον για να αποτραπεί έστω και την τελευταία στιγμή το «μοιραίο», παρά τις επικρίσεις του προς την κυβέρνηση Τσίπρα για το γεγονός ότι δεν έχει ακόμα καταφέρει να παρουσιάσει συγκεκριμένες προτάσεις. Αντίστοιχο ειλικρινές ενδιαφέρον θα μπορούσε να χρεώσει κανείς και στην Ρεμπέκα Χαρμς των Πρασίνων, η οποία επίσης καυτηρίασε την ατολμία και την αναβλητικότητα της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά από μια θετική σκοπιά, με διάθεση δηλαδή να συμβάλει προς την κατεύθυνση της λύσης και όχι της απαξίωσης και της …αποβολής.

«Bild-οποίηση» του πολιτικού λόγου
Αποδεικνύεται λοιπόν αυτό που έχει γραφτεί κατά καιρούς από ψύχραιμους αναλυτές στη Γερμανία. Η «Bild-οποίηση» του πολιτικού λόγου στη Γερμανία, στον πειρασμό της οποίας έπεσε κατά καιρούς και η ίδια η κυρία Μέρκελ, δεν συμπαρέσυρε μόνο μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης και το SPD, αλλά εγκλώβισε σε μια τέτοια στάση και ολόκληρο το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Δεν είναι όλοι οι Ευρωπαίοι Χριστιανοδημοκράτες «ανθέλληνες», ούτε έχουν όλη άγνοια των πραγματικών συνεπειών της πολιτικής των τελευταίων πέντε ετών για την ελληνική κοινωνία. Αλλά στις όποιες προτάσεις ακούστηκαν το τελευταίο διάστημα στις Βρυξέλλες για μια χαλάρωση του ελληνικού προγράμματος η αντιμετώπιση ήταν αυτή που περιγράφει το γνωστό ανέκδοτο, που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στους διαδρόμους του κτιρίου της Κομισιόν: «Το Βερολίνο τι λέει γι’ αυτό;»

Το Βερολίνο και το …Μόναχο όπου η έδρα των Χριστιανοκοινωνιστών προτίμησε να απαντά με κλισέ. Και ακόμα και αν η κα Μέρκελ σκέφτηκε κάποια στιγμή να τα εγκαταλείψει, τις είχαν γίνει δεύτερη φύση. Και δεν είναι συνηθισμένη να υπερβαίνει τη φύση της.

ΟΝ YANIS

+++ Χθες κάποιοι φίλοι θεώρησαν υπερβολικό, αυτό που έγραψα για τον Yanis. Σήμερα πιστεύω ότι και λίγο ήταν. Ο κ.Βαρουφάκης δεν είναι χαζός. Θα έπρεπε λοιπόν να έχει καταλάβει ότι όταν ο Schäuble του είπε «πόσα θες για να κάνεις grexit» το εννοούσε. Και να είχε χτυπήσει συναγερμό και να μην αφήσει τα πράγματα να φτάσουν στα άκρα. Σε μια διαπραγμάτευση στα άκρα ο ισχυρός μπορεί να μπλοφάρει όσο θέλει. Ο πιο αδύναμος κάποια στιγμή αναγκάζεται να υποχωρήσει. Αλλά ο τέως υπουργός Οικονομικών προφανώς νόμιζε ότι παίζουνε στο Eurogroup. Ομως ο Schäuble κάθε άλλο παρά παίζει. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να ποντάρει ουσιαστικά στο τραπέζι την ίδια την πολιτική του καριέρα. Αυτό το τελεσίγραφο προς την Ελλάδα έχει και άλλους αποδέκτες. Ομως ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ θεωρεί ότι μπορεί να το στηρίξει με στοιχεία και αριθμούς. Ο Yanis στο μεταξύ λείπει σε οικογενειακές υποχρεώσεις στην Αίγινα. Well Done. (11.07.15)

+++ Το είχα ξαναπεί και ακουγόταν τρελό. Αλλά, μήπως έχει έρθει πια η ώρα να αποχωρήσει από τη γερμανική κυβέρνηση ο κύριος Σόιμπλε; Από τη στιγμή που δεν δείχνει καμιά διάθεση συμβιβασμού, υποχρεώνει τη Μέρκελ ή να τον ακολουθήσει σε «αχαρτογράφητα νερά» ή να τον αδειάσει. Αυτό το τελευταίο δεν θα το δεχτεί πιστεύω... (11.07.15)

+++ Νομίζω σήμερα αποδείχτηκε περίτρανα ότι ο Γιάνης τελικά διαπραγματευόταν μόνο για χόμπυ, για να κάνει την πλάκα του, το παιχνίδι του, χωρίς να έχει καμιά συναίσθηση της βαρύτητας του ρόλου του και του τι ακριβώς παιζόταν για τον ελληνικό λαό. Ολοι εμείς που παρατάμε τα παιδιά μας, τους φίλους μας για να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις, που στηνόμαστε στα ΑΤΜ, όπου δεν καταδέχεται να κάτσει το τρελό αγόρι, που δεχόμαστε όλη αυτή την τρομοκρατία, από τα μέσα και τα έξω για τη δουλειά μας, το μισθό μας, το μέλλον μας, είμαστε παρακατιανοί μαλάκες. Να τον πω "παραλία"; να τον πω "σταρχιδιστή"; Να τον πω απλά ανεύθυνο; Είναι λίγα... Ισως το μεγαλύτερο λάθος που έκανε ο Τσίπρας να ήταν τελικά η επιλογή του.. (10.07.15)

Σιγά, η Ευρώπη κοιμάται

Την ώρα που ο διεθνής Τύπος ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με το «πρόβλημα της Ελλάδας». σε μια σειρά από χώρες ο αντιευρωπαϊσμός σιγοβράζει – Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Αυστρίας

Του ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟΥ, από την «Επένδυση»

Μια παράπλευρη συνέπεια της ενασχόλησης του ευρωπαϊκού τύπου με το «ελληνικό ζήτημα» ήταν ότι ουσιαστικά βοήθησε στο να καλυφθούν αρκετές ανοικτές πληγές, που αυτή τη στιγμή βασανίζουν το κορμί της Ευρώπης. Και όπως όλα δείχνουν θα συνεχίσουν να το κάνουν. Πολλές από αυτές τις πληγές έχουν να κάνουν με την άνοδο της εθνικιστικής δεξιάς, που όχι μόνο αμφισβητεί πλέον την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά την μπλοκάρει με τη συμμετοχή της ακόμα και σε κυβερνητικά σχήματα, για παράδειγμα σε χώρες της Σκανδιναβίας. Σε μια περίοδο κρίσης η Ευρωπαϊκή Ενωση ή καλύτερα τα κράτη μέλη της δεν δείχνουν να αναζητούν την λύση στην περισότερη συνεργασία, αλληλεγγύη και συντονισμό μεταξύ τους αλλά στην εσωστρέφεια και στην αμφισβήτηση της πολιτικής ανοικτών συνόρων.
Ενα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί και η Αυστρία, δηλαδή μια χώρα που μέχρι τώρα έχει περάσει σχεδόν αλώβητη από την κρίση.
Παρόλα αυτά, σε μια Δημοκρατία όπου τα δημοψηφίσματα έχουν μακρά παράδοση, την περασμένη εβδομάδα κατατέθηκαν 261.159 υπογραφές πολιτών με αίτημα την... αποχώρηση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Με βάση το Σύνταγμα της Αυστρίας το θέμα θα πρέπει να τεθεί σε συζήτηση στο κοινοβούλιο και πιθανότατα να οδηγήσει και σε δημοψήφισμα.
Πίσω από αυτή την εξέλιξη βρίσκεται φυσικά η άνοδος του αντιευρωπαϊσμού και εθνικισμού σε μια χώρα όπου πάντα υπήρχε ένα ισχυρό τέτοιο ρεύμα, το οποίο και εξέφρασε με τον πιο βίαιο τρόπο στις δεκαετίες του '80 και 90 ο Γιεργκ Χάιντερ. Ο σημερινός «απόγονός» του, Γκερντ Στράχε ηγέτης του κόμματος των Ελευθέρων έχει επίσης στηρίξει την πολιτική του σταδιοδρομία στην πολεμική εναντίον της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών με αιχμή το μεταναστευτικό, το οποίο συνεχίζει να αποτελεί το φόβο και τον τρόμο του μικροαστικού πληθυσμού της χώρας. Και έχει καταφέρει μάλιστα να μετατοπίσει σημαντικά προς αυτή την κατεύθυνση τον πολιτικό διάλογο συνολικά. Το αποτέλεσμα είναι να εμφανίζονται παράδοξες συμμαχίες, όπως αυτή μεταξύ Σοσιαλδημοκρατών και Ελευθέρων, οι οποίοι και σχημάτισαν από κοινού κυβέρνηση στο κρατίδιο του Μπούργκενλαντ στα νότιοανατολικά της χώρας στα σύνορα με την Ουγγαρία και τη Σλοβακία. Είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο και έχει φυσικά προκαλέσει τεράστιες αναταράξεις στους κόλπους των σοσιαλδημοκρατών. Υπήρχε βεβαίως το προηγούμενο της συνεργασίας σε ομοσπονδιακό επίπεδο στη δεκαετία του 80, τότε που το κόμμα είχε την επιγραφή «φιλελεύθερο», πριν το αναλάβει ο Γιεργκ Χάιντερ και το στρέψει σε εθνικιστική κατεύθυνση.
Πάντως το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του Βέρνερ Φάυμαν, που προσπάθησε να παρέμβει θετικά στην ελληνική κρίση αντιμετωπίζει (όπως έχουμε ξαναγράψει) μια τεράστια κρίση ταυτότητας. Σε τοπικό επίπεδο και σε αρκετά κρατίδια της χώρας σε πόλεις όπου υπάρχουν κέντρα υποδοχής μεταναστών έχει υιοθετήσει μια ουσιαστικά λαϊκίστικη σχεδόν ακροδεξιά ρητορική προκειμένου να ανακόψει την αιμορραγία προς τους «Ελεύθερους».

Οι εκλογές στη Βιέννη

Το παράδειγμα της Βιέννης είναι ανατριχιαστικό για το μέλλον της αυστριακής σοσιαλδημοκρατίας. Η άλλοτε «κόκκινη πρωτεύουσα» και ανεξάρτητο ομόσπονδο κρατίδιο της χώρας, όπου κάποτε το σοσιαλιστικό κόμμα αποσπούσε άνετες απόλυτες πλειοψηφίες φλερτάρει τώρα όπως έδειξαν δημοσκοπήσεις του έγκυρου περιοδικού «profil» με την τρίτη θέση με ποσοστά κάτω από το 25%, πίσω από τους Ελεύθερους, που αγγίζουν το 30% και τους χριστιανοδημοκράτες του Λαϊκού Κόμματος που κινούνται ενδιάμεσα. Είναι κάτι που κανείς δε μπορούσε να διανοηθεί πριν από μερικά χρόνια και που αν τελικά συμβεί θα αποτελέσει ένα πολιτικό σεισμό. Σημειώνεται ότι στις τελευταίες εκλογές στη Βιέννη το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα είχε υποχωρήσει κατά 5 περίπου μονάδες, είχε πέσει στο 44% και είχε αναγκαστεί να συνάψει συνασπισμό με τους Πράσινους, των οποίων και ηγείται η Ελληνίδα Μαρία Βασιλάκου. Στις 11 Οκτωβρίου όλοι προβλέπουν ότι μια τέτοια κοκκινοπράσινη πλειοψηφία δεν θα είναι δυνατή. Μια κυβέρνηση με τους ακροδεξιούς «Ελεύθερους Δημοκράτες» ίσως να ξυπνήσει τελικά και την υπόλοιπη Ευρώπη από τον πολιτικό λήθαργο για τον οποίο την κατηγορούν πολλοί...

«Η Ελλάδα έπρεπε να ψάξει συμμαχίες»

Ο Γερμανός οικονομολόγος Χάινερ Φλάσμπεκ μιλά στην «Ε» για την τακτική που δεν ακολούθησε η Αθήνα και την οδήγησε ουσιαστικά σε απομόνωση μέσα στην Ευρωζώνη

HEΙNER FLASSBECK

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΑΡΓΥΡΟ, για την «Επένδυση»

Ο Χάινερ Φλάσμπεκ είναι ένας από τους πιο γνωστούς Γερμανούς οικονομολόγους, αλλά ένας από αυτούς, που επικρίνουν την οικονομική πολιτική, που ακολουθεί η πατρίδα του τα τελευταία χρόνια. Εχει θητεύσει ως υφυπουργός Οικονομικών το 1998-99 στην πρώτη περίοδο της συγκυβέρνησης σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων, αλλά αποχώρησε από αυτή τη θέση μετά την αποχώρηση του τότε υπουργού Οσκαρ Λαφονταίν, ο οποίος ήρθε σε σύγκρουση με τον τότε καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ. Στη συνέχεια ήταν επικεφαλής οικονομολόγος της UNCTAD, της υπηρεσίας του ΟΗΕ για το Παγκόσμιο Εμπόριο και την Ανάπτυξη. Η θέση του με λίγα λόγια είναι ότι τα πλεονάσματα της Γερμανίας είναι στην ουσία τα ελλείματα των άλλων χωρών της Ευρωζώνης. Ανήκει στην ομάδα εκείνη των οικονομολόγων, που θεωρεί ότι η πατρίδα του θα πρέπει να εγκαταλείψει την αυστηρή δημοσιονομική πολιτική και να αποτελέσει έτσι μια πραγματική ατμομηχανή για την οικονομία της Ευρώπης. Τον συναντήσαμε στη Βιέννη, μια ημέρα μετά το ελληνικό δημοψήφισμα και ζητήσαμε την γνώμη του για την «επόμενη μέρα», αλλά και για τα όσα συνέβησαν τους τελευταίους μήνες γύρω από την Ελλάδα. Η ουσία της τοποθέτησής του είναι ότι η Αθήνα θα πρέπει να προσπαθήσει να αναζητήσει συμμάχους, αφού δεν είναι σε θέση από μόνη της να «λυγίσει» τη Γερμανία.

-Με βάση τα σημερινά δεδομένα τι θα συμβουλεύατε την ελληνική κυβέρνηση;
Νομίζω ότι η Ελλάδα μετά και από το δημοψήφισμα θα έπρεπε να προσπαθήσει να πείσει τους δανειστές για την υιοθέτηση ενός προγράμματος με όσο γίνεται λιγότερο περιοριστικό χαρακτήρα. Θεωρώ επίσης ότι θα είχε ιδιαίτερη σημασία να προσπαθήσει να διατηρήσει την ελευθερία να μπορεί να καθορίζει από μόνη της τις λεπτομέρειες για τη διαμόρφωση συγκεκριμένων μεμονωμένων μέτρων, προσαρμοσμένων στις δικές της ανάγκες. Και φυσικά θα πρέπει να επιμείνει σε μια αναδιάρθρωση του χρέους. Πρέπει να κερδίσει λίγο χώρο, να μην σέρνεται διαρκώς στα όρια της χρεοκοπίας, να αποκτήσει μια σχετική δημοσιονομική ελευθερία κινήσεων. Δεν χρειάζεται απαραιτήτως ένα κούρεμα. Είμαι έτσι κι αλλιώς από θέση αρχής εναντίον των κουρεμάτων. Θα μπορούσε να είναι πολύ πιο χρήσιμη η μετάθεση αποπληρωμής των χρεών σε μεγάλο βάθος χρόνου, έτσι ώστε να μην χρειαστεί να καταγράψει κανείς σημαντικές λογιστικές απώλειες. Αν συμβούν όλα τα παραπάνω η Ελλάδα θα έχει μια ελπίδα να επιβιώσει, να προσπαθήσει να αναπτυχθεί και πάλι.

-Μπορεί να τα απαιτήσει όμως όλα αυτά; Και ποιός θα την υποστηρίξει;
Το σημαντικότερο ίσως από όλα είναι να προσπαθήσει να κτίσει συμμαχίες. Δεν θα ήθελα να τις αποκαλέσω συμμαχίες «ενάντια στη Γερμανία» αλλά σίγουρα ενάντια στην πολιτική της λιτότητας. Δεν κατάφερε να το κάνει αυτό. Νομίζω στην αρχή είχε τεράστιο πρόβλημα επικοινωνίας. Δεν είχε μια ξεκάθαρη γραμμή, μια ξεκάθαρη επιχειρηματολογία, ίσως ούτε και μια σαφή καταγραφή των αιτιών της κρίσης. Ολα αυτά έλειψαν και θα έπρεπε να τα είχε κάνει. Και ίσως έτσι να είχε μπορέσει να πείσει και άλλες χώρες ότι για λόγους ουσίας θα πρέπει να σταθούν στο πλευρό της. Από πλευράς ουσίας η Γαλλία και η Ιταλία έχουν συμφέροντα που ταυτίζονται με της Ελλάδας, όχι με της Γερμανίας. Πολιτικά επέλεξαν να πάρουν το μέρος της Γερμανίας, γιατί φυσικά είναι πιο ωραίο να είσαι με το μέρος των δυνατών. Αλλά η Γαλλία και η Γερμανία έχουν επί της ουσίας το ίδιο πρόβλημα: Ενα χάσμα ανταγωνιστικότητας απέναντι στη Γερμανία. Και με αυτό το χάσμα δεν θα μπορέσουν μακροπρόθεσμα να επιβιώσουν. Θα πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουν αν θα ακολουθήσουν την πολιτική περικοπής μισθών όπως έγινε στην Ελλάδα με καταστροφικά αποτελέσματα ή αν θα εναντιωθούν απέναντι στην αποπληθωριστική πολιτική της Γερμανίας. Η Γερμανία έζησε τα τελευταία χρόνια «κάτω από τις δυνατότητές της» και αυτό κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσει. Είναι απλή λογική την οποία προσπαθώ εδώ και καιρό να εξηγήσω.

- Υπάρχει πιθανότητα να υποχωρήσει η Γερμανία;
Η Γερμανία θα υποχωρήσει μόνο αν βρεθεί απέναντι σε έναν συνασπισμό άλλων κρατών. Τρεις με τέσσερις χώρες για παράδειγμα. Αυτές που προανέφερα συν την Ισπανία. Εκεί έτσι κι αλλιώς θα γίνουν εκλογές και οι συσχετισμοί μάλλον θα αλλάξουν. Ο Τσίπρας θα πρέπει να είναι εκεί για να πάρει μέρος σε ένα τέτοιο συνασπισμό. Μόνο έτσι μπορεί να «πέσει» η Γερμανία. Θα αλλάξει τη στάση της. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα αρκετοί Ευρωπαίοι στη Γερμανία, που κάποια στιγμή θα καταλάβουν ότι αυτό δε μπορεί να συνεχιστεί και ότι δεν πρέπει να η χώρα να μπει σε μια τέτοια αντιπαράθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη.

- Αρα εννοείται μια συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ με τη σοσιαλδημοκρατία; Και με το SPD;
Ναι ο Ολάντ και ο Ρέντσι είναι σοσιαλδημοκρατία. Το SPD είναι για μένα ένα χαμένο κόμμα. Θα μπορούσε να το επιχειρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά με αυτό το SPD το θεωρώ μάλλον αδύνατο. Μοιάζουν να είναι κολλημένοι εσαεί στο μεγάλο συνασπισμό με τη Χριστιανοδημοκρατία. Κάτι που επίσης είναι λάθος. Γιατί αργά η γρήγορα θα εμφανιστούν πάλι κόμματα στα δεξιά της Χριστιανοδημοκρατίας, οπότε αυτή δεν θα έχει πια ανάγκη το SPD. Αυτός είναι ένας μελλοντικός κίνδυνος. Η μεγάλη απειλή για την Ευρώπη και αυτή θα έπρεπε να κάνει «σημαία» του ο Τσίπρας, είναι η απειλή διάλυσης της Ευρώπης από εθνικιστικές δυνάμεις. Κάτι που στην ουσία όλοι το φοβούνται. Ο Τσίπρας και οι Podemos παρουσιάζονται ως ριζοσπαστική αντιπολίτευση, αλλά είναι υπέρ της Ευρώπης. Οφείλουν να τονίζουν σε κάθε ευκαιρία ότι αν δεν υποστηριχθούν θα ανοίξει ο δρόμος για τους αντιευρωπαϊστές ακραίους. Αυτό θα είναι το επόμενο στάδιο...

- Θα ρισκάρατε μια πρόγνωση για το μέλλον του ευρώ; Θα επιβιώσει;
(Γελώντας) Οχι. Με τη σημερινή κατάσταση το θεωρώ πολύ δύσκολο. Υπάρχει μια μικρή πιθανότητα αν αποφασίσει να αλλάξει γραμμή η Γερμανία. Αλλά βλέπετε πόσο στενόμυαλη είναι η Χριστιανοδημοκρατία. Ευτυχώς βεβαίως η κοινωνία είναι πολύ πιο πολυσύνθετη. Το βλέπω και στη δουλειά μου και στην ανταπόκριση που υπάρχει για τη δουλειά που κάνουμε ως ομάδα με άλλους οικονομολόγους. Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για μια άλλη πρόταση.

- Θα έρθει αυτή η καινούρια πρόταση από τη Γερμανία;

Χωρίς πίεση από έξω δεν θα έρθει τίποτα. Η Γερμανία πρέπει να νοιώσει την πίεση από έξω. Η Ελλάδα θεωρείται πολύ μικρή από μόνη της. Την αντιμετωπίζουν με τα ίδια στερεότυπα, τις ίδιες προκαταλήψεις. Την βλέπουν ως μια απομακρυσμένη γωνιά της Ευρώπης. Αυτό που θα κλόνιζε πραγματικά τη γερμανική κοινωνική γνώμη, θα άλλαζε ριζικά και τη στάση των ΜΜΕ θα ήταν να βρεθεί ξαφνικά απέναντι σε ένα κοινό μέτωπο με μπροστάρες τη Γαλλία και την Ιταλία. Και με δεδομένη και την κριτική από τις ΗΠΑ το Βερολίνο θα μπορούσε ίσως να μετακινηθεί και να αναθεωρήσει κάποιες απόψεις του.

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

PRO & CONTRA PULS4


Μια συζήτηση στην εκπομπή «Pro & Contra» στον αυστριακό τηλεοπτικό σταθμό «Puls4» με τον Γερμανό οικονομολόγο Χάινερ Φλάσμπεκ και τον αυστριακό συντηρητικό βουλευτή Βέρνερ Αμον
Αυτό που μένει είναι ότι το κλίμα αυτή τη στιγμή κάθε άλλο παρά καλό είναι για την Ελλάδα, αφού τα στερεότυπα κυριαρχούν και κάνουν καλά τη δουλειά τους...
Σημαντική διαπίστωση από τη μεριά του Φλάισμπεκ ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει αναζητήσει συμμαχίες και όχι να προσπαθήσει να πέσει μόνη της πάνω στο γερμανικό τείχος.

Μπορείτε να δείτε εδώ

Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ 05.07.2015

H (πρώτη) σκληρή αντίδραση των Γερμανών ήταν αναμενόμενη, ειδικά μετά την συντριπτική διαφορά υπέρ του ΟΧΙ, που δεν την περίμεναν (γιατί το ΟΧΙ το είχαν δει από την Παρασκευή το βράδυ). Ο φόβος τους είναι ένα ρήγμα μέσα στην Ευρωζώνη, όπως διαφάνηκε και από κάποιες δηλώσεις Γάλλων και Ιταλών. Η πρεμούρα του Σουλτς δεν είναι τυχαία. Ειδικά για τη σοσιαλδημοκρατία της Γερμανίας έχει μετατραπεί σε ζήτημα τιμής να μην υποχωρήσει και αποδείξει ότι δεν είναι παρά «παρατρεχάμενη» της Μέρκελ. Για αυτό θα συνεχίσουν εξίσου σκληρά και θα εντείνουν και τις επικοινωνιακές επιθέσεις τους μέσω των ΜΜΕ. Το ερώτημα είναι εάν και πόσο κόντρα μπορεί να τους πάνε κάποιες άλλες χώρες και αν εμείς θα έχουμε την ευφυϊα να μην τους συσπειρώσουμε όλους εναντίον μας. Δεν χρειάζεται να πολώσουμε τώρα το κλίμα και να τους κάνουμε (τους Γερμανούς και την παρέα τους) να πάρουν ακόμα πιο σκληρές θέσεις, από τις οποίες δεν θα μπορούν να μετακινηθούν στην συνέχεια. Είναι μια ευκαιρία, αλλά απαιτεί και τους κατάλληλους ψύχραιμους χειρισμούς και όχι πανηγυρισμούς.

Και ένα μικρό σχόλιο για το Σουλτς:
Είναι προφανές ότι από τη στιγμή που μετέτρεψε σε προσωπικό ζήτημα την υποταγή του Τσίπρα δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Οδηγείται βεβαίως από το ένα θεσμικό ατόπημα στο άλλο και αυτό κάποια στιγμή θα πρέπει να του το πει κάποιος. Εχει προ πολλού ξεπεράσει κάθε όριο. Δεν είναι ...πρόεδρος των 18 της Ευρωζώνης, εξ ονόματος των οποίων μίλησε. Δεν έχει σχέση με τη διαπραγμάτευση. Είναι πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου και καταπατά βάναυσα τις θεσμικές του αρμοδιότητες, επειδή έχει καταλάβει ότι αν τώρα κάνει πίσω θα πρέπει να εγκαταλείψει τα πολιτικά του όνειρα για το εσωτερικό της Γερμανίας, τα οποία πίστεψε ότι μπορεί να πετύχει, καβαλώντας το κύμα της λαϊκίστικης «ελληνολογίας». Θα έπρεπε αύριο στο Στρασβούργο να του τραβήξει κάποιος το αυτί. Θα πρέπει επίσης να αναζητηθούν πολιτικές ευθύνες και στους «συνομιλητές» του στην Ελλάδα, οι οποίοι σαφώς τον έχουν παρασύρει με λανθασμένες εκτιμήσεις και προτάσεις και συνεχίζουν να το κάνουν...

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

TIMELINE 03.07.2015


+++ Οτι πιο ωραίο άκουσα το τελευταίο διάστημα:
«Μακάρι οι επιλογές σας να είναι βασισμένες στις ελπίδες σας και όχι στους φόβους σας»

+++ Ο Αδωνις τσιρίζει, η Φώφη τσιρίζει, οι «startupers» τσιρίζουν: Πείτε ΝΑΙ για να μην μας πηδήξει ο Σόιμπλε και ο Ντράγκι, Πείτε ΝΑΙ φοβισμένα ανθρωπάκια για να μη σας λιώσουν... Δεν έχουν άλλο επιχείρημα... Αυτό θα πει πολιτική πρόταση... Αυτό θα πει «ευρωπαϊκή προοπτική»... Αυτό θα πει πατριωτισμός όπως τον καταλαβαίνουν κάποιοι... Αυτό είναι το μόνο τους επιχείρημα... Απόψε όμως φάνηκε ότι τελικά αυτός ο λαός δεν αποτελείται μόνο από ραγιάδες, αλλά έχει ακόμα ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ...

+++ Ποιός πληρώνει τις τηλεφωνήτριες, που καλούν από απόκρυψη και θέλουν να μας ...προσκαλέσουν στην Πρωτοβουλία «Μένουμε Ευρώπη» Ελεος. Δεν είχατε αλλού να δώσετε τα λεφτουδάκια σας;


+++ Εγώ σέβομαι και αυτούς που θα ψηφίσουν για κάποιο ΛΟΓΟ «Ναι» και αυτούς που θα ψηφίσουν για κάποιο ΛΟΓΟ «Οχι». Ο καθένας έχει τις απόψεις του, τα συμφέροντά του και τις ανησυχίες του. Το θέμα είναι ότι κανείς δεν προβληματίζεται σε αυτή την υποτιθέμενη συζήτηση για το αν μας αρέσει να «Μένουμε Ευρώπη» για το γεγονός ότι αυτή η Ευρώπη είναι πλέον κωλοχανείο και διοικείται από κάποιους καιροσκόπους ή πληρωμένους εκτελεστές συμβολαίων, που δεν σέβονται ούτε το ίδιο το γραφειοκρατικό θεσμικό πλαίσιο, που οι ιδιοι έχουν καθορίσει και γράφουν κανονικά στα παπάρια τους, όλους τους λαούς της Ευρώπης και το τι μπορεί να επιθυμούν ή να φοβούνται αυτοί, και συμπεριφέρονται σαν κοινοί μαφιόζοι. Δεν ξεκίνησε έτσι αυτή η «ευρωπαϊκή ιδέα». Μιλούσαν για δημοκρατία, ειρήνη, ευημερία, αλληλεγγύη. Που είναι όλα αυτά; 
Εδώ και είκοσιτόσα χρόνια που ασχολούμαι με την Ευρώπη συζητάνε όλοι σε θεωρητικό επίπεδο για το ότι η «ιδέα» αυτή ξεθωριάζει και αναρωτιούνται πώς θα φέρουν την «ιδέα» πιό κοντά στους πολίτες. Και κάθε πέρσι και ...καλύτερα. Μήπως θα ήταν μια καλή ευκαιρία να συζητήσουν επιτέλους οι άσχετοι πολιτικοί μας το ποιά είναι η θέση μας στην Ευρώπη, τι επιδιώκουμε μέσα από αυτή, αν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε μεσοπρόθεσμα μέσα στην Ευρωζώνη (ακόμα και αν την «γλυτώσουμε» τώρα) και γενικώς να σταματήσουν να τσακώνονται για άσχετα θέματα και να μιλήσουν λίγο για την ουσία;

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Ετερόφωτη, «ευρωπαϊκή» πτέρυγα

Δύο λόγια για κάποιους φίλους Δεξιούς, που καυχώνται ότι αυτοί «έβαλαν την χώρα στην Ευρώπη». Ας το δεχτούμε. Όμως η Ελλάδα, που η Δεξιά έβαλε στην ΕΟΚ ήταν πάντα μια ετερόφωτη, χωρίς καμιά δική της ιδέα για το τι θέλει να κάνει εκεί μέσα. Ενοιωθε λίγο σαν ξένο σώμα. Συμπεριφερόταν πάντα σαν το μουσαφίρη που βρέθηκε στο λάθος κοσμικό πάρτυ από κάποια περίεργη σύμπτωση. Δεν τολμά να κάτσει στον καναπέ με τους μεγάλους και μόνιμους καλεσμένους για να μην φανεί ότι είναι… ξεκάλτσωτη. Στέκεται αμήχανη σε μια γωνιά και περιμένει πότε θα περάσει κανένας σερβιτόρος για να αρπάξει κανένα  κοκτέιλ και κανένα καναπεδάκι. Καμιά φορά μάλιστα επειδή δεν τα έχει ξαναδεί μπορεί να βουτά και το καναπεδάκι μέσα στη σαμπάνια. Και σατιρίζει (κάνοντας διαλόγους με τον εαυτό της) τους «ξενέρωτους» που κυκλοφορούν πέρα δώθε στα ακριβά σαλόνια.

Αυτή ήταν πάντα η θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη. Ουραγός, ακόλουθος άλλων, άλλοτε με δουλοπρέπεια, άλλοτε με λίγα τερτίπια, δεν αναλάμβανε ποτέ πρωτοβουλίες, επεδίωκε να περνά απαρατήρητη και να επιβιώνει με κουτοπονηριές και πατέντες. Δεν είχε κανένα στόχο και καμιά προοπτική. Δεν φιλοδοξούσε, ούτε ενδιαφερόταν να επηρεάσει πράγματα και εξελίξεις. Ούτε καν αυτά τα σημαντικά που θα καθόριζαν τη μοίρα της. Προσπαθούσε απλά να παραμένει εντός χωρίς να πολυενοχλεί και χωρίς να την πολυενοχλούν. Αυτή την τακτική ακολούθησαν βεβαίως μετά και οι «κεντροαριστεροί» του ΠΑΣΟΚ, αφού εγκατέλειψαν την τακτική απόρριψης του «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».  Αυτή ήταν η σχέση μας με την Ευρώπη, μέχρι που μπήκαμε στα μνημόνια και αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι η μοίρα μας αποφασίζεται στις Βρυξέλλες. Μετά έγιναν όλοι οι πολιτικοί ευρω-λάγνοι και οι δημοσιογράφοι ευρω-ειδήμονες. Κι ο (Τζίμης) Πανούσης βαρέθηκε να τραγουδάει το «Αχ Ευρώπη, εσύ μας μάρανες».


Στην ουσία αυτό συμβαίνει και τώρα. «Μένουμε Ευρώπη» και ότι νάναι. Απλά να μείνουμε μέσα και βλέπουμε. Μακριά δεν θα μας πάει αυτή η στάση. Αλλά είναι ...συνεπής.